Krucjaty – przyczyny i skutki

Zdobycie Jerozolimy przez armie muzułmańskie w 637 r. od dawna dręczyło Europę, odcinając chrześcijaństwo od źródeł w Ziemi Świętej. Mimo to przez długi czas chrześcijańscy pielgrzymi mogli podróżować do Jerozolimy, ale w XI wieku ekspansja tureckiego sułtanatu seldżuckiego groziła utrudnieniem dostępu nie-muzułmańskim podróżnikom. W 1095 r. cesarz bizantyjski Aleksy I wysłał na Zachód posłów błagających o pomoc. Chętnego do pomocy znaleźli w osobie papieża Urbana II.

W listopadzie tego roku, na polu przed katedrą w Claremont we Francji, papież wezwał do wyprawy wojskowej w celu wyzwolenia świętego miasta Jerozolimy spod panowania muzułmanów. Tłum wybuchł okrzykami „Taka jest wola Boża”, a tysiące krzyżowców, jak nazwano tych żołnierzy, „wzięło krzyż”, aby dołączyć do wojskowej pielgrzymki do Ziemi Świętej.

Przyczyny ruchu krucjatowego

Pierwsze krucjaty


Pierwszą z armii, która przekroczyła Bałkany do Anatolii, była grupa rycerzy i fanatyków religijnych, a wszystko to pod wątpliwym przywództwem charyzmatycznego kaznodziei Piotra Pustelnika. Wkrótce zostali zmasakrowani przez Turków. Siła, która za nimi podążała, była znacznie bardziej profesjonalna: w dużej mierze armia frankońska z silnym komponentem arystokratycznym. Zmotywowani mieszanką religijnego idealizmu, chęci zdobycia nowych ziem i zwykłej atrakcyjności usankcjonowanej walki, krzyżowcy okrążyli Konstantynopol, a następnie pokonali sułtana seldżuckiego Kilidza Arslana pod Doryleum w lipcu, zmuszając Turków do odstąpienia od marszu do Ziemi Świętej. Po ośmiu miesiącach oblężenia zajęli Antiochię w czerwcu 1098 r., a następnie maszerowali do Jerozolimy. Po kolejnym długotrwałym oblężeniu miasto upadło, a  wojsko krzyżowe dokonało masakry ludności cywilnej. Krzyżowcy mordowali zarówno muzułmanów, jak i Żydów.

Zmieniające się fortuny


Krzyżowcy założyli szereg małych państw wzdłuż wybrzeża Palestyny ​​i w głębi lądu w Syrii, wśród nich przede wszystkim Królestwo Jerozolimy. Utworzyli zakony wojskowe rycerzy – templariuszy i joannitów – którzy składali przysięgi zakonne, ale bronili Ziemi Świętej mieczami, a nie modlitwami.

Jednak siły muzułmańskie przegrupowały się i zaczęły zajmować państwa krzyżowców, zajmując Edessę w 1144 r. Druga krucjata rozpoczęła się w 1145 r., ale spotkała się z ograniczonym sukcesem.

W latach 80-tych XIX wieku większość Syrii i Palestyny ​​zjednoczyła się pod wodzą muzułmańskiego sułtana Saladyna, który w 1187 r. rozbił armie krzyżowców pod Hattin, a kilka miesięcy później zajął Jerozolimę. Trzecia krucjata, prowadzona przez niemieckiego cesarza Fryderyka Barbarossę oraz angielskich i francuskich królów Ryszarda Lwie Serce i Filipa Augusta, miała większy sukces, ale Jerozolimy nie dało się podbić.

Następnie ruch krucjaty się zmniejszył: czwarta krucjata w 1204 r. nie była nawet w stanie dotrzeć do Ziemi Świętej, uczestnicy zadowolili się splądrowaniem chrześcijańskiego miasta Konstantynopola i rozbiciem Cesarstwa Bizantyjskiego: podczas gdy później piąta (1217-1221) i kolejne krucjaty zostały skierowane do Egiptu. Jedna po drugiej padały fortece krzyżowców, aż w 1291 roku mamelucki sułtan al-Aszraf Kalil zaatakował Akre, ich ostatnią twierdzę. Chociaż krzyżowcy rozpoczęli więcej wypraw, zakończyły się one beznadziejnym niepowodzeniem, a wiek krucjat dobiegł końca.

Podziel się z kolegami

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *