Indie po Guptach. Okres muzułmański

Jeszcze pod koniec XII wieku muzułmanie najechali północne Indie, i korzystając z wojen domowych miejscowych książąt zajęli region Delhi, a następnie Bihar i Bengal. Na początku XIII wieku na podbitych ziemiach powstał sułtanat delhijski, a islam stał się oficjalną religią państwową północnych Indii. Islam szybko rozprzestrzenił się, zwłaszcza wśród ludności miejskiej i wśród kupców. Władcy sułtanatu energicznie rozszerzyli swoje posiadłości na wschód i południe, ale zostali wstrzymani na przełomie XIV-XV wieku inwazją Tamerlana.

Upadek buddyzmu


Buddyzm przez setki lat cieszył się popularnością wśród Indian. Jednak nauki Buddy zaczęto interpretować na różne sposoby. Ludzie nie zawsze zgadzali się co do znaczenia nauk Buddy. W rezultacie doszło do rozłamu wśród wyznawców buddyzmu w Indiach.

Jedna grupa uważała, że ​​postępowali zgodnie z oryginalnymi naukami Buddy. Nazwali siebie szkołą therawady, „naukami starszych”. Zwolennicy therawady postrzegają buddyzm jako sposób na życie, a nie religię, która koncentruje się na indywidualnym zbawieniu. Nadal upierają się, że zrozumienie siebie jest głównym sposobem osiągnięcia nirwany, czyli uwolnienia się z „koła życia”.

Inny pogląd na doktrynę buddyjską wyłaniał się w północno-zachodnich Indiach. Tutaj buddyści podkreślali, że nirwanę można osiągnąć poprzez oddanie Buddzie. Ta szkoła, znana jako buddyzm mahajany, mówi, że nauki therawady są zbyt surowe dla zwykłych ludzi. Dla buddystów mahajany buddyzm jest religią, a nie filozofią. Budda to nie tylko mądry człowiek, ale także boska postać. Nirwana to nie tylko uwolnienie od koła życia, ale prawdziwe niebo. Dzięki oddaniu Buddzie ludzie mogą osiągnąć zbawienie w tym niebie po śmierci.

Ostatecznie ani mahajana, ani therawada nie pozostały popularne w społeczeństwie indyjskim. W siódmym wieku therawada szybko upadła. Mahajana została wchłonięta przez odrodzony hinduizm, a później przez nowego przybysza – islam.

Jednak pomimo upadku w Indiach obie szkoły buddyzmu odniosły sukces za granicą. Praktyka buddyzmu przenoszona przez mnichów do Chin, Korei, Azji Południowo-Wschodniej i Japonii pozostaje aktywna we wszystkich czterech obszarach do chwili obecnej.

Ekspansja islamu na wschód


Na początku VIII wieku islam stał się popularny w północno-zachodnim krańcu subkontynentu indyjskiego. Nowa religia miała duży wpływ na cywilizację indyjską. Wpływ ten jest nadal widoczny w podziale subkontynentu na głównie Indie hinduskie i dwa państwa islamskie, Bangladesz i Pakistan.

Jednym z powodów sukcesu islamu w Azji Południowej jest to, że pojawił się on w czasie, gdy Indie znajdowały się w stanie wielkiego politycznego braku jedności. Imperium Guptów upadło i nie zastąpiły go żadne władze centralne. Indie zostały podzielone na około siedemdziesiąt królestw, które nieustannie ze sobą walczyły.

Kiedy armie arabskie dotarły do ​​Indii na początku VIII wieku, zrobiły niewiele więcej niż przesunięcie się w regiony przygraniczne. Jednak pod koniec X wieku nastąpiła nowa faza ekspansji islamskiej, kiedy to zbuntowani tureccy niewolnicy założyli nowe państwo islamskie, znane jako Ghazni, położone w dzisiejszym Afganistanie.

Kiedy w 997 roku zmarł założyciel nowego państwa, jego syn, Mahmud z Ghazni, został jego następcą. Mahmud, ambitny człowiek, zaczął atakować sąsiednie królestwa hinduskie na południowym wschodzie. Przed śmiercią w 1030 roku był w stanie rozszerzyć swoje rządy na całą dolinę górnego Indusu i daleko na południe, aż do Oceanu Indyjskiego.

Opór przeciwko postępom Mahmuda w północnych Indiach był prowadzony przez Radżputów, którzy byli hinduskimi wojownikami. Walczyli dzielnie, ale ich taktyka militarna, oparta na piechocie wspieranej przez słonie, nie mogła się równać z kawalerią najeźdźców, która uderzała z dużą prędkością. Następcy Mahmuda kontynuowali swoje postępy. Do 1200 roku muzułmańska potęga objęła całą równinę północnych Indii, tworząc nowe państwo muzułmańskie znane jako Sułtanat Delhi. W XIV wieku państwo to rozszerzyło swoją władzę na Płaskowyż Dekański.

Wpływ Timura Lenka


W drugiej połowie XIV wieku sułtanat Delhi zaczął podupadać. Pod koniec wieku nowe siły zbrojne przekroczyły rzekę Indus z północnego zachodu, napadły na stolicę Delhi, a następnie się wycofały. Aż 100 000 hinduskich więźniów zostało zamordowanych przed bramami miasta. Było to pierwsze spotkanie Indii z Timurem Lenkiem (Tamerlanem).

Timur Lenk był władcą państwa mongolskiego z siedzibą w Samarkandzie, na północ od gór Pamir. Urodzony gdzieś w latach trzydziestych XIII wieku w Samarkandzie Tamerlan przejął władzę w 1369 roku i natychmiast rozpoczął program podboju. W latach osiemdziesiątych XIII wieku wziął pod swoją władzę cały region na wschód od Morza Kaspijskiego, a następnie zajął Mezopotamię. Po krótkiej wyprawie do północnych Indii skierował się na zachód. Zmarł w 1405 r. w trakcie kampanii wojennej.

Śmierć Timura Lenka usunęła poważne zagrożenie ze strony różnych państw subkontynentu indyjskiego, ale spokój nie trwał długo. Na początku XVI wieku spoza horyzontu pojawiły się dwa nowe wyzwania. Jedne przybyło z północy w postaci Mogołów, nowo powstałej koczowniczej potęgi. Drugie pochodziło z Europy, od portugalskich kupców przybywających drogą morską w poszukiwaniu złota i przypraw.

Islam i społeczeństwo indyjskie


Muzułmańscy władcy w Indiach uważali się za zagranicznych zdobywców. Starali się zachować ścisły rozdział między muzułmańską klasą rządzącą a masą ludności hinduistycznej.

Podobnie jak władcy w innych miejscach w tym czasie, wielu władców muzułmańskich w Indiach nie tolerowało innych wyznań. Jednak generalnie używali pokojowych środków, aby zachęcić ludzi do przejścia na islam. Jednak niektórzy potrafili być zaciekli, gdy wzbudzono ich religijną gorliwość. Jeden z nich powiedział: „Zakazałem nakładania surowych kar na Hindusów w ogóle, ale zniszczyłem ich świątynie i wzniosłem w tym miejscu meczety.” Większość muzułmańskich władców zdała sobie sprawę, że jest po prostu zbyt wielu Hindusów, aby ich wszystkich nawrócić. Niechętnie zaakceptowali potrzebę tolerowania różnic religijnych. Niemniej jednak władcy muzułmańscy narzucili społeczeństwu hinduskiemu wiele islamskich zwyczajów. Ogólnie rzecz biorąc, relacja między muzułmanami a hinduistami polegała na tym, że między muzułmanami a hinduistami panowała raczej podejrzliwość i niechęć niż przyjaźń i zrozumienie.

Ekonomia i życie codzienne


Między 500 a 1500 rokiem większość Hindusów żyła na lądzie i uprawiała własne małe działki. Chłopi ci co roku płacili część swoich zbiorów właścicielowi ziemskiemu, który z kolei wysyłał część zapłaty lokalnemu władcy. W efekcie właściciel pracował jako poborca ​​podatków dla króla, który teoretycznie był właścicielem całej ziemi w swoim państwie.

Chociaż zdecydowana większość Hindusów była chłopami, raporty zagranicznych gości od 500 do 1500 lat wskazują, że w miastach mieszkało wiele osób. To tutaj żyły elity ziemskie i bogaci kupcy, często w warunkach wielkiej zamożności.

Największym bogactwem dysponowali oczywiście władcy. Na przykład jeden maharadża (wielki król) z małego państwa w południowych Indiach miał na swym żołdzie ponad sto tysięcy żołnierzy, a także dziewięćset słoni i dwadzieścia tysięcy koni. Inny władca trzymał tysiące kobiet z wyższych kast, aby służyły jako sprzątaczki jego pałacu. „Kiedy król idzie z jednego domu do drugiego lub do domu modlitwy, idzie pieszo, a te kobiety idą przed nim z miotłami i miskami w rękach, sprzątając ścieżkę, po której ma stąpać”.

Rolnictwo nie było jedynym źródłem bogactwa w Indiach. Od czasów starożytnych położenie Indii czyniło z nich centrum handlu między Azją Południowo-Zachodnią i Azją Wschodnią. Były również źródłem innych towarów wysyłanych na cały świat.

Handel wewnętrzny w Indiach prawdopodobnie spadł w tym okresie, głównie z powodu walk między wieloma królestwami Indii. Poziom handlu zagranicznego pozostał jednak wysoki, zwłaszcza na południu i wzdłuż północno-zachodniego wybrzeża. Oba obszary znajdowały się wzdłuż tradycyjnych szlaków handlowych prowadzących do Azji Południowo-Zachodniej i Morza Śródziemnego.

Bogaci kupcy hinduistyczni, ściśle powiązani z dworami królewskimi, prowadzili znaczną część handlu zagranicznego. Inni, w tym muzułmanie, również brali udział w tym handlu.

Cud kultury indyjskiej


Między 500 a 1500 indyjscy artyści i pisarze opierali się na osiągnięciach swoich poprzedników, jednocześnie wprowadzając innowacje we wszystkich dziedzinach twórczości.

Między 500 a 1500 rokiem architektura religijna w Indiach rozwinęła się od prymitywnych do nowych, wspaniałych konstrukcji. Od VIII wieku indyjscy architekci budowali monumentalne hinduskie świątynie. Każda świątynia składała się z centralnej świątyni otoczonej wieżą, sali dla wiernych, przedpokoju i ganku, a wszystko to znajdowało się na prostokątnym dziedzińcu. Świątynie stawały się coraz bardziej ozdobne. Wieże stały się wyższe, a kompleksy świątynne bardziej skomplikowane.

Prawdopodobnie najwspanialsze przykłady hinduskiej sztuki świątynnej tego okresu znajdują się w Khajuraho. Z 80 świątyń zbudowanych pierwotnie w X wieku, 20 zachowało się do dziś. Wszystkie wieże w tych świątyniach są łączone na różnych poziomach. Daje to całej świątyni poczucie jedności i tworzy ruch w górę podobny do ruchu góry Kailasa w Himalajach, świętego miejsca dla Hindusów.

Świątynia kamasutry w Khajuraho

Proza była dobrze znana w Indiach w VI i VII wieku. Jest to naprawdę zadziwiające, biorąc pod uwagę fakt, że powieść (gatunek literatury pięknej) pojawiła się w Japonii dopiero w X wieku, a w Europie około XVII wieku.

Jednym z największych mistrzów prozy sanskryckiej był Dandin, pisarz z VII wieku. W Dziesięciu książętach stworzył fantastyczny świat, łączący historię i fikcję. Jego zdolność obserwacji, szczegółów życia codziennego i humor dodają jego pisarstwu dużej witalności.

Podziel się z kolegami

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *