Średniowieczny monastycyzm

Od czasów wczesnego kościoła chrześcijańskiego mężczyźni i kobiety zdecydowali się poświęcić swoje życia duchowemu oddaniu jako mnisi lub zakonnicy. Stopniowo powstawały wspólnoty z ustalonymi kodeksami postępowania, takimi jak „Reguła” św. Benedykta z Nursji (ok. 480-547) we Włoszech.

Nowe zakony monastyczne


Wczesny monastycyzm stał się szczególnie silny na ziemiach celtyckich, a przede wszystkim w imperium Karolingów we Francji, gdzie zamożne klasztory, takie jak Cluny (należące do zakonu benedyktynów), były częstym celem najeźdźców wikingów. Rozczarowanie materialistycznym podejściem, jakie przyjęły te opactwa, i ogólne pragnienie bardziej duchowego obchodzenia, doprowadziło do założenia nowych zakonów od XI wieku, poczynając od kartuzów, założonych przez Brunona z Kolonii około 1082 roku.

Cystersi poszli za nim w 1098 r., nalegając na rygorystyczne życie, prace fizyczną i modlitwy.

Jednak w XIII wieku zapał reformatorski nawet tych wspólnot osłabł, a powstały kolejne nowe zakony, zwłaszcza franciszkanie i dominikanie.

Byli znani jako żebracy, od łacińskiego słowa oznaczającego „żebraków”, ponieważ wyrzekli się własności osobistej i nie byli przywiązani do bogato wyposażonych opactw. Aby utrzymać się, polegali na miłości, zbliżając ich do zwykłych ludzi. Bracia franciszkanie, założeni przez św. Franciszka z Asyżu w 1210 r., starali się powrócić do prostoty i ubóstwa pierwotnego kościoła, podczas gdy dominikanie zaangażowali się w edukację i walkę z herezją

Papieże i cesarze


Upadek Cesarstwa Rzymskiego na zachodzie w V wieku nie oznaczał końca chrześcijaństwa, ponieważ Frankowie w Galii wkrótce zostali katolikami, a Wizygoci pod koniec VI wieku. Pod panowaniem cesarza Franków, Karola Wielkiego, kościół i państwo cieszyły się bliskimi stosunkami, a Karol Wielki często używał duchowego autorytetu kościoła, aby wzmocnić swój własny.

Papieskie reformy i kontrowersje dotyczące inwestytury


W XI wieku załamały się stosunki między świeckimi władcami a kościołem. Papież Leon IX (1049-1054) próbował ograniczyć praktyki takie jak małżeństwo duchowne i symonia (kupowanie stanowisk w hierarchii kościelnej).

Papież Grzegorz VII dążył do rozszerzenia wpływów kościoła, nawet jeśli oznaczało to zderzenie z autorytetem królów i książąt. W 1075 r. wybuchł spór o inwestyturę (prawo do powoływania biskupów), którą papież uznał za własną, ale do których cesarz w przeszłości rościł roszczenia. Niemiecki cesarz Henryk IV namówił swoich biskupów, aby ogłosili obalenie Grzegorza, a papież w odpowiedzi ekskomunikował cesarza. Jego autorytet został podważony i stanął w obliczu buntu niemieckich książąt. Henryk został zmuszony do upokarzającego upadku i w 1077 r. w Canossie we Włoszech musiał odprawić publiczną pokutę przez cztery dni, po czym otrzymał rozgrzeszenie.

PAPIEŻ GRZEGORZ VII

Znany jako Hildebrand Grzegorz, zanim został papieżem, służył jako legat papieski we Francji i Niemczech. Jego papiestwo (1074-1085) pochłonęła walka z cesarzem niemieckim Henrykiem IV o inwestyturę. W końcu Henryk zwyciężył, zdobył Rzym w 1084 r., i zesłał Grzegorza do południowych Włoch.

Ciągły konflikt


Konflikt został ostatecznie rozstrzygnięty przez konkordat wormacki w 1122 r. Spory o granicę między papieską a świecką władzą nigdy tak naprawdę nie rozproszyły się i podsyciły niezadowolenie, które było jedną z przyczyn reformacji.

Podziel się z kolegami

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *