Mongołowie historia średniowiecznego imperium

Przed początkiem XIII wieku wiele grup koczowniczych z północy i zachodu Chin okresowo wkraczało do osiadłych regionów. Niektórzy zostali pokonani w bitwie, inni zostali powstrzymani, a jeszcze inni zasymilowali się w kulturze chińskiej.

Mongołowie byli jedną z tych grup, ale byli beznadziejnie podzieleni, aż do przywództwa Temujina, który przyjął tytuł Czyngis-chana w 1206 r. Głosząc swoje najwyższe panowanie, zjednoczył razem klany mongolskie, których dominacja na stepach i sąsiednich ziemiach miała trwać od ponad wieku.

Podboje mongolskie


Do 1218 roku Czyngis pokonał chanat Kara Khitana w Azji Środkowej, a następnie rozpoczął niszczycielską trzyletnią kampanię przeciwko imperium Khwarezmian, które kontrolowało większość współczesnego Iranu i Afganistanu. W tym czasie Mongołowie zasłużyli sobie na reputację bezlitosnych bojowników, plądrując miasta Jedwabnego Szlaku Samarkand i Bucharę oraz mordując ludność każdego miasta, które odważyło się stawić opór. Mongołowie, znakomici jeźdźcy, bardzo mobilni i zdolni do szybkiego uderzenia, okazali się potężnymi wrogami nawet dla dobrze zorganizowanych państw.

Czyngis zmarł w 1227 r., a w 1229 r. Ugedej – który odziedziczył tytuł „Wielkiego Chana” – wysłał w 1234 r. armie mongolskie do Chin, przesuwając Jin z północy kraju na południe. W 1240 r. Ugedej wysłał swoją hordę na zachód, opanowując prawie całą Ruś, łącznie z Kijowem, jej najważniejszym miastem. Jednak apetyt Mongołów na ekspansję terytorialną wydawał się niesłabnący, a rok później klęska wojsk polsko-niemieckich pod Legnicą w Polsce, wywołała przerażenie w państwach bardziej oddalonych na zachód, którzy myśleli, że ich kolej będzie następna. Śmierć Ugedeja w 1241 r. spowodowała jednak wycofanie się armii mongolskiej, podczas gdy Mongołowie wybrali następcę.

Późniejsi władcy mongolscy


Mongke, który został wybrany na wielkiego chana w 1251 r., prowadził kampanię w północnych Chinach i przeciwko kalifatowi Abbasydów na Bliskim Wschodzie, splądrowali Bagdad w 1258 r. Wkrótce po jego śmierci w 1260 r. egipscy mamelucy (żołnierze-niewolnicy) pokonały małą armię mongolską pod Ajn Dżalut, naruszając reputację Mongołów jako niezwyciężonych. XII wieku Kubilaj-chan skoncentrował swoją uwagę na południowych Chinach, a Mongołowie rządzili Chinami do 1368 roku. Dominowali oni w Azji Środkowej przez sto lat później, ale jedyne prawdziwe odrodzenie ich władzy nastąpiło pod Tamerlanem, 1370 do 1405, który zjednoczył dużą część Azji Środkowej i prawie zniszczył tureckie imperium osmańskie.

CZYNGIS-CHAN

Urodzony w 1162 roku jako Temujin w rodzinie wodzów. Zyskał reputację wojskową w drobnych potyczkach przeciwko Chińczykom, ostatecznie zapewniając sobie wiodącą pozycję wśród plemion. W 1206 r. został ogłoszony Czyngis-chanem, czyli „władcą wszechświata”, dowodząc przerażającą armią liczącą ponad 200 000 ludzi. Uważa się, że zginął w wyniku wypadku konnego w 1227 r. i został pochowany zgodnie ze zwyczajem w nieoznakowanym grobie w Mongolii.

Podziel się z kolegami

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *