Czandragupta Maurja założył imperium Maurjów w 326 r. p.n.e. w północnych Indiach. Jego syn Bindusara i wnuk Aśoka kontynuowali podbój, który zjednoczył cały subkontynent, z wyjątkiem południowego krańca i część Afganistanu, tworząc pierwsze wielkie imperium Indii. Osiągnięcia polityczne i kulturowe Imperium Mauryjskiego inspirują Indian do współczesności.

Historia Indii zaczęła wychodzić z legendy w VI wieku p.n.e. wraz z tworzeniem dużych królestw. Jednym z nich była Magadha w dolinie Gangesu ze stolicą w Pataliputrze, niedaleko dzisiejszej Patny. Tendencja do tworzenia dużych państw była również stymulowana przez podbój z zewnątrz. Pierwszy miał miejsce w 518 r. p.n.e., kiedy król perski Dariusz I podbił część północno-zachodnich Indii, włączając ją do swojego imperium. Imperium Perskie wpadło w ręce Aleksandra Wielkiego, który kontynuował marsz na wschód, aż dotarł do doliny rzeki Indus i pokonał króla Porusa i innych lokalnych władców.

Czandragupta Maurja mógł zainspirować się przykładem Aleksandra. W każdym razie pokonał swoich indyjskich rywali, w tym Magadhę, założył swoją stolicę w Pataliputrze, a następnie w 305 p.n.e. walczył z następcą Aleksandra w Azji, Seleukosem Nikatorem. Obaj władcy zgodzili się na traktat pokojowy, który ustanowił ich granice w Afganistanie, wymienili się prezentami i ambasadorami, a być może zawiązali sojusz małżeński. Ambasadorem Seleukosa na dworze mauryjskim był Megastenes, który napisał książkę o swoich obserwacjach na temat Indii. Oryginał zaginął, ale fragmenty zachowały się w dziełach innych starożytnych pisarzy, z których czerpiemy wiele informacji z pierwszej ręki o wczesnych Indiach Mauryjskich.

Minister Czandragupty o imieniu Kautilja napisał podobno książkę zatytułowaną Arthaśastra  (Traktat o ustroju), która zajmowała się teorią i praktyką rządu, prawami i administracją. Arthaśastra  opisywała Imperium Maurjów jako scentralizowane państwo biurokratyczne. Władca był naczelnym wodzem, głównym administratorem i sędzią. Czandragupcie pomagała rada ministrów, urzędnicy państwowi, sieć szpiegów i duże wojsko, liczące podobno 600 000 ludzi. Megastenes opisał Pataliputrę jako wielkie miasto, otoczone drewnianym murem o długości 15 km i szerokości 2,5 km, przeplatane bramami i wieżami strażniczymi, a ponadto chronione szeroką fosą. Zarząd miasta składał się z sześciu rad po pięciu mężczyzn, odpowiedzialnych za różne funkcje. Władca mieszkał w okazałym pałacu, jego godziny pracy i zabawy były ściśle regulowane, a kiedy pojawiał się publicznie, albo jeździł na słoniu, albo był noszony w palankinie.

Czandragupta panował przez 25 lat. Zgodnie z tradycją dżinizmu abdykował w 301 p.n.e., został mnichem dżinskim i pościł na śmierć. Jego syn i następca Bindusara rządził do ok. 272 p.n.e. Mało o nim znamy, z wyjątkiem tego, że walczył o rozszerzenie imperium na południe i był znany jako Zabójca Wrogów. Wymieniał się także ambasadorami z Imperium Seleucydów, prosząc kiedyś króla Antiocha I o przysłanie mu greckiego wina, fig i filozofa. Antioch przysłał mu wino i figi i odpowiedział, że filozofów nie ma na sprzedaż.

Syn Bindusar’ego, Asoka, zwyciężył około 269-268 p.n.e., być może po walce o sukcesję. Aśoka (269-232 p.n.e.) był największym władcą Indii. Prowadził wojnę, aby rozszerzyć imperium na południu, obejmując wszystko oprócz południowego krańca subkontynentu. Jego podbój państwa Kalinga napełnił go wyrzutami sumienia za śmierć i zniszczenie oraz zmienił jego życie osobiste i politykę państwa. Potomni dużo wiedzą o Aśoce, ponieważ miał wiele swoich edyktów i oświadczeń wyrytych na kamiennych filarach i powierzchniach skalnych; Przetrwało 10 filarów z inskrypcją. Większość inskrypcji jest w skrypcie Brahmi, najstarszym zachowanym piśmie postindusyjskim; jest to alfabetyczny pismo fonetyczne, które jest poprzednikiem współczesnego hindi.

Aśoka nawrócił się na buddyzm, został wegetarianinem i poświęcił resztę swojego panowania na szerzenie buddyzmu, chociaż szanował wszystkie religie. Zniechęcał też do polowań i zachęcał do pielgrzymowania. Syn i córka zostali misjonarzami buddyjskimi, szerząc wiarę na Cejlon. Zwołał także Trzeci Sobór Buddyjski około 240 r. p.n.e. w Pataliputrze, aby uporać się z różnicami w zakonie monastycznym i zakończyć kompilację buddyjskich kanonów. Potępił niemoralne zachowanie i wyznaczył urzędników ds. moralności do egzekwowania jego zasad. Wyrzekł się także wojny, deklarując zamiar zmiany ludzi poprzez perswazję moralną; ale co ważne, nie zlikwidował armii.

Życie pod Mauryjami było pomyślne. Podczas gdy większość ludzi mieszkała na farmach, miasta rosły wraz ze wzrostem handlu w obrębie imperium i poza nim, z Chinami na wschodzie i Rzymem na zachodzie. Rząd ustanowił nawet biuro, które budowało statki i dzierżawiło je kupcom. Rozkwitła kultura. W tym okresie ukończono kanony buddyjskie i dżinistyczne. Inne pisma obejmują komentarze religijne i wczesne wersje eposów Mahabharata i Ramajana.

Wygląda na to, że włada Aśok zmalała w późniejszych latach i zmarł około 232 p.n.e. Kilku synów zakwestionowało jego sukcesję, a imperium zaczęło się rozpadać, ponieważ lokalni gubernatorzy, wielu królewskich książąt, korzystało z autonomii. Niewiele wiadomo o jego następcach poza ich imionami. Być może upadek Imperium Maurjów był nieunikniony ze względu na jego rozmiar i różnorodność. W 183 p.n.e. generał zabił ostatniego władcę dynastii Marjów i założył w północnych Indiach dynastię zwaną Sunga. Tymczasem Grecy Baktryjscy najeżdżali północno-zachodnią granicę. Indie zostaną rozdarte i podzielone przez prawie pięć wieków. Czandragupta Maurja był założycielem pierwszego wielkiego imperium Indii, a jego minister Kautilja pomógł ustanowić instytucje, które je wspierały. Imperium rozrosło się pod względem wielkości, bogactwa i kultury pod rządami jego syna i wnuka, osiągając apogeum pod rządami cesarza Aśoki. Jego dziedzictwem do czasów współczesnych jest koncepcja jedności subkontynentu.

Podziel się z kolegami