Powstanie islamu. Mahomet i jego religia

Podobnie jak Hebrajczycy i Asyryjczycy, Arabowie byli ludem posługującym się językiem semickim, językiem ludu który mieszkał na Półwyspie Arabskim, pustynnej krainie, w której brakuje rzek i jezior. Arabowie byli nomadami, którzy ze względu na swoje wrogie otoczenie nieustannie przemieszczali się w poszukiwaniu wody i pożywienia dla swoich zwierząt.

Przetrwanie w tak trudnym środowisku nie było łatwe, a Arabowie organizowali się w plemiona, aby pomagać sobie nawzajem. Każde plemię było rządzone przez szejka, który został wybrany z jednej z wiodących rodzin przez radę starszych. Chociaż każde plemię było niezależne, wszystkie plemiona w regionie były ze sobą luźno powiązane.

Arabowie żyli jako rolnicy i pasterze owiec na oazach i terenach z opadami deszczu na Półwyspie Arabskim. Po udomowieniu wielbłąda w pierwszym tysiącleciu p.n.e. Arabowie zaludnili większą część pustyni. Rozszerzyli także handel karawanami na te regiony. Miasta rozwijały się wzdłuż szlaków, gdy Arabowie stali się głównymi przewoźnikami towarów między Oceanem Indyjskim a Morzem Śródziemnym, gdzie kończył się Jedwabny Szlak.

Większość wczesnych Arabów była politeistami – wierzyli w wielu bogów. Arabowie wywodzą swoich przodków od Abrahama i jego syna Ismaela, którzy, jak wierzono, zbudowali w Mekce Kaaba, dom kultu, którego kamieniem węgielnym był święty kamień, zwany Czarnym Kamieniem. Najwyższym bogiem u arabów był Allah (Allah po arabsku znaczy „Bóg”), ale wierzyli także w innych bogów plemiennych.

Półwysep Arabski nabrał nowego znaczenia, gdy zamieszki polityczne w Mezopotamii i Egipcie sprawiły, że zwykłe szlaki handlowe w Azji Południowo-Zachodniej stały się zbyt niebezpieczne, aby jechać. Popularniejszy stał się bezpieczniejszy szlak handlowy, który prowadził przez Mekkę do dzisiejszego Jemenu, a następnie statkiem przez Ocean Indyjski.

Społeczności na tym szlaku, takie jak Mekka, prosperowały dzięki wzmożonemu handlowi karawanami. Pojawiły się jednak napięcia, ponieważ zamożni kupcy coraz mniej troszczyli się o dobro swoich biedniejszych członków klanu i niewolników.

Życie Mahometa


Urodzony w Mekce w rodzinie kupieckiej, Mahomet w wieku pięciu lat został sierotą. Dorastał, aby zostać kierownikiem karawany i poślubił bogatą wdowę o imieniu Khadija, która była również jego pracodawcą.

Z biegiem czasu Mahomet był zaniepokojony rosnącą przepaścią między tym, co uważał za prostą uczciwość i hojność większości mieszkańców Mekki, a chciwością bogatych elit handlowych w mieście. Głęboko zmartwiony, zaczął odwiedzać wzgórza, aby medytować.

Muzułmanie uważają, że podczas jednej z takich wizyt Mahomet otrzymał objawienie od Boga. Zgodnie z naukami islamu orędzia zostały przekazane przez anioła Gabriela, który powiedział Mahometowi, aby wyrecytował to, co usłyszał.

Mahomet doszedł do przekonania, że ​​Allah objawił się już częściowo przez Mojżesza i Jezusa – a więc przez tradycje hebrajskie i chrześcijańskie. Wierzył jednak, że są mu teraz dane ostatnie objawienia Allaha.

Z tych objawień, które ostatecznie zostały spisane, powstał Koran, święta księga religii islamu. (Słowo islam oznacza „pokój poprzez poddanie się woli Allaha”). Koran zawiera etyczne wytyczne i prawa, według których mają żyć wyznawcy Allaha. Ci, którzy praktykują religię islamu, nazywani są muzułmanami. Islam ma tylko jednego Boga, Allaha, a Mahomet jest Bożym prorokiem.

Po otrzymaniu objawień Mahomet wrócił do domu i zastanowił się nad swoim doświadczeniem. Jego żona, Khadija, namawiała go, by podążał za przesłaniem Gabriela, a ona jako pierwsza nawróciła się na islam. Następnie Mahomet postanowił przekonać mieszkańców Mekki o prawdziwości objawień.

Muhammad zniechęcił się prześladowaniami jego wyznawców, a także tym, że mieszkańcy Mekki nie przyjęli jego przesłania. On i niektórzy z jego najbliższych zwolenników opuścili Mekkę i przenieśli się na północ do Yathribu, później przemianowanego na Medynę (Medyna; „miasto proroka”). Podróż Mahometa i jego wyznawców do Medyny znana jest jako Hidżra. Rok, w którym odbyła się podróż, 622, stał się pierwszym rokiem w oficjalnym kalendarzu islamu.

Muhammad wkrótce zaczął zdobywać poparcie ludzi w Medynie, a także Arabów na pustyni, znanych jako Beduini. Z tych grup utworzył pierwszą społeczność praktykujących muzułmanów.

Muzułmanie nie widzieli oddzielenia władzy politycznej od religijnej. Poddanie się woli Allaha oznaczało poddanie się jego prorokowi Mahometowi. Z tego powodu Mahomet wkrótce stał się zarówno przywódcą religijnym, jak i politycznym. Jego umiejętności polityczne i wojskowe pozwoliły mu zebrać niezawodną siłę militarną do obrony siebie i swoich zwolenników. Jego zwycięstwa militarne nad Mekką zaczęły przyciągać wielu zwolenników.

W 630 Mahomet wrócił do Mekki z wojskiem dziesięciu tysięcy ludzi. Miasto szybko się poddało, a większość mieszkańców przeszła na islam. Podczas wizyty w Kaabie Mahomet ogłosił, że jest to święta świątynia islamu. Dwa lata po swoim triumfalnym powrocie do Mekki Mahomet zmarł, gdy z islam zaczął rozprzestrzeniać się na całym Półwyspie Arabskim.

Nauki Mahometa


Podobnie jak chrześcijaństwo i judaizm, islam jest monoteistyczny. Allah jest wszechmocną istotą, która stworzyła wszechświat i wszystko w nim. Islam kładzie nacisk na zbawienie i daje nadzieję na życie pozagrobowe. Ci, którzy pragną osiągnąć życie po śmierci, muszą poddać się woli Allaha.

W przeciwieństwie do chrześcijaństwa, islam nie wierzy, że jego pierwszy kaznodzieja był boski. Mahomet jest uważany za proroka, podobnego do Mojżesza, ale był też człowiekiem, jak inni ludzie. Muzułmanie wierzą, że ponieważ ludzie odrzucili wcześniejszych posłańców Allaha, Allah wysłał swoje ostateczne objawienie przez Mahometa.

Islam jest bezpośrednią i prostą wiarą, podkreślającą potrzebę posłuszeństwa woli Allaha. Oznacza to praktykowanie aktów kultu znanych jako Pięć Filarów Islamu. Wierni przestrzegający prawa mają zagwarantowane miejsce w wiecznym raju.

Islam to nie tylko zestaw wierzeń religijnych, ale także sposób na życie. Po śmierci Mahometa uczeni muzułmańscy opracowali kodeks prawny zwany szariatem. Zapewnia wierzącym zestaw praktycznych praw regulujących ich codzienne życie. Opiera się na interpretacji Koranu przez uczonych i przykładach z życia Mahometa. Szariat stosuje nauki Koranu do codziennego życia. Reguluje wszystkie aspekty życia muzułmanów, w tym życie rodzinne, praktyki biznesowe, rząd i moralne postępowanie.

Szariat nie oddziela spraw religijnych od prawa cywilnego czy politycznego.

Od wierzących oczekuje się przestrzegania rozsądnych zasad zachowania. Oprócz aktów kultu zwanych pięcioma filarami, muzułmanie muszą praktykować uczciwość i sprawiedliwość w kontaktach z innymi. Muzułmanom nie wolno uprawiać hazardu, jeść wieprzowiny, pić napojów alkoholowych ani zachowywać się nieuczciwie.

Podziel się z kolegami

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *