Chang’an (obecnie Xi’an)

Chang’an, dosłownie „wieczny pokój”, było największym miastem na świecie w tamtych czasach, w VIII wieku n.e. liczyło ponad milion mieszkańców. W rzeczywistości nazwa Chang’an odnosi się do dwóch miast. Pierwsza stolica, zwana zazwyczaj „Han Chang’an” ze względu na jej pojawienie się w okresie dynastii Han, została zbudowana w 202 roku p.n.e. Słynny cesarz Han Wudi był znany z budowania tam wspaniałych pałaców. Tak zwana wczesna lub zachodnia dynastia Han zakończyła się w 9 roku n.e., a Chinami rządził chiński szlachcic Wang Mang, którego panowanie trwało do 25 roku n.e., kiedy to rebelianci zabili go i spalili Chang’an. Pierwsze miasto zostało opuszczone, a stolica późniejszej lub wschodniej dynastii Han została przeniesiona do starożytnej stolicy Luoyang nazywanej „nowy Chang’an”.

Stolica pozostała w Luoyang do początku panowania dynastii Sui w 580 roku n.e. Cesarz Wendi, pierwszy z cesarzy Sui, zlecił budowę nowego Chang’an w latach 582-583 n.e.. Miasto zostało podzielone na dwie symetryczne połowy, z alejami biegnącymi ze wschodu na zachód i z północy na południe, tworząc dzielnicy lub bloki miejskie. Pałac, główna rezydencja cesarzy, znajdował się w najbardziej wysuniętym na północ punkcie miasta, klasztory buddyjskie zostały zbudowane w południowo-zachodniej części miasta, najbardziej niebezpiecznej lokalizacji według geomancji, ponieważ uważano, że mogli one pomóc odpędzić pecha.

Na południe od kompleksu pałacowego znajdowało się miasto cesarskie, w którym mieściły się biura administracyjne rządu i które pełniło rolę bufora między „synem niebios” a tłumami pospólstwa zajmującymi 90% powierzchni Chang’an. Okręgi mieszkalne mieli dwa duże obszary targowe, na których znajdowało się około 220 bazarów. Urzędnicy miejscy ściśle regulowali te centra handlowe. Oprócz znormalizowanego systemu wag i miar, wszystkie produkty przechodziły ścisłą kontrolę jakości. Kosmopolityczna atmosfera rynku przyciągała kupców, właścicieli restauracji i artystów z plemion i królestw Azji Środkowej, takich jak Ujgurowie i Sogdianowie.

Dynastia Tang i jej stolica w Chang’an zaczęła upadać podczas buntu An Lushan w połowie VIII wieku n.e. W następnym stuleciu kolejne ataki Tybetańczyków, rebeliantów, buntowników i watażków zmusiły większość handlowców i jego mieszkańców uciekać poza miasto. W 904 roku ostatni cesarz Tang uciekł z Chang’an do Luoyang, po czym Chang’an już nigdy nie był stolicą Chin.

Podziel się z kolegami

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *