Faxian (Fa-hsien) (ok. V w. n.e.). Chiński pielgrzym buddyjski, pisarz


Faxian był słynnym chińskim pielgrzymem buddyjskim, który udał się drogą lądową do Indii w 399 r. n.e. i powrócił drogą morską w 413 r. Wszyscy chińscy mężczyźni i kobiety porzucają swoje oryginalne imiona i wybierają inne o znaczeniu religijnym, kiedy wstępują do zakonów. Faxian oznacza „Prześwietność Prawa”. Jego podróże i dziennik dostarczają ważnych informacji geograficznych o odwiedzanych ziemiach, wiedzy o warunkach panujących w Indiach (której brak w indyjskich zapisach) oraz ważnych rękopisów buddyjskich, które przetłumaczył na chiński po powrocie do domu.

Buddyzm po raz pierwszy przybył do Chin na początku naszej ery z Indii i Azji Środkowej drogą lądową wzdłuż Jedwabnego Szlaku oraz drogą morską wzdłuż wybrzeży Azji Południowo-Wschodniej przez Wietnam. Aż do epokowej podróży Faxiana ruch buddyzmu był w jedną stronę, a wszyscy przekaziciele buddyjskiego przesłania nie byli Chińczykami (Indianie, Persowie i Azjaci Środkowi). Niektórzy pierwsi chińscy pielgrzymi, którzy próbowali tej podróży, albo nigdy nie dotarli do Indii, albo nigdy nie wrócili. Sukces jego podróży zapoczątkował ruch, który zabrał wielu chińskich mnichów do świętej ziemi buddyzmu.

Do czasu jego podróży nie było żadnego tłumaczenia na chiński całej vinayi, czyli „zasad dyscypliny”, kanonu buddyjskiego. Celem Faxiana było uzyskanie całej wersji księgi do przetłumaczenia na język chiński. Podróżował lądem przez przerażającą pustynię Gobi, którą opisał tymi słowami: „Na pustyni było wiele złych duchów i palących wiatrów, powodujących śmierć każdego, kto ich spotkał. W niebie nie było ptaków, a na ziemi nie było zwierząt. Patrzyło się jak najdalej we wszystkich kierunkach, szukając ścieżki do przejścia, ale nie było żadnej do wyboru. Wskazówką były tylko wysuszone kości zmarłych”.

Po przybyciu do miasta-oazy Khotan w dzisiejszych północno-zachodnich Chinach przebył wysokie góry do północno-zachodnich Indii. Następnie zwiedził wszystkie święte miejsca buddyzmu, studiował sanskryt, zebrał rękopisy (w tym kilka wersji vinayi według różnych sekt buddyjskich), przeprawił się na Ceylon (Sri Lanka), gdzie studiował przez dwa lata, a następnie wsiadł na statek do Chin w Jawie.

Po ponad 200 dniach na morzu dotarł do Shandong (Szantung) w północnych Chinach. Spędził swoje pozostałe lata na tłumaczeniu całej vinayi i innych buddyjskich dzieł na język chiński oraz pisaniu książki zatytułowanej „Zapis królestw buddyjskich”. Wielu pobożnych mnichów buddyjskich podążyło jego ścieżką w kolejnych stuleciach, ucząc się buddyzmu w ojczystej ziemi i wracając do Chin, aby szerzyć swoją wiedzę i duchową wiarę.

Podziel się z kolegami