Achab i Jezabel król i królowa Izraela (IX wiek p.n.e.)

Król Achab i królowa Jezabel byli królewską parą Izraela najbardziej oczernianą przez późniejszych pisarzy biblijnych, ale to Achab uczynił Izrael i jego armię jednymi z najsilniejszych narodów i mocarstw Bliskiego Wschodu na początku IX wieku p.n.e. Ufortyfikował i upiększał nowo założoną stolicę Izraela, Samarię. Wykopaliska archeologiczne pokazują, że podczas jego panowania miasta w różnych regionach jego królestwa zostały zbudowane, aby Izrael mógł wytrzymać atak ze strony sąsiednich ludów. Na jego potęgę zwróciły uwagę Fenicjanie, jeden z ich królów-kapłanów zaoferował Achabowi swoją córkę Jezabel.

Biblia odnotowuje, że Achab stoczył trzy lub cztery wojny z Aramejczykami i wygrał dwie z nich. Szczytem polityki zagranicznej Achaba jest zawarcie pokoju z Judą na południu, państwami filistyńskimi na zachodzie i Fenicją na północy. Oszczędzanie zasobów i ograniczanie bitew pozwoliło mu uzyskać ustępstwa od Aramejczyków.

Prawdziwe wyzwanie przyszło z tradycyjnego siedliska imperialnych ambicji, Mezopotamii. Tutaj zaciekli Asyryjczycy mobilizowali swoje siły, aby odbudować swoje imperium na zachodnim krańcu Żyznego Półksiężyca. Tylko prowizoryczny sojusz wszystkich królestw mógł stanąć na drodze Asyrii.

Zapisy asyryjskie mówią o zwycięstwie na polu bitwy pod Karkar (853 p.n.e.) w dolinie Orontes w przybrzeżnym regionie dzisiejszej Syrii, ale nie było to na tyle decydujące, aby zwycięzcy dążyli do celu. Fenicja nie została nawet dotknięta, a tym bardziej Izrael. Inne drobne straty Izraela w tym czasie odnotowano w Kamieniu Moabitów: mały region daleko na południowym wschodzie (obecna Jordania) odłączył się od hegemonii.

Achab wiedział również, jak kierować wewnętrznymi sprawami państwa. Oparł się na nowej stolicy Samarii, aby zintegrować nieizraelskie grupy interesów, głównie zwolenników kultu Baala i Aszery, podczas gdy miasto Jizreel służyło jako miejsce zamieszkania dla tradycyjnych elementów kultury izraelskiej. Ta równowaga sugeruje, że Achab pozwolił na budowę obcych świątyń, chociaż wykazywał pewne wahające się przywiązanie do izraelskiego Boga.

Według Biblii wyjaśnieniem tej podwójnej zniewagi było rosnące podporządkowanie się swojej fenickiej żonie Jezabel. Według geologii była ona ciotką prababki Dydony, księżniczki Fenicji i legendarnej założycielki Kartaginy. Była zagorzałą wielbicielką Baala, pracując za kulisami, aby osiągnąć dominację dla swojej religii i dynastii. Próbowała wyeliminować wszystkich tradycyjnych proroków w Izraelu i spiskowała przeciwko słynnemu prorokowi Eliaszowi.

Przeżyła męża o 10 lat i zmarła dopiero wtedy, gdy jej osobisty sztab zwrócił się przeciwko niej w obliczu zbuntowanego generała. Jej synowie i córka zaczęli rządzić. Ochozjasz był królem przez dwa lata po śmierci Achaba; potem jej syn Joram rządził przez osiem lat; jej córka Atalia wyszła za mąż za króla judzkiego, po czym bezlitośnie zabiła całe potomstwo własnego syna, aby mogła rządzić przez sześć lat po jego śmierci.

W biblijnym opisie Achab jest pragmatykiem, który godzi się ze swoją wiarą i współistnieje z bałwochwalstwem, podczas gdy Jezabel wciela się w rolę samowolnej złośnicy, której dążenie do władzy podważa bosko zrównoważony rząd. W Nowym Testamencie Jezabel staje się typem uwodzicielskiej fałszywej prorokini, która pod płaszczykiem religii daje przyzwolenie na niemoralność i bałwochwalstwo.

Podziel się z kolegami

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *