Dynastia mongolska w Chinach została obalona w 1368 roku. Założyciel nowej dynastii przyjął tytuł Ming Hong Wu (cesarza wojennego Ming). To był początek dynastii Ming, która trwała do 1644 roku.

Pod rządami cesarzy Ming Chiny rozszerzyły swoje panowanie na Mongolię i Azję Środkową oraz na krótko podbiły Wietnam. Wzdłuż północnej granicy Chińczycy wzmocnili Wielki Mur i zawarli pokój z koczowniczymi plemionami, które dręczyły ich od wieków.

W kraju władcy Ming prowadzili skuteczny rząd, wykorzystując scentralizowaną biurokrację obsadzoną urzędnikami wybranymi przez system egzaminacyjny służby cywilnej. Stworzyli ogólnokrajowy system szkolnictwa. Wytwarzane towary były produkowane w warsztatach i fabrykach w znacznie większej liczbie. Wprowadzono nowe uprawy, co znacznie zwiększyło produkcję żywności. Władcy Ming odnowili także Wielki Kanał, umożliwiając transport zboża i innych towarów z południowych do północnych Chin. Dynastia Ming naprawdę rozpoczęła nową erę świetności w historii Chin.

Podróże Zheng He


Ming Hong Wu, założyciel dynastii, rządził od 1368 do 1398. Po jego śmierci cesarzem został jego syn Yong Le. Aby potwierdzić słuszność swoich rządów, Yong Le zbudował wielkie pomniki, wzmocnił Wielki Mur i przywrócił chińskie panowanie nad Wietnamem.

W 1406 roku Yong Le rozpoczął budowę Cesarskiego Miasta w Pekinie. W 1421 r. przeniósł stolicę z Nanjing do Pekinu, gdy budowa była już wystarczająco zaawansowana. Cesarskie Miasto (znane dziś jako Zakazane Miasto) zostało stworzone, aby nieść władzę i prestiż. Przez prawie 5 lat Cesarskie Miasto było domem cesarzy Chin. Yong Le zmarł w 1424 roku i został pochowany wraz z żoną i 16 konkubinami na nowym cmentarzu cesarskim poza Pekinem.

Podczas swojego panowania Yong Le wysłał również serię morskich wypraw na Ocean Indyjski, które płynęły na zachód, aż do wschodniego wybrzeża Afryki. Pod przewodnictwem urzędnika sądowego Zheng He w latach 1405-1433 odbyło się siedem wypraw badawczych. Podczas pierwszego rejsu prawie 28 000 ludzi zaokrętowało się na 62 statkach. Największy statek miał ponad 134 m długości. (Santa Maria Kolumba miała zaledwie 23 m długości). Flota przepłynęła przez Azję Południowo-Wschodnią i odwiedziła zachodnie wybrzeże Indii oraz miasta-państwa Afryki Wschodniej. Powrócił z nieznanymi w Chinach przedmiotami i informacjami o świecie zewnętrznym. Cesarz był szczególnie zafascynowany żyrafami z Afryki i umieścił je w cesarskim zoo.

Statek Zheng He a Santa Maria Kolumba

Podróże przyniosły ogromne zyski, co zaniepokoiło tradycjonalistów w obrębie biurokracji. Niektórzy z nich utrzymywali konfucjański pogląd, że działalność handlowa jest niegodna. Krótko po śmierci Yong Le wyprawy zostały wstrzymane i nigdy ich nie wznowiono. Można się tylko domyślać, jakie skutki miałoby to, gdyby flota Zheng He dotarła do obu Ameryk przed Kolumbem.

Pierwsze kontakty z Zachodem


W 1514 roku, flota Portugalczyków przybyła do Chin. Był to pierwszy bezpośredni kontakt między Cesarstwem Chińskim a Europą od czasów podróży Marco Polo.

W tamtym czasie rząd Ming niewiele myślał o przybyciu Portugalczyków. Chiny były u szczytu swojej potęgi jako najwspanialsza cywilizacja na Ziemi. Z perspektywy cesarza Europejczycy byli jedynie niezwykłą formą barbarzyńców. Dla chińskiego cesarza, którego postrzegano jako Syna Niebios, władcy wszystkich innych krajów byli po prostu „młodszymi braćmi”.

Portugalczycy szybko oburzyli chińskich urzędników swoim zachowaniem. Zostali wydaleni z Kantonu, ale pozwolono im zająć Makao.

Początkowo Portugalczycy mieli niewielki wpływ na chińskie społeczeństwo. Portugalskie statki przewoziły towary między Chinami a Japonią, ale bezpośredni handel między Europą a Chinami pozostawał ograniczony. Być może ważniejsza od handlu była jednak wymiana pomysłów.

Misjonarze chrześcijańscy odbyli także długą podróż do Chin na europejskich statkach handlowych. Jezuici byli jednymi z najbardziej aktywnych. Wielu z nich było wysoko wykształconymi ludźmi, którzy przynieśli ze sobą instrumenty, takie jak zegary, które wywarły wielkie wrażenie na chińskich urzędnikach i uczyniły ich bardziej podatnymi na zachodnie idee.

Obie strony skorzystały na tej wymianie kulturalnej. Chińscy uczeni byli zdumieni umiejętnością lepszego czytania w europejskich okularach. Chrześcijańscy misjonarze byli pod wrażeniem wielu aspektów chińskiej cywilizacji, takich jak nauki Konfucjusza, druk i dostępność książek oraz chińska architektura.

Upadek dynastii Ming


Po okresie prosperity i wzrostu dynastia Ming zaczęła stopniowo upadać. Pod koniec XVI wieku seria słabych władców doprowadziła do okresu korupcji rządu. Wysokie podatki, częściowo spowodowane tą korupcją, doprowadziły do ​​niepokojów chłopskich. Plony spadły z powodu trudnych warunków pogodowych.

W latach trzydziestych XVII wieku wielka epidemia znacznie zmniejszyła populację na wielu obszarach. Jeden z obserwatorów w dużym mieście napisał: „Niewiele było oznak ludzkiego życia na ulicach, a jedyne, co było słychać, to bzyczenie much”.

Cierpienie spowodowane epidemią wywołało bunt chłopów, któremu przewodził Li Zicheng. Bunt rozpoczął się w środkowych Chinach, a następnie rozprzestrzenił się na resztę kraju. W 1644 roku Li i jego wojska zajęły stolicę. Ostatni cesarz Ming popełnił samobójstwo, wieszając się na drzewie w ogrodach pałacowych.

Obalenie dynastii Ming stworzyło okazję dla Mandżurów, ludu zajmującego się rolnictwem i łowiectwem, który mieszkał na północny wschód od Wielkiego Muru na obszarze znanym dziś jako Mandżuria. Mandżurowie podbili Pekin, a armia Li Zichenga upadła. Zwycięscy ogłosili utworzenie nowej dynastii zwanej Qing, co oznacza „czysta”. Ta dynastia, utworzona w 1644 r., utrzymywała władzę do 1911 r.

Podziel się z kolegami

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *