Początki cywilizacji greckiej. Cywilizacja minojska i mykeńska

Geografia odegrała ważną rolę w rozwoju cywilizacji greckiej. W porównaniu z Mezopotamią i Egiptem Grecja zajmuje niewielki obszar. Składa się z górzystego półwyspu i licznych wysp, które zajmują powierzchnię około osiemdziesięciu tysięcy kilometrów kwadratowych.

Góry i morze odegrały szczególnie ważną rolę w rozwoju historii Grecji. Duża część Grecji składa się z małych równin i dolin rzecznych otoczonych wysokimi pasmami górskimi. Góry odizolowały Greków od siebie, powodując, że różne społeczności greckie rozwinęły swój własny styl życia. Z biegiem czasu społeczności te stały się niezależne. Prawdopodobnie niewielki rozmiar tych niezależnych społeczności zachęcał ludzi do udziału w sprawach politycznych. Z drugiej strony rywalizacja między społecznościami doprowadziła do działań wojennych, które zniszczyły greckie społeczeństwo.

Morze wpłynęło również na ewolucję greckiego społeczeństwa. Grecja ma długie wybrzeże usiane zatokami , które zapewniały wiele portów. Grecy mieszkali na kilku wyspach na zachód, południe i wschód od greckiego kontynentu. To nie przypadek, że Grecy zostali marynarzami. Wypłynęli na Morze Egejskie, Śródziemne i Czarne, nawiązując kontakt ze światem zewnętrznym. Później założyli kolonie, które rozprzestrzeniły cywilizację grecką w całym świecie śródziemnomorskim.

Cywilizacja minojska


Do 2800 roku p.n.e. cywilizacja z epoki brązu powstała na dużej wyspie Krecie, na południowy wschód od greckiego kontynentu. Nazywana cywilizacją minojską, kwitła między 2700 a 1450 rokiem p.n.e. Arthur Evans, angielski archeolog, który jako pierwszy odkrył tę cywilizację, nazwał ją imieniem Minosa, legendarnego króla Krety.

Na początku dwudziestego wieku Evans odkrył ogromny kompleks pałacowy na Krecie w Knossos. Pozostałości tego kompleksu ujawniły bogatą kulturę, z Knossos jako centrum rozległego imperium morskiego opartego na handlu.

Statki Minojczyków pływali do Egiptu, a także do południowej Grecji w poszukiwaniu towarów.

Pałac w Knossos, królewska siedziba królów, był rozbudowanym budynkiem, który obejmował liczne prywatne pokoje dzienne dla rodziny królewskiej i warsztaty wytwarzania dekorowanych waz, figurek z kości słoniowej i biżuterii. Częścią kompleksu były nawet łazienki z rozbudowanymi kanalizacjami. Pokoje udekorowano kolorowymi obrazami przedstawiającymi wydarzenia sportowe i sceny przyrodnicze. W magazynach pałacu znajdowały się gigantyczne dzbany z oliwą, winem i zbożem, które były płacone królowi jako podatki.

Centra cywilizacji minojskiej na Krecie doznały nagłego i katastrofalnego upadku około 1450 roku p.n.e. Niektórzy historycy uważają, że za zniszczenia odpowiadała fala przypływowa wywołana przez potężną erupcję wulkanu na wyspie Thera. Większość historyków uważa jednak, że zniszczenie było wynikiem inwazji Greków z kontynentu, znanych jako Mykeńczycy.

Pierwsze państwo greckie: Mykeny


Termin mykeński pochodzi od Myken, ufortyfikowanego miejsca w Grecji, które zostało odkryte przez niemieckiego archeologa Heinricha Schliemanna. Mykeny były jednym z wielu ośrodków w greckiej cywilizacji mykeńskiej, która rozkwitła między 1600 a 1100 rokiem p.n.e.

Grecy mykeńscy byli częścią indoeuropejskiej rodziny ludów, która rozprzestrzeniła się na południową i zachodnią Europę, Indie i Iran. Jedna z tych grup wkroczyła do Grecji z północy około 1900 roku p.n.e. Z biegiem czasu tej grupie udało się przejąć kontrolę nad greckim kontynentem i rozwinąć cywilizację.

Cywilizacja mykeńska, która osiągnęła swój szczyt między 1400 a 1200 rokiem p.n.e., składała się z potężnych monarchii. Każda miała centrum w ufortyfikowanym mieście z pałacem. Podobnie jak Mykeny, ośrodki te zostały zbudowane na wzgórzach i otoczone gigantycznymi kamiennymi murami. Różne ośrodki władzy prawdopodobnie tworzyły luźny sojusz niezależnych państw. Podczas gdy rodziny królewskie mieszkały w ogrodzonych murami kompleksach, ludność cywilna mieszkała w rozproszonych miejscach poza murami. Wśród zauważalnych cech tych mykeńskich centrów były grobowce, w których pochowano członków rodzin królewskich. Znane jako grobowce tollos, zostały wbudowane w zbocza wzgórz. Wejście prowadziło do okrągłej komory grobowej zbudowanej z ciętych kamiennych bloków w kształcie kopuły, które z wyglądu przypominały ul.

Mykeńczycy byli przede wszystkim ludem wojowniczym, który szczycił się bohaterskimi czynami w bitwie. Rysunki mykeńskie często przedstawiają sceny wojenne i myśliwskie, naturalne zajęcia arystokracji-wojowników. Dowody archeologiczne wskazują również, że monarchie mykeńskie rozwinęły rozległą sieć handlową. Ceramikę mykeńską znaleziono w całym regionie Morza Śródziemnego, w Syrii i Egipcie na wschodzie oraz na Sycylii i południowych Włoszech na zachodzie. Ale niektórzy historycy uważają, że Mykeńczycy, na czele z samymi Mykenami, również rozprzestrzenili się militarnie, podbijając Kretę i czyniąc ją częścią świata mykeńskiego. Niektóre z wysp Morza Egejskiego również znalazły się pod kontrolą mykeńską.

Najsłynniejsza ze wszystkich rzekomych przygód militarnych dotarła do nas w poezji Homera. Według Homera, Grecy mykeńscy, pod wodzą Agamemnona, króla Myken, splądrowali miasto Troja na północno-zachodnim wybrzeżu Azji Mniejszej około 1250 roku p.n.e. Czy to wydarzenie naprawdę miało miejsce? Od czasu wykopalisk Schliemanna, które rozpoczęto w 1870 r., uczeni debatowali nad tą kwestią. Wielu uważa, że ​​relacja Homera ma podstawy w rzeczywistości.

Pod koniec XIII wieku p.n.e. Grecja mykeńska przejawiała oznaki poważnych problemów. Państwa mykeńskie walczyły ze sobą, a duże trzęsienia ziemi spowodowały rozległe szkody. W XII wieku p.n.e. nowe fale najeźdźców mówiących po grecku przybyły do ​​Grecji z północy. Około 1100 roku p.n.e. cywilizacja mykeńska upadła.

Grecy w Ciemnym wieku


Po upadku cywilizacji mykeńskiej Grecja weszła w trudny okres, w którym zmniejszyła się ludność, a produkcja żywności spadła. Historycy nazywają ten okres od około 1100 do 750 p.n.e. „Ciemnym wiekiem”, ponieważ istnieje niewiele zapisów tego, co się wydarzyło. Dopiero około 850 roku p.n.e. rolnictwo odrodziło się. W tym samym czasie tworzyły się podstawy nowej Grecji.

Rozwój Ciemnego Wieku


Podczas Ciemnego Wieku duża liczba Greków opuściła kontynent i popłynęła przez Morze Egejskie na różne wyspy. Wielu udało się na zachodnie wybrzeże Azji Mniejszej, pas terytorium, który nazwano Jonia (lub Jońska Grecja), który znajduje się we współczesnej Turcji.

Dwie inne duże grupy Greków osiedliły się w ustabilizowanych częściach Grecji. Grecy eoliczni, którzy znajdowali się w północnej i środkowej Grecji, skolonizowali duży terytorium w pobliżu lądu. Dorowie osiedlili się w południowo-zachodniej Grecji, zwłaszcza na Peloponezie, a także na niektórych południowych wyspach Morza Egejskiego, w tym na Krecie.

Nastąpiło ożywienie handlu i działalności gospodarczej poza rolnictwem. Żelazo zastąpiło brąz w konstrukcji broni, czyniąc ją dostępną dla większej liczby osób. Narzędzia rolnicze wykonane z żelaza pomogły odwrócić spadek produkcji żywności.

W VIII wieku p.n.e. Grecy przyjęli alfabet fenicki i zmienili go. Wszystkie słowa teraz były kombinowane z dwudziestu czterech liter (zarówno spółgłosek, jak i samogłosek), Grecy ułatwili naukę czytania i pisania. Pod sam koniec ciemnego wieku pojawiło się dzieło Homera, jednego z największych poetów wszechczasów.

Podziel się z kolegami

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *