Działania wojenne w Średniowieczu


W latach 600-1450 technologia wojskowa w całej Eurazji zachowała główne cechy dawnych czasów. Broń żelazna i stalowa już dawno zastąpiła broń z brązu. W dużych imperiach, takich jak Chiny, Imperium Bizantyjskie, Perskie i Islamskie, powszechna stała się przemysłowa produkcja broni na dużą skalę. Japonia, Damaszek w dzisiejszej Syrii i Toledo w Hiszpanii były słynnymi ośrodkami produkcji mieczy. W starszych wynalazkach, takich jak trujący gaz i bomby dymne, nieustannie wprowadzano udoskonalenia i ulepszenia. Kusza została po raz pierwszy wyprodukowana w Chinach w IV wieku p.n.e. i prawdopodobnie w Grecji mniej więcej w tym samym czasie. Pojawiła się ponownie w Europie Zachodniej w X wieku (niektórzy uczeni sugerują, że została ponownie wprowadzona przez Azję Środkową przez lud Chazarów) i podobno była używana przez siły Wilhelma Zdobywcy w bitwie pod Hastings. Skutki pojawienia się kuszy w Europie były tak śmiercionośne, że jej użycie zostało potępione na Drugim Soborze Kościoła Katolickiego w 1139 roku za użycie przeciwko chrześcijanom. Jej użycie zostało jednak zaakceptowane przez Kościół katolicki przeciwko niewiernym (muzułmanom). Była to jedna z głównych broni używanych przez Hernana Cortesa do ujarzmienia Meksyku w 1521 roku.

Chiny zrewitalizowały starożytne środki obrony murów na początku XV wieku. Rzymianie zbudowali Mur Hadriana w Wielkiej Brytanii w II wieku n.e., a Chińczycy zbudowali dłuższy Wielki Mur za panowania dynastii Qin i dynastii Han przed naszą erą. Wielki Mur wyszedł z użycia między X a XIV wiekiem, ponieważ koczownicy kontrolowali północne, a później całe Chiny. Chociaż dynastia Ming (1368-1644) wyparła Mongołów, pozostali oni zagrożeniem, z powrotem ruszyła odbudowa i wzmocnienie Wielkiego Muru wzdłuż północnych granic Chin. Przetrwanie dużych odcinków Wielkiego Muru Ming jest świadectwem doskonałości technicznej i umiejętności inżynieryjnych zastosowanych przy jego budowie.

Kilka znaczących wynalazków i postępów w technologii wojskowej i uzbrojeniu uczyniło wojnę bardziej destrukcyjną. Jedna z groźnych broni została nazwana „ogniem greckim”, substancją zapalającą na bazie ropy naftowej, która łączyła siarkę i saletrę. Można tym było wystrzelić z rur i nie można było ugasić wodą. Wynaleziony w Indiach w latach 600-tych, udoskonalony i używany w Chinach jako miotacz ognia na lądzie w X wieku i używany przez Cesarstwo Bizantyjskie w wojnie morskiej, która pozwoliła mu zachować przewagę na morzu. Proch został wynaleziony w Chinach. Został zastosowany w wojsku w X wieku w odpowiedzi na ataki groźnych koczowniczych sąsiadów, w szczególności Mongołów. W XI-XIII wieku Chińczycy wynaleźli rakiety i protobroń zwaną „lancą ognistą”, która działała jak miotacz ognia. Z tej broni wyewoluowały pistolety i armaty wykonane z żeliwa, które stawały się coraz większe i bardziej wyrafinowane.

Chiński podręcznik datowany na 1412 r. opisywał armatę ważącą 30 kg nazywaną „inspirującą armatą dalekiego zasięgu”. Do połowy XV wieku wykonano „wielką armatę” z lufą o długości 1,8 m, która ważyła 150 kg i mogła być umieszczona na wózku kołowym. Na nieszczęście dla Chin przewaga uzyskana dzięki wynalazkom była krótkotrwała. W krótkim czasie proch strzelniczy, armaty i karabiny stały się dostępne na całym Bliskim Wschodzie i w Europie, rewolucjonizując działania wojenne i budowanie zamków. Wkrótce pojawiły się tak zwane imperia prochowe, w tym Imperium Osmańskie. Wojny domowe w Chinach oraz między Chińczykami i ich sąsiadami obejmowały setki tysięcy ludzi po obu stronach i spowodowały ogromne straty, które sprawiły, że współczesne kampanie europejskie, prowadzone sezonowo przez kilka tysięcy bojowników, w porównaniu z nimi wydawały się słabe. Chociaż europejscy rycerze nosili w bitwie potężną zbroję, okazała się ona zbyt uciążliwa w porównaniu z lekką zbroją noszoną przez mongolskich jeźdźców.

Armie wielkich imperiów składały się głównie z żołnierzy piechoty, wspieranych przez kawalerię, a w Indiach z korpusu słoni. Żołnierze byli albo poborowymi, długoletnimi zawodowymi rekrutami lub pochodzili z dziedzicznych rodzin wojskowych. W Indiach klany kszatrija zwane Radżputami (co oznacza „synowie królów”) dumnie niosły broń jako elitarni żołnierze walczący między sobą i bezskutecznie przeciwko muzułmańskim najeźdźcom i najeźdźcom z Afganistanu. W Japonii dziedziczna elita wojowników zwanych samurajami lub bushi cieszyła się w społeczeństwie podobną pozycją jak rycerze w średniowiecznej Europie. Żyli według własnego surowego kodeksu postępowania i odróżniali się od zwykłych ludzi swoim prawem do noszenia broni. Ponieważ Japonia była krajem wyspiarskim, nie musieli rozwijać dużych armii piechoty.

Działania wojenne w zachodniej Azji i Afryce.


Wśród koczowniczych i półjnomadycznych ludów plemiennych, do których należeli Mongołowie, Afgańczycy i Turcy, każdy pełnosprawny dorosły mężczyzna był żołnierzem, a społeczeństwo było wysoce zmilitaryzowane. Ich mobilność i nieuchwytność sprawiały, że ludom osiadłym szczególnie trudno było się bronić przed nomadami. W ten sposób koczownicy mogli podbić i kontrolować dużą liczbę osiadłych ludów. Mongołowie pod wodzą Czyngis-chana i jego potomków podbili największe imperium lądowe w historii, którego królestwo rozciągało się maksymalnie od Korei na wschodnim krańcu Azji, przez Chiny, Afganistan, Persję, Azję Środkową, Ruś i Europę Wschodnią po Węgry. Mongołowie nie odkryli żadnej nowej broni ani technologii. Ich fenomenalny sukces zawdzięczał przywództwu, planowaniu, zbieraniu informacji, strategii, szybkości, a przede wszystkim bezwzględności. Mongołowie uderzyli jak błyskawica i byli gotowi eksterminować wszystkich mieszkańców na każdym obszarze, który im się sprzeciwiał. Ich kampanie wojskowe spowodowały bezprecedensowe zniszczenia w całej Eurazji. Z drugiej strony zwycięscy koczowniczy władcy, w tym Mongołowie, szybko stracili ducha walki, zepsuci przez miękki styl życia, którym cieszyli się jako władcy. W ten sposób wkrótce zostali obaleni przez poddane im ludy lub inne, bardziej odporne plemiona koczownicze. Następnie albo zostali zasymilowani przez większość populacji, albo powrócili do nomadyzmu na stepach.

Arabowie, zainspirowani zapałem religijnym, podbili w VII-VIII wieku ogromne imperium. Nawet niektóre arabskie kobiety poszły na wojnę podczas początkowych kampanii podboju. Szybka ekspansja islamu, ograniczone zasoby ludzkie wśród Arabów i luksusowy styl życia przyjęty przez zdobywców sprawiły, że w IX wieku znalezienie nowych źródeł żołnierzy stało się pilną koniecznością. Zostaw stworzony system mameluków (słowo to oznacza „niewolnik” w języku arabskim), w ramach którego młodzi chłopcy z nie-muzułmańskich plemion na stepach eurazjatyckich byli kupowani i sprowadzani na ziemie muzułmańskie. Otrzymali rygorystyczne szkolenie wojskowe i islamską edukację, przechodzili na islam, a następnie zostawali uwolnieni. Wierni swoim panom i towarzyszom, mamelucy stali się elitarnymi żołnierzami władców muzułmańskich; później sami zostali władcami. Mamelucy byli arystokracją jednego pokolenia, ponieważ ich synowie, urodzeni jako wolni i muzułmanie, nie mogli zostać mamelukami. Innymi słowy, stale kupowano nowe partie chłopców aby szkolić ich na mameluków następnego pokolenia. Instytucja przetrwała 1000 lat, głównie w Egipcie i Syrii.

Podobnie Imperium Osmańskie ustanowiło Korpus Janczarów (od tureckich słów oznaczających „nowych żołnierzy”) z chłopcami zabranymi z podbitych ziem chrześcijańskich. Chłopcy przechodzili szkolenie wojskowe, przechodzili na islam i stawali się elitarnymi lojalnymi żołnierzami władców; odegrali kluczową rolę w ekspansji Imperium Osmańskiego. Sundiata, pierwszy król Mali w Afryce Zachodniej, utrzymywał stałą armię odzianą w wyściełane zbroje lub kolczugi oraz kawalerię z końmi i wielbłądami. W Afryce niektóre plemiona lub grupy etniczne, takie jak Tauregowie i Zulusowie, zdominowały swoich słabszych sąsiadów ze względu na ich sprawność militarną.

Wojna morska


Większość głównych imperiów w tamtych czasach opierała się na sile lądowej, ale potęga morska również odgrywała rolę. Wikingowie byli doświadczonymi marynarzami, którzy handlowali i napadali na wodach przybrzeżnych i kilku śródlądowych drogach wodnych Europy, podróżując na swoich długich łodziach. Jedna grupa Wikingów najpierw najechała na wybrzeże Anglii, później ze swojej nowej twierdzy w Normandii we Francji. Inni przepłynęli Morze Bałtyckie do Rusi, a następnie popłynęli na południe wzdłuż rzek do Morza Czarnego, Konstantynopola i Morza Śródziemnego, aby podbić porty na Sycylii i inne obszary. Muzułmanie stworzyli także potężne siły morskie i floty handlowe, ale wszyscy muzułmańscy najeźdźcy Indii przeszli przez góry drogą lądową z północnego zachodu; w tym okresie wrogowie Chin również przybyli drogą lądową.

Jednak gdy Mongołowie maszerowali na południe przez rzekę Jangcy i napotkali chiński opór wzdłuż przybrzeżnych dróg wodnych, oni również nakazali swoim chińskim więźniom zbudowanie floty. Ostatni cesarz Song utonął w morzu po ostatecznej klęsce z rąk floty mongolskiej. W 1274 i 1281 roku mongolski władca Kubilaj Khan przeprowadził dwie inwazje na Japonię z ogromną armadą zbudowanych przez Koreę i Chińczyków statków, które przewoziły 140 000 żołnierzy podczas drugiej wyprawy. Okręty były zniszczone przez tajfun i obie inwazje nie powiodły się. W latach 1405-1433 chińska potęga morska zdominowała wody Azji, gdy sześć ogromnych armad walczyło z piratami, interweniowało w lokalnych wojnach domowych oraz prowadziło handel i dyplomację od Jawy po Indie, Sri Lankę i wschodnie wybrzeże Afryki. Kompas magnetyczny, odkryty wieki wcześniej, był używany przez chińskich żeglarzy w nawigacji od IX wieku i został przekazany żeglarzom z innych krajów. Rząd Chin porzucił zainteresowanie sprawami morskimi po ostatniej wielkiej podróży admirała Zheng He w 1433 roku.

Amerykanie


Odizolowane od Europy i Azji cywilizacje w obu Amerykach nie rozwinęły technologii żelaza i stali ani nie posiadały konia. W tej epoce w całej Mezoameryce nastąpiło zintensyfikowanie działań wojennych, militaryzacja i gloryfikacja klasy wojowników. Zarówno w Mezoameryce, jak i wśród miast-państw Majów głównym celem działań wojennych było tworzenie podległych państw wśród pokonanych w celu uzyskania daniny, chociaż Majowie czasami okupowali ziemie pokonanych państw-miast. W ten sposób pokonane państwa często pozostawiano nietknięte, aby zebrać wymaganą daninę. Innym celem działań wojennych było wzięcie jeńców dla prestiżu i pracowników niewolniczych.

W rezultacie wojny były często endemiczne w regionach i przyczyniły się do wyczerpania zasobów, a w połączeniu z degradacją ekologiczną i rosnącą populacją doprowadziły do ​​upadku Majów w IX wieku.

Na całym świecie państwa odnoszące największe sukcesy polegały na potężnych siłach militarnych, które podbijały i broniły swoich imperiów. Poświęcili również znaczne zasoby i wysiłek na opracowanie skutecznych strategii, taktyk i zaawansowanej broni, aby utrzymać swoje panowanie i pokonać swoich konkurentów i wrogów.

Podziel się z kolegami

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *