Nowe imperia w Indiach. Dynastia Maurjów, Królestwo Kuszanów, Królestwo Guptów

Między 1500 a 400 rokiem p.n.e. walczące królestwa i zmieniające się sojusze uniemożliwiły trwały pokój. Po 400 roku p.n.e. Indie stanęły w obliczu nowych zagrożeń z zachodu. Najpierw pojawiła się Persja, która rozszerzyła swoje imperium na zachodnie Indie. Potem przybyli Grecy i Macedończycy.

Macedoński król Aleksander Wielki słyszał o bogactwie Indii. Po podbiciu Persji w 327 roku p.n.e. wkroczył do północno-zachodnich Indii, ale jego żołnierze odmówili dalszej walki. Jednak jego podboje w zachodnich Indiach dały początek pierwszej dynastii, która kontrolowała większość Indii.

Powstanie dynastii Maurjów


Indyjskie państwo zostało założony przez Chandragupta Maurja, który rządził w latach od 321 do 297 p.n.e. Wypędził obce siły i założył stolicę swojego nowego imperium maurjańskiego w północnych Indiach w Pataliputra (współczesna Patna) w dolinie Gangesu.

To pierwsze imperium indyjskie było silnie scentralizowane. Według Arthasastra, pracy o polityce napisanej przez mauryjskiego urzędnika dworskiego: „Tylko władza sprawowana bezstronnie przez króla, nad jego przyjacielem lub wrogiem, utrzymuje ten świat”.

Król podzielił swoje imperium na prowincje, które były rządzone przez wyznaczonych namiestników. Miał dużą armię i tajną policję, która wykonywała jego rozkazy. Według Megastenesa, greckiego ambasadora na dworze maurjańskim, Chandragupta Maurja zawsze bał się zamachu. Wszystkie potrawy były sprawdzane przez inne osoby w jego obecności, i nie spał dwie noce z rzędu w tym samym łóżku w swoim dużym pałacu.

Panowanie Aśoki


Imperium Maurjów rozkwitło za panowania Aśoki, wnuka Chandragupty Maurji. Aśoka jest powszechnie uważany za największego władcę w historii Indii. Po nawróceniu się na buddyzm Aśoka rządził kierując się buddyjskimi ideałami. Założył szpitale dla ludzi i zwierząt. Rozkazał, aby wzdłuż drogi ustawiono drzewa i schronienia, aby zapewnić cień i odpoczynek zmęczonym podróżnikom.

Aśoka był jednak więcej niż życzliwym władcą. Jego królestwo prosperowało, gdy rola Indii w handlu regionalnym zaczęła się rozszerzać. Indie stały się głównym skrzyżowaniem w rozległej sieci handlowej rozciągającej się od brzegów Pacyfiku po Azję Południowo-Zachodnią i Morze Śródziemne.

Po śmierci Aśoki w 232 roku p.n.e. imperium Maurjów zaczęło upadać. Ostatni władca Maurjów został zabity przez jednego ze swoich dowódców wojskowych. W Indiach ponownie zapanował chaos.

Królestwo Kuszanów i Jedwabny Szlak


Po upadku Imperium Maurjańkiego na obrzeżach Indii w Baktrii, znanej dziś jako Afganistan, powstało wiele nowych królestw. W I wieku naszej ery koczowniczy wojownicy przejęli władzę i założyli nowe królestwo Kuszanów. Przez następne dwa stulecia Kuszanie rozprzestrzeniły się w północnych Indiach aż do centralnej doliny Gangesu. W pozostałej części Indii o kontrolę walczyły inne królestwa.

Kuszanie prosperowali dzięki handlowi, który płynął przez ich ziemie w drodze między Morzem Śródziemnym a krajami graniczącymi z Oceanem Spokojnym. Większość tego handlu odbywała się między Cesarstwem Rzymskim a Chinami. Transportowano go szlakiem zwanym Jedwabnym, zwanym tak, ponieważ jedwab był najcenniejszym produktem Chin. Jeden odcinek Jedwabnego Szlaku przebiegał przez góry na północny zachód od Indii.

Jedwabny Szlak, który powstał między 200 rokiem p.n.e. i 100 n.e., sięgał od miasta Changan w Chinach przez środkową Azję po Mezopotamię (6436 km). Na nim ludzie i wielbłądy przewozili towary przez góry i pustynie, kończąc w Antiochii w Syrii, mieście portowym nad Morzem Śródziemnym. W Antiochii towary luksusowe z Zachodu były wymieniane na towary luksusowe ze Wschodu, które następnie wysyłano przez Morze Śródziemne do Grecji i Rzymu. Jedwabnym szlakiem przewożono tylko towary luksusowe, ponieważ karawany wielbłądów były trudne, niebezpieczne, a przez to drogie.

Chińscy kupcy mieli duży dochód handlując dobrami luksusowymi, takimi jak jedwab, przyprawy, herbaty i porcelana. Kupcy indyjscy wysyłali kość słoniową, tkaniny, kamienie szlachetne i pieprz. Wymieniano je na ubrania wełniane i lniane, szkło i kamienie szlachetne z Cesarstwa Rzymskiego. Jedwab był szczególnie pożądany przez Rzymian, którzy uważali go za wart swojej wagi w złocie. W rzeczywistości Rzymianie znali Chiny jako Serica, co oznacza „Kraina Jedwabiu”.

Królestwo Guptów


Królestwo Kuszanów było zniszczone przez Persów pod konie w III wieku naszej ery. W 320 roku w centralnej dolinie Gangesu miejscowy książę Chandragupta (nie ma związku z wcześniejszym Chandragupta Maurja) utworzył nowe państwo. Założył swoją stolicę w Pataliputra.

Jego następca, syn Samudragupta, rozszerzył imperium na okoliczne obszary. Urzędnik sądowy napisał o Samudragupcie, że „stoczył setki bitew, używając tylko siły swoich rąk. Piękno jego uroczego ciała uwydatniała liczba ran zadanych przez ciosy toporów bojowych, strzał, pik, strzałek z zadziorami, mieczów, oszczep i wiele innych rodzaje broni.”

Ostatecznie nowe królestwo Guptów stało się dominującą siłą polityczną w północnych Indiach. Ustanowili również luźną kontrolę nad środkowymi Indiami, stając się tym samym największym królestwem Indii od czasów Imperium Maurjańskiego.

Pod rządami szeregu wydajnych monarchów – zwłaszcza Chandragupty II, który panował od 375 do 415 r. – imperium Guptów stworzyło nową erę cywilizacji indyjskiej. O wielkości tej kultury pisał chiński podróżnik Faxian, który spędził tam kilka lat w V wieku. Faxian, mnich buddyjski, podziwiał władców Guptów, ich tolerancję dla buddyzmu i dobrobyt kraju.

Imperium Guptów aktywnie angażowało się w handel z Chinami, Azją Południowo-Wschodnią i Morzem Śródziemnym, a także zachęcało do krajowego handlu suknem, solą i żelazem. Miasta znane ze swoich świątyń i dobrobytu rosły wzdłuż głównych szlaków handlowych w całych Indiach. Znaczna część ich bogactwa pochodziła z handlu religijnego, jako pielgrzymi (ludzie podróżujący do miejsc kultu religijnego) z całych Indii, a nawet z Chin, aby odwiedzić główne ośrodki religijne.

Znaczną częścią handlu w Imperium Guptów zarządzali władcy Guptów, którzy byli właścicielami kopalni srebra i złota oraz rozległych ziem. Zarabiali duże zyski na swoich transakcjach. Żyli w luksusie, budząc się przy dźwiękach muzyki i spędzając dużo czasu na kolacji ze zwolennikami i gośćmi.

Pod koniec V wieku n.e. najazdy koczowniczych Hunów z północnego zachodu stopniowo ograniczały potęgę imperium. Dowódca wojskowy na krótko ożywił imperium w połowie VII wieku, ale po jego śmierci imperium całkowicie się rozpadło. Północne Indie nie zostaną zjednoczone przez setki lat.

Świat kultury indyjskiej


Niewiele kultur na świecie jest tak bogatych i zróżnicowanych jak Indie. Kraj wyprodukował wielkie dzieła z prawie wszystkich dziedzin kultury, w tym literatury, architektury i nauki.

Literatura: trwałe dziedzictwo


Najwcześniejsza znana literatura indyjska wywodzi się z tradycji aryjskiej w postaci Wed, które były głównie religijne. Pierwotnie były one przekazywane ustnie z pokolenia na pokolenie. Po podboju Indii przez Aryjczyków i opracowaniu systemu pisma Wedy zostały spisane w sanskrycie.

Wraz z rozwojem pisarstwa, wielkie eposy historyczne Indii, Mahabharata i Ramajana również zostały ujęte w formie pisemnej. Oba te eposy opowiadały o legendarnych czynach wielkich wojowników.

Mahabharata składa się z ponad dziewięćdziesięciu tysięcy strof (serii wierszy poezji), co czyni ją najdłuższym wierszem w jakimkolwiek języku pisanym. Napisany prawdopodobnie około 100 roku p.n.e., opisuje wojnę między kuzynami w społeczeństwie aryjskim o kontrolę nad królestwem około 1000 roku p.n.e. Najsłynniejsza część książki, zwana Bhagawadgita, to kazanie boga Kryszny w przeddzień wielkiej bitwy. W tym kazaniu przedstawia jeden z kluczowych punktów społeczeństwa indyjskiego: podejmując działanie, nie można martwić się o sukces lub porażkę. Należy być świadomym moralnej słuszności samego czynu.

Ramajana, napisana mniej więcej w tym samym czasie, jest znacznie krótsza niż Mahabharata. Jest to opis fikcyjnego władcy Ramy. W wyniku spisku pałacowego zostaje wygnany z królestwa i zmuszony do życia jako pustelnik w lesie. Później walczy z królem demonów Cejlonu, który porwał jego ukochaną żonę Sitę.

Podobnie jak Mahabharata (i większość dzieł starożytnego świata), Ramajana jest silnie nasycona lekcjami religijnymi i moralnymi. Rama jest postrzegany jako idealny aryjski bohater, doskonały władca i idealny syn. Sita wyznacza najwyższy obowiązek żony lojalności wobec męża. Do dziś Mahabharata i Ramajana nadal inspirują mieszkańców Indii.

Architektura


Niektóre z najwcześniejszych przykładów architektury indyjskiej pochodzą z czasów Aśoki, kiedy to buddyzm stał się religią państwową. Chęć szerzenia idei Gautamy Buddy zainspirowała wielką architekturę dynastii Mauryja i okres, który po niej nastąpił.

Były trzy główne typy budowli, wszystkie służące celom religijnym: filar, stupa i komora skalna. Filar jest najbardziej znany. Za panowania Aśoki wzdłuż dróg wzniesiono wiele kamiennych filarów oznaczających miejsca związane z wydarzeniami z życia Buddy. Te polerowane filary z piaskowca ważyły ​​do ​​50 ton każdy i wznosiły się do 15 m. Rzeźby na nich zwykle przedstawiały lwy wypowiadające przesłanie Buddy.

Pierwotnie w stupie miał być pomieszczony relikt Buddy, taki jak kosmyk jego włosów. Konstrukcje te zostały zbudowane w formie kurhanów. Ostatecznie stupa stała się miejscem religijnym i najbardziej znaną formą buddyjskiej architektury. Każda stupa osiągnęła znaczną wysokość i była zwieńczona iglicą. Według legendy Aśoka zarządził budowę osiemdziesięciu czterech tysięcy stup w całych Indiach.

Ostatnim rozwinięciem wczesnej architektury indyjskiej była komora skalna, wykuta w skalnych klifach. Konstrukcja ta została opracowana przez Aśokę w celu zapewnienia szeregu pokoi dla mnichów i sali przeznaczonych na ceremonie religijne.

Nauka


Starożytni Indianie posiadali imponującą wiedzę naukową, szczególnie w astronomii. Prześledzili ruchy ciał niebieskich i rozpoznali, że Ziemia jest kulą obracającą się wokół własnej osi i krążącą wokół Słońca.

Ich najważniejszy wkład dotyczył matematyki. Aryabhata, najsłynniejszy matematyk Imperium Guptów, był jednym z pierwszych naukowców, którzy używali algebry. Indyjscy matematycy również wprowadzili pojęcie zera i używali dla niego symbolu (0).

Po tym, jak Arabowie podbili części Indii w VIII wieku naszej ery, arabscy ​​uczeni przyjęli system indyjski. Z kolei europejscy kupcy pożyczyli go od Arabów i rozprzestrzenili po Europie w XIII wieku. Dziś nazywa się to indyjsko-arabskim systemem liczbowym.

Podziel się z kolegami

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *