Żyzny pas ziemi zasilany przez rzeki, przecinający części współczesnych Indii, Pakistanu i Afganistanu, dał początek cywilizacji Doliny Indusu w połowie IV tysiąclecia. Imponujące, dobrze zaplanowane miasta, w szczególności Harappa i Mohendżo Daro, zamieszkiwały duże populacje i wytwarzały artefakty o wielkim pięknie. Jednak głębsza wiedza o tej fascynującej cywilizacji jest wciąż kusząco nieosiągalna, ponieważ skrypt Doliny Indusu pozostaje nierozszyfrowany.

Cywilizacja doliny Indusu

PAKISTAN. INDIE. AFGANISTAN 3300-1600 P.N.E.


Cywilizacja doliny Indusu kwitła na dużym obszarze dzisiejszego Pakistanu, północno-zachodnich Indii i Afganistanu, wzdłuż żyznych rzek Indus i Ganges (Ghaggar-Hakra). Podobnie jak cywilizacje Mezopotamii i Egiptu, Dolina Indusu była silnie uzależniona od ziemi, na której były regularne powodzie oraz od umiejętnego stosowania technik nawadniania i zarządzania wodą.

W fazie wczesnej harappańskiej cywilizacji (ok. 3300 – ok. 2800 p.n.e.) ludy Doliny Indusu uprawiały zboża, w tym groch, nasiona sezamu i daktyle, oraz udomowiały zwierzęta, takie jak bawoły wodne.

W tej fazie pojawiły się również najwcześniejsze znane przykłady skryptu Indusu.

Miasta Doliny Indusu produkowały wyrafinowane artefakty, w tym szlachetną biżuterię ze złota i wypalanego steatytu, złote i srebrne ozdoby oraz umiejętnie obrabiane figurki z brązu, terakoty i szkliwionej ceramiki. Takie skarby mogą wskazywać, że było to uwarstwione społeczeństwo z elitą, która była w stanie zamawiać cenne dzieła. Odkrycie artefaktów z Doliny Indusu w innych częściach świata wskazuje, że cywilizacja miała szerokie powiązania handlowe, szczególnie z Mezopotamią, Afganistanem i Iranem.

W latach 2600-1900 p.n.e. cywilizacja osiągnęła swój szczyt, w okresie zwanym „dojrzałym Harappanem”, kiedy kwitło wiele dużych, dobrze rozplanowanych miast. Miasta ucierpiały z powodu zwiększonej powodzi od 1700 roku p.n.e. i zwiększonych ataków nieznanych ludów z zewnątrz. Do 1600 roku p.n.e. jakość artefaktów z Doliny Indusu spadła, a większość głównych zasiedlonych miejsc została opuszczona.

Mohendżo Daro

PAKISTAN 2500-1600 P.N.E.


Mohendżo Daro było jednym z pierwszych zaplanowanych miast na świecie i, podobnie jak Harappa około 500 km na północny wschód, było jednym z głównych osad cywilizacji doliny Indusu. Miało szerokie aleje i wąskie boczne uliczki, wzdłuż których stały przestronne kamienice. Aby zapewnić mieszkańcom czystą wodę, zbudowano studnie z wysokimi, uszczelnionymi ścianami, aby zapobiec zanieczyszczeniu.

Struktura miasta


Wyższy obszar położony na sztucznym kopcu o wysokości około 12 m nazwano „Cytadelą” Mohendżo Daro, chociaż uważa się, że było to raczej miejsce publicznych zgromadzeń i centrum administracyjne niż ufortyfikowany punkt. W cytadeli „Wielka Łaźnia” zbudowano zamknięty zbiornik na wodę lub basen, to mogło mieć jakiś rytualny cel. W zachodniej części duże spichlerze wskazują na centralną władzę, która była w stanie zorganizować przechowywanie nadwyżek. „Dolne Miasto” mogło być zamieszkane przez wykwalifikowanych rzemieślników i niższe warstwy społeczne. Pewne jest to, że miasto znajdowało się w centrum sieci wymiany handlowej i kulturalnej, która sięgała aż do Tilmun (współczesny Bahrajn) w Zatoce Perskiej.

W miejscu Mohendżo Daro znaleziono liczne religijne artefakty, w szczególności wizerunki bogini matki, często spotykane w połączeniu z męskimi symbolami. Może to wskazywać na kult płodności, chociaż nie zidentyfikowano żadnych świątyń ani budowli o jawnym celu religijnym.

Spadek kultury


Woda była stałym zagrożeniem dla Mohendżo Daro, które było zalewane i odbudowywane aż dziewięć razy w tym samym miejscu. Około 1700 roku p.n.e. miasto nawiedziła wielka powódź z Indusu. Aby chronić miasto, zbudowano ogromny wał ochronny, ale Mohendżo Daro zostało opuszczone na zawsze w ciągu wieku.

Indie


Od IV wieku p.n.e. północne i środkowe Indie zostały zdominowane przez szereg imperiów, poczynając od Maurjów, który osiągnął swój największy rozkwit kulturowy pod rządami Aśoki, wielkiego propagatora buddyzmu. Po przerwie w rządach Kuszanów, Guptowie zdominowali Indie przez 150 lat, zanim ataki barbarzyńskich Białych Hunów doprowadziły do ​​tego, że region zmienił się w zbiór mniejszych królestw.

Chandragupta i powstanie Maurejczyków

INDIE ŚRODKOWE 321-185 P.N.E.


Około 321 roku p.n.e. Ćandragupta Maurja (rządził ok. 321-298 p.n.e.) obalił dynastię Nanda z Magadha, najbogatszego królewstwa w północnych Indiach, by założyć imperium maurjańskie.

Do 303 roku p.n.e. Ćandragupta pokonał Seleucydów, władców Persji i zabezpieczył tereny wokół współczesnego Heratu, a także w Beludżystanie. Jego syn Bindusara (rządził ok. 298-272 p.n.e.) rozszerzył imperium mauryjskie na południowe Indie, a jego następca Aśoka (rządził ok. 268-232 p.n.e.) podbił Kalingę (we współczesnej Orissie) w 261-260 p.n.e.. Po śmierci Aśoki imperium podzieliło się na zachodnią i wschodnią część. Zabójstwo ostatniego cesarza Brihadrathy w 185 roku p.n.e. zakończyło erę mauryjską.

Aśoka i buddyzm

INDIE 268-232 P.N.E.


Po krwawej bitwie w Dayala w królewstwie Kalinga, gdzie rzeki były czerwone od krwi zabitych, mówi się, że mauryjski władca Aśoka został męczony wyrzutami sumienia i przeszedł na buddyzm. W 259 roku p.n.e. podróżował po swoich domenach, szerząc buddyjskie przesłanie dhammy, czyli zasad moralnych, i nakazał budowę kamiennych filarów z edyktami promującymi buddyjskie wyznanie wiary. Wysyłał także misjonarzy za granicę. Chociaż panowanie Aśoki było okresem pokoju i dobrobytu, kolejni władcy Maujów bardziej przejmowali się wojną niż religią.

Dynastia Guptów

INDIE 320-570 N.E.


Po Mauryjczykach Sungowie krótko rządzili środkowymi Indiami aż do 73 p.n.e.. Następnie, pod koniec I w. na początku II wieku n.e. dominował Kuszan, żadna grupa nie dominowała na tak dużym obszarze jak Maurejczycy, dopóki Ćandragupta I (rządzony ok. 320-330 n.e.) nie zdobył starej stolicy cesarstwa Pataliputra , co doprowadziło do powstania imperium Guptów około 320 roku n.e.

Pod rządami Chandragupty II (rządzonej ok. 376–415 n.e.) imperium osiągnęło największe rozmiary, pokonując satrapów Saka (gubernatorów), którzy rządzili zachodnimi Indiami, i rozszerzając się na wschód do Bengalu. Pod rządami Kumary Gupty (rządzonego ok. 415-455 n.e.) najazdy Heftalitów (lub „Białych Hunów”) podkopały imperium.

W połowie VI wieku n.e. imperium Guptów został zredukowany do niewielkiego obszaru wokół Magadhy, a następnie około 570 roku zniknął całkowicie.

Podziel się z kolegami

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *