Europa po upadku cesarstwa zachodniorzymskiego. Rola Kościoła

Ludy germańskie zaczęły przenosić się na ziemie Cesarstwa Rzymskiego w III wieku. Wizygoci okupowali Hiszpanię i Włochy do czasu, gdy Ostrogoci, inne plemię germańskie, przejęli kontrolę nad Włochami w V wieku. Do 500 roku Zachodnie Cesarstwo Rzymskie zostało zastąpione przez szereg państw rządzonych przez niemieckich królów. Połączenie Rzymian i Niemców przybierało różne formy w różnych królestwach germańskich.

Zarówno królestwo Ostrogotów we Włoszech, jak i królestwo Wizygotów w Hiszpanii zachowały rzymską strukturę rządów. Jednak grupa wojowników germańskich i ostatecznie wykluczyła Rzymian z posiadania władzy.

Wpływy rzymskie były jeszcze słabsze w Wielkiej Brytanii. Kiedy wojska rzymskie opuściły Wielką Brytanię na początku V wieku, osiedlili się tam Anglowie i Sasi, germańskie plemiona z Danii i północnych Niemiec. W końcu ludy te stały się Anglosasami.

Państwo frankijskie


Tylko jedno z niemieckich państw na kontynencie europejskim okazało się długotrwałe – królestwo Franków. Królestwo Franków zostało założone przez Childeryka, silnego przywódcę wojskowego, który około 500 roku stał się pierwszym władcą germańskim, który przeszedł na chrześcijaństwo. Początkowo Childeryk odrzucił prośby swojej chrześcijańskiej żony o przyjęcie chrześcijaństwa. Według Grzegorza z Tours Childeryk zwrócił się do swojej żony: „Wasz Bóg nic nie może zrobić”.

Jednak podczas bitwy z innym plemieniem germańskim, gdy armia Childeryka została zniszczona, zawołał: „Jezu Chryste, jeśli dasz mi zwycięstwo nad tymi wrogami, uwierzę w Ciebie i zostanę ochrzczony”. Gdy wypowiedział te słowa, wróg zaczął uciekać, a Childeryk wkrótce stał się chrześcijaninem.

Childeryk odkrył, że jego nawrócenie na chrześcijaństwo zyskało poparcie Kościoła rzymskokatolickiego, któremu zależało na zdobyciu przyjaźni ważnego władcy w państwach germańskich.

Do 510 Childeryk założył potężne nowe królestwo Franków, które rozciągało się od Pirenejów na południowym zachodzie po niemieckie ziemie na wschodzie (dzisiejsza Francja i zachodnie Niemcy). Jednak po śmierci Childeryka jego synowie postępowali zgodnie ze zwyczajem Franków i podzielili między siebie nowo utworzone królestwo.

Społeczeństwo Germańskie


Z biegiem czasu Niemcy i Rzymianie zawierali małżeństwa i zaczęli tworzyć nowe społeczeństwo. Kiedy to zrobili, niektóre zwyczaje społeczne narodu germańskiego zaczęły odgrywać ważną rolę.

Istotną więzią społeczną między ludami germańskimi była rodzina, a zwłaszcza dalsza rodzina mężów, żon, dzieci, braci, sióstr, kuzynów i dziadków. Ta wielopokoleniowa rodzina wspólnie uprawiała ziemię i przekazywała ją przyszłym pokoleniom. Rodzina zapewniała również ochronę, która była bardzo potrzebna w atmosferze tamtych czasów.

Niemiecka koncepcja rodziny wpłynęła na sposób, w jaki prawo germańskie traktowało problem przestępczości i kary. W systemie rzymskim, przestępstwo takie jak morderstwo było uważane za przestępstwo przeciwko społeczeństwu lub państwu. W ten sposób sąd wysłuchałby dowodów i wydałby orzeczenie. Z drugiej strony prawo germańskie było osobowe. Zranienie jednej osoby przez drugą może oznaczać krwawą waśń, a waśń może prowadzić do dzikich aktów zemsty.

Aby uniknąć morderstw, opracowano nowy system, oparty na grzywnie zwanej wergildem. Wergild była kwotą zapłaconą przez winowajcę rodzinie osoby, którą zranił lub zabił. Wergild, co oznacza „pieniądze dla mężczyzny”, oceniał wartość osoby, która zmieniała się w zależności od statusu społecznego. Na przykład przestępstwo przeciwko członkowi szlachty kosztuje znacznie więcej niż przeciwko zwykłego człowieka lub niewolnika.

Jednym ze sposobów ustalenia winy w prawie germańskim była gehenna. Gehenna opierała się na idei boskiej interwencji i wymagała jakiejś fizycznej próby, takiej jak naprzykład trzymanie rozpalonego do czerwoności żelaza. Uważano, że siły boskie nie pozwolą aby niewinna osoba została skrzywdzona. Jeżeli oskarżony nie doznał uszczerbku na zdrowiu, uznawano go za niewinnego.

Znaczenie Kościoła


Pod koniec IV wieku chrześcijaństwo stało się najważniejszą religią Cesarstwa Rzymskiego. Wraz z rozpadem oficjalnego państwa rzymskiego Kościół odgrywał coraz większą rolę w rozwoju nowej cywilizacji europejskiej.

Organizacja Kościoła


W IV wieku kościół chrześcijański już miał rozwinięty system organizacji. Lokalne wspólnoty chrześcijańskie zwane parafiami były prowadzone przez księży. Na czele grupy parafii stał biskup, którego obszar władzy nazywano biskupstwem lub diecezją. Biskupstwa prowincji rzymskich zostały połączone pod władzą arcybiskupa.

Z czasem jeden z biskupów – biskup Rzymu – zaczął twierdzić, że jest przywódcą tego, co obecnie nazywano Kościołem rzymskokatolickim. Według wierzeń katolickich Jezus przekazał „klucze do królestwa niebieskiego” Piotrowi, który był uważany za głównego apostoła i pierwszego biskupa Rzymu. Później biskupów Rzymu uważano za następców Piotra. Stali się znani jako papieże (od łacińskiego słowa papa, „ojciec”) Kościoła katolickiego.

Chrześcijanie z Zachodu zaczęli akceptować biskupa Rzymu – papieża – jako głowę Kościoła, ale nie byli zgodni co do tego, jaką władzę powinien mieć papież. W VI wieku silny papież Grzegorz I, znany jako Grzegorz Wielki, umocnił władzę papiestwa (urząd papieża) i Kościoła rzymskokatolickiego.

Grzegorz I był papieżem od 590 do 604 roku. Służył także jako przywódca miasta Rzymu i jego okolic (zwanych później Państwami Kościelnymi), dając papiestwu źródło władzy politycznej i zwiększając swoją duchową władzę nad Kościołem na zachodzie. Był szczególnie aktywny w nawracaniu na chrześcijaństwo niechrześcijańskich ludów germańskiej Europy. Zrobił to poprzez ruch monastyczny.

Mnisi i ich misje


Mnich to człowiek, który oddziela się od zwykłego ludzkiego społeczeństwa, aby żyć w całkowitym oddaniu Bogu. Praktyka życia mnicha jest znana jako monastycyzm. Początkowo monastycyzm chrześcijański opierał się na modelu pustelnika, który prowadzi izolowane życie duchowe. Później, w VI wieku, święty Benedykt założył wspólnotę mnichów, dla której napisał zbiór zasad. Wspólnota ta ustanowiła podstawową formę monastycyzmu w Kościele katolickim. Reguła benedyktyńska zaczęła być stosowana przez inne grupy monastyczne.

Reguła Benedykta dzieliła każdy dzień na szereg zajęć, z głównym naciskiem na modlitwę i pracę fizyczną. Od wszystkich mnichów wymagana była jakaś praca fizyczna przez kilka godzin dziennie, ponieważ lenistwo było „wrogiem duszy”. W samym sercu praktyki wspólnotowej była modlitwa, właściwe „dzieło Boże”. Chociaż modlitwa obejmowała prywatną medytację i czytanie, wszyscy mnisi gromadzili się razem siedem razy w ciągu dnia na wspólną modlitwę i śpiewanie psalmów (święte pieśni). Życie benedyktyńskie było życiem wspólnotowym. Mnisi razem jedli, pracowali, spali i modlili się.

Każdy klasztor benedyktynów był ściśle rządzony przez opata, czyli „ojca” klasztoru, który miał całkowitą władzę nad mnichami. Od każdego mnicha oczekiwano posłuszeństwa woli opata. Każdy klasztor benedyktynów posiadał ziemie, które pozwalały mu być wspólnotą samowystarczalną, odizolowaną i niezależną od otaczającego go świata.

Mnisi stali się nowymi bohaterami cywilizacji chrześcijańskiej i byli ważną siłą w nowej cywilizacji europejskiej. Wspólnota monastyczna zaczęła być postrzegana jako idealne społeczeństwo chrześcijańskie, które może stanowić przykład moralny dla szerszej społeczności wokół niej. Oddanie mnichów Bogu stało się najwyższym ideałem życia chrześcijańskiego. Byli pracownikami socjalnymi swoich społeczności, zapewniając młodym szkołę, gościnę podróżnikom i szpitale dla chorych. Uczyli chłopów stolarstwa i tkactwa oraz ulepszali rolnictwo.

Klasztory stały się ośrodkami nauki, gdziekolwiek się znajdowały. Mnisi pracowali nad szerzeniem chrześcijaństwa w całej Europie. Do 1050 roku większość zachodnich Europejczyków została katolikami.

Karol Wielki i Karolingowie


W latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XX wieku królowie królestwa Franków stopniowo tracili władzę na rzecz majordomów, którzy byli głównymi urzędnikami królewskiego dworu. Jeden z tych majordomów, Pepin, w końcu podjął logiczny krok i objął królestwo państwa Franków. Pepin był synem Karola Młota, przywódcy, który pokonał muzułmanów w bitwie pod Tours w 732 r. Po śmierci Pepina w 768 r. jego syn objął tron ​​królestwa Franków.

Ten nowy król był dynamicznym i potężnym władcą znanym w historii jako Karol Wielki. Karol Wielki był człowiekiem zdeterminowanym i zdecydowanym, bardzo inteligentnym i ciekawym. Był zaciekłym wojownikiem, silnym mężem stanu i pobożnym chrześcijaninem. Chociaż prawdopodobnie nie mógł pisać, był mądrym patronem (zwolennikiem) nauki.

Imperium Karolingów


Podczas swoich długich rządów od 768 do 814 roku Karol Wielki znacznie rozszerzył terytorium królestwa Franków i stworzył to, co stało się znane jako Imperium Karolingów. U szczytu, imperium obejmowało znaczną część Europy Zachodniej i Środkowej. Dopiero za czasów Napoleona Bonaparte w XIX wieku imperium jego rozmiarów ponownie pojawiło się w Europie.

Administracja imperium zależała zarówno od personelu domowego Karola Wielkiego, jak i od hrabiów (niemieckiej szlachty), którzy działali jako główni przedstawiciele króla na lokalnych terenach. Karol Wielki ustanowił missi dominici („posłańców pana króla”) – dwóch mężczyzn, którzy byli wysyłani do lokalnych okręgów, aby upewnić się, że hrabiowie wykonują życzenia króla.

Wraz ze wzrostem potęgi Karola wzrastał też jego prestiż jako najpotężniejszego chrześcijańskiego władcy. Jeden mnich opisał nawet imperium Karola Wielkiego jako „królestwo Europy”. W 800 roku Karol Wielki uzyskał nowy tytuł – cesarza Rzymian.

Koronacja Karola Wielkiego na cesarza rzymskiego zademonstrowała siłę idei trwałego Cesarstwa Rzymskiego. W końcu jego koronacja miała miejsce trzysta lat po upadku zachodniego imperium rzymskiego.

Koronacja symbolizowała również połączenie elementów rzymskich, chrześcijańskich i germańskich. Germański król został koronowany na cesarza Rzymian przez papieża, duchowego przywódcę zachodniego chrześcijaństwa. Pojawiła się nowa cywilizacja.

Odrodzenie intelektualne


Karol Wielki pragnął promować naukę w swoim królestwie. Pragnienie to wynikało z intelektualnej ciekawości Karola Wielkiego oraz z potrzeby zapewnienia Kościołowi wykształconego duchowieństwa oraz wykształconych urzędników rządowych. Jego wysiłki doprowadziły do ​​odrodzenia nauki i kultury, czasami nazywanego renesansem karolińskim. To odrodzenie pociągnęło za sobą ponowne zainteresowanie kulturą łacińską i dziełami klasycznymi – dziełami Greków i Rzymian.

Klasztory odegrały kluczową rolę w kulturalnej odnowie tego okresu. W klasztorach powstały skrypty, czyli pisownie, w których mnisi kopiowali nie tylko dzieła wczesnego chrześcijaństwa, takie jak Biblia, ale także dzieła łacińskich autorów klasycznych. Ich praca była kluczowym czynnikiem w zachowaniu starożytnej spuścizny. Większość dzieł starożytnego Rzymu, które mamy dzisiaj, istnieje, ponieważ zostały skopiowane przez mnichów karolińskich.

Podziel się z kolegami

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *