Dwunastu apostołów (Apostołowie)

Słowo uczeń jest najczęściej używane w greckich kręgach filozoficznych na określenie oddanego naśladowcy mistrza (Jezus miał wielu takich uczniów, oprócz 12, którzy zostali apostołami kościoła). Na przykład Łukasz 6:13 wskazuje na istnienie większego kręgu uczniów: „A gdy nastał dzień, zawołał swoich uczniów i wybrał spośród nich 12, których nazwał apostołami”. Wśród uczniów, którzy nie zostali wybrani jako 12, były kobiety. Jest to godne uwagi, ponieważ niewielu mistrzów w czasach Jezusa miało uczennice.

Poza tymi uczniami wielu mężczyzn i kobiet szło za Jezusem. Ewangelie nazywają ich „tłumami”. Jezus podzielił się z uczniami myślami, które były trzymane z dala od tłumów. Na przykład według Marka, gdy Jezus skończył opowiadać tłumom przypowieści, uczniowie przyszli do Jezusa, aby poznać ich ukryte znaczenie. Powodem tych prywatnych korepetycji było to, że uczniowie mieli „rozwinąć uszy i oczy”, aby rozpoznawać prawdziwe i głębsze znaczenie nauk Jezusa.

Jednak dwunastu wybranych poszło za Jezusem jeszcze pełniej niż inni uczniowie, pozostawiając wszystko, co mieli, w tym pracę i rodziny. Dwunastu mogło być świadkami prywatnych szczegółów życia Jezusa, niedostępnych dla innych uczniów. Na przykład tylko 12 było z Jezusem w noc jego aresztowania. Według synoptycznych Ewangelii i Dziejów Apostolskich dwunastu imion brzmiało:

  • Szymon Piotr (Kefas), syn Jonasza, rybak z Betsaidy
  • Andrzej, brat Piotra, rybak z Betsaidy
  • Jakub (zwany Większym), syn Zebedeusza
  • Jan Ewangelista, syn Zebedeusza, brat Jakuba
  • Filip z Betsaidy
  • Bartłomiej – Natanael z Ptolemaidy
  • Tomasz (zwany Didymos)
  • Mateusz – Lewi, były poborca podatkowy
  • Szymon Kananejczyk (zwany Gorliwym)
  • Jakub, syn Alfeusza
  • Juda Tadeusz (Judas), brat Jakuba
  • Judasz Iskariota, zdrajca Jezusa; po jego samobójstwie wybrany został Maciej.

Na podstawie tej obserwacji zasugerowano, że 12 zostało zorganizowanych w grupy czteroosobowe, a ich przywódcami byli Piotr, Filip i Jakub. Ta intrygująca sugestia nie ma jednak twardych dowodów na poparcie.

O ile nam wiadomo, wszystkich 12 pochodziło z Galilei. Piotr, Andrzej, Jakub i Jan byli rybakami, którzy, być może z wyjątkiem Andrzeja, stanowili najbardziej wewnętrzny krąg apostołów Jezusa. Szymon Piotr był niekwestionowanym przywódcą dwunastu. Andrzej był jego bratem i przedstawił go Jezusowi. Zgodnie z tradycją Andrzej głosił w Grecji, Azji Mniejszej (Turcja) oraz na obszarach położonych na północy i północnym zachodzie od Morza Czarnego. Tradycja mówi, że zginął śmiercią męczeńską w Patras. Późna tradycja podaje, że był fundatorem kościoła Konstantynopola, siedziby Kościoła Greckiego.

Jakub i Jan, synowie Zebedeusza, również byli braćmi. Posiadacze ognistego usposobienia i ambicji, poprosili Jezusa, aby umieścił ich po jego lewej i prawej ręce, gdy nadejdzie jego królestwo. James (znany również jako Jakub Większy, aby odróżnić go od Jakuba, syna Alfeusza) stał się pierwszym z apostołów, którzy zginęli męczeńską śmiercią za Heroda Agryppy I. Zgodnie z tradycją Jakub głosił w Hiszpanii, zanim spotkał przedwczesną śmierć w Jerozolimie. Jeśli chodzi o Jana, tradycja twierdzi, że był on umiłowanym uczniem, który napisał Ewangelię Jana, trzy listy Jana, a być może także Księgę Objawienia. Tradycja głosi również, że Jan, przeżywszy wrzący kociołek oleju i wygnanie na Patmos pod rządami cesarza Domicjana za głoszenie Ewangelii w Azji Mniejszej, zmarł śmiercią naturalną w Efezie w towarzystwie Maryi, matki Jezusa. Współczesna krytyka naukowa odrzuca większość tych twierdzeń.

Filip jest najlepiej zapamiętany w Nowym Testamencie z tego, że przedstawił Nataniela Jezusowi i poprosił Jezusa, aby pokazał mu Ojca. Zgodnie z tradycją posługa i męczeństwo Filipa miały miejsce w Azji Mniejszej. Niewiele wiadomo na temat Bartłomieja w Nowym Testamencie. Zgodnie z tradycją jest to ta sama osoba, co Nataniel z Jana 1: 43-51, człowiek, o którym Jezus powiedział, że był bez podstępu. Tradycja głosi, że Bartłomiej głosił m.in. w Armenii i Indiach.

Tomasz, znany również jako Didymus (Bliźniak), najlepiej zapamiętany jest jako cyniczny wątpiący, który chciał dotknąć blizn na rękach i ciele zmartwychwstałego Jezusa. Tomasz jest wybitną postacią kultury i Kościoła Syryjskiego i zgodnie z tradycją głosił w Indiach, gdzie zginął śmiercią męczeńską. Przypisuje mu się również Ewangelia Tomasza, datowana przez niektórych uczonych na połowę I ​​wieku n.e. Mateusz był poborcą podatkowym, który według starożytnej tradycji był autorem Ewangelii Mateusza. Wielu uczonych odrzuca tę tradycję, głównie z powodu pozornej literackiej zależności Mateusza od Marka.

Nowy Testament nie podaje praktycznie żadnych informacji o Jakubie, synu Alfeusza (znanym również jako Jakub Mały). Tradycja stawia wątpliwe twierdzenie, że Jakub Mały był kuzynem Jezusa. Według jednej tradycji głosił w Palestynie i Egipcie, ale według innej w Persji. Tadeusz (Marka 3) jest prawdopodobnie tą samą postacią co Juda, syn Jakuba (Łukasza 6). Niewiele wiadomo w Nowym Testamencie o tym człowieku. Według tradycji głosił w Armenii, Syrii i Persji. W niektórych rękopisach jego imię pojawia się jako Labbaeus.

Szymon Kananejczyk jest również nazywany Szymonem Zelotą. Nie jest jasne, czy był wojownikiem. Według pewnej tradycji, jego zapał misyjny zaprowadził go do Afryki Północnej, Armenii, a być może nawet Wielkiej Brytanii. Judasz Iskariota, zdradził Jezusa władzom żydowskim, które chciały go zabić. Według Mateusza Judasz powiesił się później z poczucia winy.

Szymon Piotr jest również określany jako Kefas. Być może to jego niewzruszone człowieczeństwo, któremu towarzyszyły nieoczywiste maniery, przyciągnęło go do Jezusa i reszty grupy. Był rzecznikiem apostołów. Zgodnie ze starożytną tradycją Piotr udał się do Rzymu, który ostatecznie stał się siedzibą Kościoła Łacińskiego, gdzie głosił kazania i umarł jako męczennik, ukrzyżowany do góry nogami.

Podziel się z kolegami

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *