Mohendżo-Daro i Harappa to dwa starożytne miasta położone nad brzegiem Indusu i jego dopływu rzeki Ravi w północno-zachodnim regionie subkontynentu indyjskiego. Reprezentują najwcześniejszą cywilizację regionu, zwaną Indusem lub Harappa, datowaną na około 2500-1500 p.n.e. Wykopaliska Cywilizacji Indusu rozpoczęły się w 1921 roku pod kierunkiem Johna Marshalla. Mohendżo-Daro znajduje się na brzegu rzeki Indus w dzisiejszym Pakistanie i jest najlepiej zachowanym miastem cywilizacji Indusu.

Jej nazwa oznacza „Kopiec Zmarłych”, ponieważ centrum miasta to sztuczny kopiec o wysokości około 15 m., otoczony ceglanym murem i ufortyfikowany wieżami. Kopiec miał również wielką wannę o wymiarach 12 m. na 23 m., otoczoną dużą salą z kolumnami, małymi pokojami i spichlerzem. Pod cytadelą leżało dobrze rozplanowane miasto z ulicami biegnącymi w siatce zorientowanej na punkty kompasu. Miasto podzielono na podzamcze według funkcji, m.in. powierzchnie na sklepy, warsztaty, rezydencje. Wszystkie budynki wykonano z cegieł wypalanych o jednakowej wielkości. Oprócz prywatnych studni na dziedzińcach dwupiętrowych domów jednorodzinnych, na skrzyżowaniach ulic znajdowały się również studnie publiczne. Był też cmentarz, na którym groby były starannie zorientowane w tym samym kierunku. Nie było pałaców ani cmentarzy królewskich.

Opisane pieczęcie znalezione w Mohendżo-Daro i innych miastach Indusu przedstawiają pismo piktograficzne, do tej pory nieodszyfrowane. Na każdej pieczęci jest tak mało znaków, że nie dają wielu informacji, nawet gdyby zostały odszyfrowane. Tak więc pomimo wysokiego poziomu kultury materialnej, cywilizacja Indusu jest nadal uważana za prehistoryczną. Brak pałaców i cmentarzy królewskich oraz obecność ceremonialnej łaźni i wielkiej sali skłaniają specjalistów do przypuszczenia, że ​​rządziła kolegium księży. Obfitość małych figurek kobiecych wskazuje na kult płodności. Cegły o jednakowych rozmiarach w całej dolinie Indusu i pobliskich regionach prowadzą do spekulacji, że jakiś rząd nadzorował cały obszar; stąd nazwa Imperium jest również używana do opisania tej cywilizacji.

W Mohendżo-Daro archeolodzy odkryli zaawansowaną kulturę wykorzystującą metal (brąz i miedź), w której ludzie używali naczyń ceramicznych wykonanych na kołach, tkali bawełniane tkaniny, żyli pod dobrze zorganizowanymi władzami miejskimi i handlowali między sobą oraz z innymi kulturami . Pieczęcie z Indusu znaleziono w Mezopotamii, a lapis lazuli, kamień półszlachetny używany przez rzemieślników z Indusu, był wydobywany w Afganistanie. Warunki w Mohendżo-Daro pogorszyły się około 1700 r. p.n.e., o czym świadczą wielkie ilości zakopanej biżuterii i cennych przedmiotów, porozrzucanych garnków i przyborów, ślady pożaru i co najmniej 30 szkieletów rozrzuconych wokół, wskazujących, że ludzie zostali uwięzieni i zginęli lub zostali zabici. Niezależnie od tego, czy klęska żywiołowa spowodowała ostateczną klęskę, czy najeźdźcy, miasto zostało opuszczone, stąd jego ruiny nazwano Kopcem Umarłych. Mohendżo-Daro jest najlepiej zachowanym z wykopanych do tej pory miast cywilizacji Indusu.

Podziel się z kolegami