Jednym z najbardziej zgubnych aspektów ideologii niemieckiego nazizmu był pogląd, że Aryjczycy są rasowo wyżsi, a inne grupy, zwłaszcza Żydzi, są gorsze. Praktyczną konsekwencją tego przekonania był Holokaust – celowa próba unicestwienia ludności żydowskiej w Europie, w wyniku której do 1945 roku zamordowano około sześciu milionów Żydów.

Wczesne środki antyżydowskie


Kiedy Hitler objął władzę w Niemczech w styczniu 1933 roku, rozpoczął powolny proces ograniczania praw obywatelskich i pozycji ekonomicznej pół miliona Żydów w tym kraju. W latach 1933-1934 zostali wyłączeni z urzędów państwowych i wielu zawodów.

We wrześniu 1935 r. ustawy norymberskie pozbawiły Żydów niemieckiego obywatelstwa i zakazały zawierania małżeństw lub stosunków seksualnych między Żydami niemieckimi a Aryjczykami. W listopadzie 1938 r. doszło do powszechnej przemocy podczas pogromu (zamieszek antyżydowskich) znanego jako „Kristallnacht” (Noc kryształowa), który zniszczył około 7500 żydowskich przedsiębiorstw i zabił 91 Żydów.

Niemiecka inwazja na Polskę we wrześniu 1939 r. i ZSRR w czerwcu 1941 r. tragicznie przekształciła niemiecką politykę antysemicką. 3,1 miliona Żydów w Polsce i 2,7 miliona w zachodnim ZSRR – a także ponad milion w okupowanej Francji, Niderlandach, Skandynawii i na Bałkanach – władze hitlerowskie poddali „procesu oczyszczenia” ludności żydowskiej. W Polsce Einsatzgruppen (grupy akcji składające się z SS – elitarnych jednostek paramilitarnych partii nazistowskiej) wypędzały Żydów do zamkniętych obszarów miast zwanych gettami. Tysiące innych trafiło do obozów pracy, aby pracować dla niemieckiego wysiłku wojennego. Gdy wojska niemieckie wkroczyły do ​​ZSRR, SS rozstrzelało lub zagazowało (w mobilnych furgonetkach) tylu Żydów, ilu udało im się znaleźć. W Kijowie 33 771 Żydów wyprowadzono do wąwozu Babi Jar i rozstrzelano w dniach 29-30 września 1941 r.

Ostateczne rozwiązanie


20 stycznia 1942 r. Reinhard Heydrich, szef Gestapo, wezwał starszych biurokratów do willi nad jeziorem Wannsee w Berlinie, aby zapewnić ich poparcie dla „ostatecznego rozwiązania” pytania żydowskiego. Żydzi byli przewożeni do obozów w Europie Wschodniej gdzie mieli być zabijani przez masowe gazowanie w szczelnych komorach, lub byli zabijani na miejscu.

Ciała miały zostać spalone w ogromnych krematoriach. Do obozów zagłady – Oświęcim, Bełżec, Chełmno, Majdanek, Sobibór i Treblinka – przybywały pociągi Żydów z okupowanej Europy (z wyjątkiem Bułgarii, której król odmówił współpracy).

Brama główna obozu Birkenau

Dopiero gdy sowiecka Armia Czerwona posunęła się na zachód w latach 1944-1945, obozy zaprzestały działać. Nawet wtedy cierpienie się nie skończyło. Wiele tysięcy zginęło w „Marszach Śmierci”, na zachód w głąb Niemiec, podczas których ludzie umierały z głodu i zamarzały.

Po wojnie alianci sądzili 22 czołowych nazistów w Norymberdze w latach 1945-1946 za te okrucieństwa. Dwunastu skazano na śmierć, a sześć na długie kary pozbawienia wolności. Spośród europejskich Żydów, którzy ucierpieli z Holokaustu, tylko około 300 000 przeżyło, a wielu z nich nie wróciło do swojej ojczyzny, wybierając zamiast tego emigrację do nowego żydowskiego państwa Izrael.

Podziel się z kolegami

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *