Indie to kraina różnorodności. Obecnie w Indiach używa się około 110 języków i ponad 1000 dialektów (odmian języków). Różnorodność jest również widoczna w geografii Indii. Subkontynent indyjski, w kształcie trójkąta zwisającego z południowego grzbietu Azji, składa się z wielu regionów rdzeniowych, w tym pasm górskich, dolin rzecznych, suchego wewnętrznego płaskowyżu i żyznych równin przybrzeżnych.

Na dalekiej północy znajdują się Himalaje, najwyższe góry świata. Bezpośrednio na południe od Himalajów leży bogata dolina rzeki Ganges, jednego z głównych regionów kultury indyjskiej. Na zachodzie znajduje się dolina rzeki Indus, stosunkowo suchy płaskowyż stanowiący kręgosłup współczesnego państwa Pakistan. W starożytności Dolina Indusu miała bardziej umiarkowany klimat i służyła jako kolebka cywilizacji indyjskiej.

Na południe od dwóch głównych dolin rzecznych Indii – doliny Gangesu i Indusu – leży Dekan, płaskowyż rozciągający się od doliny Gangesu do południowego krańca Indii. Wnętrze płaskowyżu jest stosunkowo pagórkowate i suche. Wschodnie i zachodnie wybrzeża Indii to bujne równiny. Te równiny w przeszłości należały do ​​najbardziej zaludnionych regionów Indii.

Główną cechą indyjskiego klimatu jest monsun, sezonowy wiatr w południowej Azji. Jeden monsun wieje ciepłe, wilgotne powietrze z południowego zachodu latem, a inny zimne, suche powietrze z północnego wschodu zimą. Monsun południowo-zachodni przynosi ulewne deszcze i przez całą historię rolnicy polegali na tych deszczach przy uprawie swoich plonów. Jeśli deszcze przyjdą wcześnie lub za późno, albo za dużo lub za mało opadów, plony zostaną zniszczone, a tysiące umrą z głodu.

Pierwsza cywilizacja Indii


Podobnie jak w Mezopotamii i Egipcie, wczesna cywilizacja Indii powstała w dolinach rzek. Między 3000 p.n.e. w 1500 roku p.n.e. doliny rzeki Indus wspierały kwitnącą cywilizację, która rozciągała się na setki mil od Himalajów do wybrzeża Morza Arabskiego. Archeolodzy znaleźli pozostałości ponad tysiąca osad w tym regionie. W dwóch ruinach, oddalonych od siebie o 643,6 km, znajdowały się niegdyś główne miasta Harappa i Mohendżo-Daro. W tych miastach przez setki lat kwitła zaawansowana cywilizacja. Historycy nazywają to cywilizacją Harappanską.

Harappa i Mohendżo-Daro


U szczytu, Harappa liczyła 35 000 mieszkańców, a Mohendżo-Daro od 35 000 do 40 000. Oba miasta zostały starannie zaplanowane. Główne, szerokie ulice biegły w kierunku północ-południe i przecinały je mniejsze drogi wschód-zachód. Oba miasta były podzielone na duże, otoczone murem dzielnice, z wąskimi uliczkami oddzielającymi rzędy domów. Domy różniły się wielkością, niektóre miały nawet trzy kondygnacje, ale wszystkie miały ten sam plan kwadratowego dziedzińca otoczonego pokojami.

Większość budynków była zbudowana z cegieł mułowych wypalanych w piecach i była kwadratowa, tworząc wzór siatki. Studnie publiczne zapewniały regularne zaopatrzenie w wodę wszystkim mieszkańcom. Łazienki wyposażono w system odwadniający. Ścieki odprowadzane były do ​​drenów zlokalizowanych pod ulicami, a następnie odprowadzane do dołów kanalizacyjnych poza mury miasta. System kanałów przenosił śmieci z domów do koszy na śmieci na poziomie ulicy. Tylko dobrze zorganizowany rząd mógłby utrzymać tak starannie zorganizowane miasta.

Harappa

Władcy i gospodarka


Podobnie jak w Egipcie i Mezopotamii, władcy Harappan oparli swoją władzę na wierze w boskie pochodzenie. Religia i władza polityczna były ze sobą ściśle powiązane. Fakt, że pałac królewski i świątynia zostały połączone w cytadeli lub fortecy w Harappie, pokazuje ten ścisły związek. Kapłani na dworze prawdopodobnie modlili się do boga lub bogini płodności, aby zagwarantować coroczne zbiory.

Podobnie jak w Mezopotamii i wzdłuż Nilu, gospodarka Harappan opierała się głównie na rolnictwie. Rzeka Indus wylewała co roku, zapewniając żyzną glebę pod uprawę pszenicy, jęczmienia i grochu, głównych upraw.

Ta cywilizacja doliny Indusu prowadziła również intensywny handel z miastami-państwami Mezopotamii. Tekstylia i żywność importowano z sumeryjskich miast-państw w zamian za miedź, drewno, kamienie szlachetne, bawełnę i różne rodzaje dóbr luksusowych. Znaczna część tego handlu była prowadzona statkami przez Zatokę Perską, chociaż część niewątpliwie płynęła drogą lądową.

Przybycie Aryjczyków


Powodzie, trzęsienie ziemi, zmiany klimatyczne, a nawet zmiana biegu rzeki Indus osłabiły niegdyś kwitnącą cywilizację w dolinie rzeki. Najeźdźcy – Aryjczycy – przynieśli jej ostateczny koniec.

Kim byli Aryjczycy? Około 1500 roku p.n.e. grupa indoeuropejskich ludów koczowniczych zaczęła wyprowadzać się ze swojej pierwotnej ojczyzny w Azji Środkowej. Znani jako Aryjczycy, przenieśli się na południe przez pasmo górskie Hindukuszu na równiny północnych Indii. Podbili Harappanów i stworzyli nowe indyjskie społeczeństwo oparte na aryjskiej kulturze i instytucjach.

Podobnie jak inne ludy koczownicze, Aryjczycy byli dobrymi wojownikami. Między 1500 a 1000 p.n.e. ludy aryjskie stopniowo posuwały się na wschód od doliny Indusu, przez żyzną równinę Gangesu. Później przenieśli się na południe, na Płaskowyż Dekanu. Ostatecznie rozszerzyli swoją kontrolę na większość Indii.

Zorganizowani w grupach, Aryjczycy byli ludem pasterskim o silnej tradycji wojowniczej. Po osiedleniu się w Indiach Aryjczycy porzucili życie pasterskie na rzecz regularnego rolnictwa. Wprowadzenie żelaza – prawdopodobnie z Azji Południowo-Zachodniej, gdzie po raz pierwszy było używane przez Hetytów – odegrało ważną rolę w tej zmianie. Stworzenie żelaznego pługa, wraz z zastosowaniem irygacji, umożliwiło Aryjczykom i ich poddanym oczyszczanie gęstej dżungli wzdłuż rzeki Ganges i przekształcenie jej w bogaty obszar rolniczy.

Podstawowymi uprawami na północy w tym okresie były pszenica, jęczmień i proso. Ryż był powszechny w żyznych dolinach rzek. Na południu uprawiano zboża i warzywa, uzupełnione bawełną i przyprawami, takimi jak pieprz, imbir i cynamon.

Jak większość ludów koczowniczych, Aryjczycy nie mieli języka pisanego. Aryjczycy opracowali swój pierwszy system pisma, znany jako sanskryt, około 1000 roku p.n.e. To umożliwiło im spisanie legend i pieśni religijnych oraz rytuałów, które wcześniej były przekazywane ustnie z pokolenia na pokolenie.

Wczesne pisma Aryjczyków ujawniają, że między 1500 a 400 rokiem p.n.e. Indie były światem walczących królestw i zmieniających się sojuszy. Różni przywódcy aryjscy, znani jako radżowie (książęta), tworzyli małe państwa i walczyli z innymi aryjskimi wodzami. Atakowali nawzajem fortece i zdobywali kobiety, bydło i skarby.

Społeczeństwo w starożytnych Indiach


Podbój dokonany przez Aryjczyków miał trwały wpływ na społeczeństwo indyjskie. Z starcia między zdobywcą a podbitym wyłonił się zestaw społecznych instytucji i podziałów klasowych, które przetrwały w Indiach, z niewielkimi tylko zmianami, do dnia dzisiejszego.

System kastowy


System kastowy w starożytnych Indiach był zbiorem sztywnych kategorii społecznych, które determinowały nie tylko zawód i potencjał ekonomiczny człowieka, ale także jego pozycję w społeczeństwie. Opierało się to częściowo na kolorze skóry.

Najeźdźcy aryjscy byli przede wszystkim ludem o jasnej skórze. Patrzyli z góry na swoich poddanych, którzy byli ciemnoskórzy, pomimo faktu, że cywilizacja ciemnoskórych mieszkańców Doliny Indusu była znacznie bardziej zaawansowana niż cywilizacja aryjska.

W starożytności istniało pięć głównych podziałów klas indyjskich (znanych jako kasty). Na szczycie znajdowały się dwie kasty, które wyraźnie były elitami rządzącymi w aryjskim społeczeństwie: kapłani i wojownicy.

Klasa kapłańska, której członkowie byli znani jako bramini, była zwykle uważana za czołową społeczność. Byli odpowiedzialni za ceremonie religijne, które były tak ważne w społeczeństwie indyjskim.

Drugą kastą byli Kszatrija, czyli wojownicy. Gdy społeczeństwo aryjskie się zmieniło, Kszatrijowie często znajdowali nowe formy zatrudnienia. W tym samym czasie rodziny z innych kast były czasami przyjmowane w szeregi wojowników.

Trzecią kastą w społeczeństwie indyjskim byli Waiśja, czyli zwykli ludzie. Większość Waiśja była kupcami zajmującymi się handlem lub rolnikami dbającymi o ziemię.

Poniżej tych trzech kast znajdowali się Śudrowie, którzy stanowili ogromną większość indyjskiej populacji. Śudrowie nie byli Aryjczykami, a termin ten prawdopodobnie pierwotnie odnosił się do podbitych ciemnoskórych tubylców. Większość Śudrów stanowili chłopi i ludzie, którzy pracowali przy innych formach pracy fizycznej. Mieli ograniczone prawa w społeczeństwie.

Na najniższym szczeblu społeczeństwa indyjskiego – i właściwie nawet nie uważanym za prawdziwą część systemu kastowego – byli Nietykalni. Nietykalni otrzymali podrzędne, poniżające zadania, których inni ludzie nie podjęliby się, takie jak zbieranie śmieci i zajmowanie się martwymi ciałami. Nietykalni prawdopodobnie stanowili około 5 procent całej populacji starożytnych Indii.

Życie Nietykalnych było niezwykle trudne. Nie byli uważani za ludzi, a ich obecność została uznana za szkodliwą dla członków innych klas. Żaden Hindus nie dotknąłby ani nie zjadłby żywności, którą miałby Niedotykalny. Nietykalni mieszkali na oddzielnych obszarach mieszkania, musieli stuknąć o siebie dwoma drążkami, aby inni mogli usłyszeć, jak nadchodzą i ich unikać.

Aryjczycy w Indiach i nazistowskich Niemczech

Aryjczycy byli grupą indoeuropejskich ludów koczowniczych, którzy zaczęli przenosić się na równiny północnych Indii około 1500 roku p.n.e. W XIX wieku lingwiści zapożyczyli termin aryjski, aby zidentyfikować ludzi mówiących wspólnym zestawem języków znanym jako indoeuropejski.

W XX wieku Adolf Hitler i naziści użyli terminu aryjski w nowy sposób. Zidentyfikowali Aryjczyków jako rasę, która obejmowała Greków i Rzymian z przeszłości oraz Niemców i Skandynawów współczesnych. Uważali Niemców za prawdziwych potomków i głównych przywódców Aryjczyków.

Hitler uważał, że rasa aryjska, do której należeli wszyscy „prawdziwi Niemcy”, była najwyższą rasą ludzkości. Według Hitlera „Cała ludzka kultura, wszystkie wyniki sztuki, nauki i technologii, które widzimy dzisiaj, są prawie wyłącznie twórczym wytworem Aryjczyków”. Aryjczycy, według Hitlera, byli kiedyś władcami ziemi. Przeznaczeniem narodu niemieckiego było odzyskanie dawnej pozycji rządzącej rasy aryjskiej i zapewnienie aryjskiej dominacji nad światem.

Jednak dla Hitlera na drodze losu aryjskiego stanęła jedna poważna przeszkoda – Żydzi. Hitler uważał, że Żydzi są trucicielami krwi rasy aryjskiej. Wyeliminowanie ich stało się specjalną „wyższą misją” Hitlera. Holokaust, celowa próba zabicia wszystkich Żydów w Europie podczas II wojny światowej, był wynikiem pokręconych idei Hitlera o Aryjczykach jako rasie.

W naszych czasach istnienie organizacji neonazistowskich świadczy o trwałym wpływie idei Hitlera. W Europie są dużą różnych grup neonazistowskich i białej supremacji, które nadal podążają za rasistowskimi ideami Hitlera.

Rodzina w starożytnych Indiach


Życie w starożytnych Indiach koncentrowało się na rodzinie, najbardziej podstawowej jednostce społecznej. Ideałem była dalsza rodzina; z trzema pokoleniami – dziadkami, rodzicami i dziećmi – mieszkającymi pod jednym dachem. Rodzina była zasadniczo patriarchalna, ponieważ w większości Indii najstarszy mężczyzna sprawował władzę prawną nad całą rodziną.

Wyższość mężczyzn w starożytnym społeczeństwie indyjskim była widoczna na wiele sposobów. Tylko mężczyźni mogli dziedziczyć majątek, z wyjątkiem kilku przypadków, w których nie było synów. Kobietom nie wolno było służyć jako księża i generalnie kształcono tylko mężczyzn. W rodzinach z wyższych sfer młodzi mężczyźni rozpoczynali naukę u guru, czyli nauczyciela, po czym udawali się na studia wyższe w jednym z większych miast.

Młodzi mężczyźni z bogatych rodzin mieli żenić się dopiero po ukończeniu 12 lat nauki. Rozwód zwykle nie był dozwolony. Mężowie mogli jednak wziąć drugą żonę, jeśli pierwsza nie mogła mieć dzieci.

Dzieci były ważnym produktem małżeństwa, przede wszystkim dlatego, że w miarę dorastania oczekiwano od nich opieki nad rodzicami. Małżeństwo zaaranżowane przez rodziców było powszechne dla młodych dziewcząt, prawdopodobnie dlatego, że córki były postrzegane jako drenowanie ekonomiczne ich rodziców.

Być może najbardziej wyrazistym symbolem dominacji kobiet przez mężczyzn był rytuał suttee. W starożytnych Indiach zmarłych umieszczano na stosach drewna, które następnie podpalano. Suttee wymagał żeby żona rzuciła się na płonący stos pogrzebowy zmarłego męża. Starożytny grecki podróżny pisał, że „słyszał od niektórych osób, że żony paliły się razem ze swoimi zmarłymi mężami i robią to z radością; a kobiety, które nie chciały się parzyć, były trzymane w hańbie”.

Hinduizm


Hinduizm ma swoje korzenie w wierzeniach religijnych ludów aryjskich, które osiedliły się w Indiach po 1500 roku p.n.e. Dowody na temat wierzeń religijnych ludów aryjskich pochodzą z Wed, zbiorów hymnów i ceremonii religijnych, które przez stulecia były ustnie przekazywane przez aryjskich kapłanów, a następnie ostatecznie spisywane.

Wcześni Hindusi wierzyli w istnienie we wszechświecie jednej siły, formy ostatecznej rzeczywistości lub Boga, zwanej brahmanem. Obowiązkiem indywidualnej jaźni – zwanej atmanem – było poszukiwanie poznania tej ostatecznej rzeczywistości. W ten sposób po śmierci jaźń połączyłaby się z Brahmanem.

W VI wieku p.n.e. w hinduizmie pojawiła się idea reinkarnacji. Reinkarnacja to przekonanie, że dusza indywidualna odradza się po śmierci w innej formie. Jak mówi jedna z Wed: „Zużyte szaty gubią ciało / nieszczęsne ciała gubią dusze”. Po wielu egzystencjach w świecie ziemskim dusza osiąga swój ostateczny cel w zjednoczeniu z Brahmanem.

Według hinduizmu wszystkie żyjące istoty dążą do osiągnięcia tego celu.

Ważna w tym procesie jest idea karmy, siły generowanej przez czyny człowieka, która decyduje o tym, jak odrodzi się on w następnym życiu. Zgodnie z tą ideą to, co ludzie robią w swoim obecnym życiu, decyduje o tym, czym będą w następnym życiu. W ten sam sposób obecny stan osoby nie jest po prostu wypadkiem. Jest wynikiem działań osoby w przeszłości.

Pojęciem karmy rządzi dharma, czyli boskie prawo. Prawo wymaga od wszystkich ludzi wypełniania swoich obowiązków. Jednak obowiązki ludzi są różne; w zależności od ich statusu w społeczeństwie. Więcej oczekuje się od osób zajmujących wysokie pozycje w skali społecznej, takich jak bramini, niż od niższych kast.

System reinkarnacji zapewnił religijną podstawę sztywnych podziałów klasowych w społeczeństwie indyjskim. Uzasadniało to przywileje tych na wyższym końcu skali. W końcu nie mieliby tych przywilejów, gdyby nie zasługiwali. Jednocześnie koncepcja reinkarnacji dawała nadzieję osobom znajdującym się niżej na zmianę kasty. Na przykład biedni mogli mieć nadzieję, że jeśli będą się odpowiednio zachowywać w tym życiu, to w następnym poprawią swój stan.

W jaki sposób można osiągnąć jedność z Bogiem? Hindusi rozwinęli praktykę jogi, metodę treningu mającą doprowadzić do takiego zjednoczenia. (W rzeczywistości joga oznacza „zjednoczenie”). Ostatecznym celem jogi było porzucenie cyklu ziemskiego życia i osiągnięcie zjednoczenia z Brahmanem, postrzeganym jako rodzaj snu bez snów. Jak stwierdza jeden z hinduskich Wed: „Kiedy wszystkie zmysły są wyciszone, kiedy umysł jest w stanie spoczynku, jest to, stan najwyższy”.

Jednak większość zwykłych Indian nie mogła łatwo odnieść się do tego ideału i potrzebowała bardziej konkretnej formy niebiańskiego zbawienia. Prawdopodobnie z tego powodu w religii hinduistycznej pojawiło się wiele podobnych do ludzi bogów i bogiń.

W religii hinduskiej są setki bóstw, w tym trzy główne: Brahma Stwórca, Wisznu Obrońca i Śiwa  Niszczyciel. Wielu Hindusów uważa, że ​​mnogość bogów jest po prostu odmiennym wyrazem jedynej ostatecznej rzeczywistości, Brahmana. Jednak różni bogowie i boginie dają zwykłym Indianom sposób wyrażania swoich uczuć religijnych. Dzięki oddaniu w hinduskiej świątyni szukają nie tylko zbawienia, ale także sposobu na zdobycie zwykłych rzeczy, których potrzebują w życiu. Dzisiaj hinduizm jest nadal religią ogromnej większości Indian.

Buddyzm


W VI wieku p.n.e. nowa doktryna zwana buddyzmem pojawiła się w północnych Indiach i wkrótce stała się rywalem hinduizmu. Założycielem buddyzmu był Siddhartha Gautama, znany jako Budda, czyli „Oświecony”.

Historia Buddy Siddhartha Gautamy pochodzi z małego królestwa u podnóża Himalajów (w dzisiejszym południowym Nepalu). Urodzony około 563 roku p.n.e. był synem panującej rodziny. Młody i bardzo przystojny Siddhartha wychowywał się w luksusie i prowadził bezpieczne życie. W wieku 16 lat ożenił się z sąsiednią księżniczką i zaczął zakładać rodzinę.

Siddhartha miał wszystko: bogactwo, dobry wygląd, wzorową żonę, dziecko i tron, który pewnego dnia odziedziczy. Jednak pod koniec dwudziestki Siddhartha zdał sobie sprawę z bólu związanego z chorobą, smutku spowodowanego śmiercią i wpływu starości na zwykłych ludzi. Postanowił spędzić życie na poszukiwaniu lekarstwa na ludzkie cierpienie. Porzucił królewskie szaty, ogolił głowę, porzucił rodzinę i wyruszył w poszukiwaniu prawdziwego sensu życia.

Początkowo podążał za przykładem ascetów, ludzi, którzy praktykowali samozaparcie, aby osiągnąć zrozumienie ostatecznej rzeczywistości. Jednakże doprowadziło to tylko do bliskiego problem ze zdrowiem przez brak jedzenia. Porzucił ascezę i zamiast tego przeszedł do intensywnej medytacji (W hinduizmie był to sposób na znalezienie jedności z Bogiem). Pewnego wieczoru, siedząc w medytacji pod drzewem, Siddhartha osiągnął oświecenie co do sensu życia. Resztę swojego życia spędził na głoszeniu tego, co odkrył. Jego nauki stały się podstawowymi zasadami buddyzmu.

Podstawowe zasady buddyzmu


Siddhartha zaprzeczył rzeczywistości świata materialnego. Uważał, że fizyczne otoczenie ludzi jest po prostu iluzją. Ból, ubóstwo i smutek dotykające ludzi są spowodowane przywiązaniem do rzeczy tego świata. Kiedy ludzie porzucą swoje doczesne troski, można zapomnieć o bólu i smutku. Potem przychodzi bodhi, czyli mądrość. Osiągnięcie mądrości jest kluczowym krokiem do osiągnięcia nirwany, czyli ostatecznej rzeczywistości – końca jaźni i ponownego zjednoczenia z Wielką Duszą Świata.

Siddhartha głosił to przesłanie w kazaniu skierowanym do swoich wyznawców. To proste przesłanie oparte na Czterech Szlachetnych Prawdach:

1. Zwykłe życie jest pełne cierpienia.

2. To cierpienie jest spowodowane naszym pragnieniem zadowolenia.

3. Drogą do zakończenia cierpienia jest zakończenie pragnienia samolubnych celów i postrzeganie innych jako przedłużenia nas samych.

4. Drogą do zakończenia pragnienia jest podążanie Drogą Środka.

Ta Środkowa Ścieżka jest również znana jako Ośmioraka Ścieżka, ponieważ składa się z ośmiu kroków:

1. Właściwy pogląd: Musimy poznać Cztery Szlachetne Prawdy.

2. Właściwy zamiar: Musimy zdecydować, czego naprawdę chcemy.

3. Właściwa mowa: Musimy starać się mówić prawdę i dobrze mówić o innych.

4. Właściwe działanie: Budda podał pięć przykazań: „Nie zabijaj. Nie kradnij. Nie kłam. Nie bądź nieuprzejmy. Nie bierz narkotyków i nie pij alkoholu”.

5. Właściwe źródło utrzymania: Musimy wykonywać pracę, która podnosi na duchu nasze istnienie.

6. Właściwy wysiłek: Budda powiedział: „Ci, którzy podążają Drogą, mogą równie dobrze naśladować przykład woła, który przedziera się przez głębokie błoto z ciężkim ładunkiem. Jest zmęczony, ale jego spokojne, skierowane w przyszłość spojrzenie nie rozluźni się, dopóki nie wyjdzie z błota.

7. Właściwa uważność: Musimy utrzymywać umysł pod kontrolą naszych zmysłów: „Wszystko, czym jesteśmy, jest wynikiem tego, co pomyśleliśmy”.

8. Właściwa koncentracja: Musimy medytować, aby spojrzeć na świat w nowy sposób.

Siddhartha przyjął ideę reinkarnacji, ale odrzucił hinduski podział ludzi na sztywno zdefiniowane kasty oparte na poprzednich reinkarnacjach. Zamiast tego nauczał, że wszyscy ludzie mogą osiągnąć nirwanę w wyniku ich zachowania w tym życiu. To sprawiło, że buddyzm był atrakcyjny dla uciskanych ludów znajdujących się na niższym końcu skali społecznej.

Buddyzm różnił się także od hinduizmu swoją prostotą. Siddhartha odrzucił mnogość bogów, którzy utożsamiali się z hinduizmem. Zakazał swoim naśladowcom oddawać cześć jego osobie lub obrazowi po jego śmierci. Z tego powodu wielu buddystów postrzega buddyzm raczej jako filozofię niż religię.

Siddhartha Gautama zmarł w 480 roku p.n.e. w wieku 80 lat w dzisiejszym Nepalu. Po jego śmierci wyznawcy podróżowali po Indiach, szerząc jego przesłanie. W całym kraju powstawały świątynie. Powstawały również klasztory buddyjskie, aby promować jego nauczanie oraz zapewnić zakwaterowanie i szkolenie mnichom poświęconym prostemu życiu i pogoni za mądrością.

Podziel się z kolegami

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *