Życie Dawida, króla Izraela, pełne jest paradoksów. W najwcześniejszych historycznych tradycjach biblijnych nazywano go „słodkim psalmistą Izraela” i wybranym „według serca [Bożego]”, a gdzie indziej słynie się z tego, że jest cudzołożnikiem i mordercą „w sprawie Uriasza” Hetytów. Starał się głosić swoją lojalność wobec poprzedniego i pierwszego króla Izraela Saula, a jednak był prowodyrem powstańczej grupy, która podkopała rząd tego samego króla. Był chłopięcym, wrażliwym synem wiejskiego rolnika i był wojownikiem, który pokonał mistrza izraelskiego nemezis i wymordował „swoje dziesięć tysięcy”. To właśnie w zestawieniu tych wizerunków Dawida późniejsze żydowskie i chrześcijańskie tradycje religijne znajdują tak wiele sprzeczności.

W kategoriach historycznych Dawid zakotwicza Biblię w czasie i przestrzeni. Teoria głosi, że imperium Dawida naprawdę przyćmiło inne starożytne imperia swoich czasów i ten fakt historyczny można wykazać. Przed narracją o Dawidzie Biblia ukazuje moc opowieści i mitów, która przekonuje i inspiruje ludzi z późniejszych pokoleń, ale wraz z Dawidem (i jego synem Salomonem) pojawiają się zewnętrzne dowody na poparcie biblijnych reputacji i opowieści. Z drugiej strony dowody na istnienie imperium Dawida opisane w Biblii są skąpe. Sprawia to, że niektórzy współcześni uczeni utrzymują, że idea zjednoczonego królestwa Izraela i Judy, założonego przez Dawida i rozszerzonego przez Salomona, jest przesadzona lub idealizowana. W rzeczywistości nie ma wzmianki o Dawidzie w zachowanych współczesnych pismach.

Według relacji zawartych w różnych księgach biblijnych Dawid został namaszczony na króla przez jednego z proroków i Sędziów, Samuela, który odrzucił króla Saula. Dawid był najmłodszym w rodzinie, zwykłym pasterzem, ale później został wybrany na minstrela na dworze króla Saula. Skromny początek Dawida i niepomyślny debiut przed Saulem jeszcze bardziej nie pasowały do ​​jego następnej roli wojownika i narodowego zbawiciela. Wyszedł na pole bitwy i został sprowokowany do pojedynku przez groźby filistyńskiego mistrza i giganta Goliata. Gdy Dawid zabił przeciwnika, armia Saula zwyciężyła.

Po powrocie na dwór Saul był coraz bardziej zazdrosny o Dawida. Charyzma Dawida rosła z dnia na dzień. Zazdrość Saula doszła do konspiracji przeciwko jego poddanego, więc Dawid uciekł na pustynię, by żyć jak wyjęty spod prawa. Dawid był ciągle w biegu. Jego prześladowcy otaczali go co najmniej trzy razy, ale za każdym razem cudem uciekał. Wykazał się wielkodusznością, gdy odrzucił łatwe okazje do zabicia króla Saula. W końcu zaakceptował swój los jako wyjęty spod prawa i zwerbował grupę innych uciekinierów, którzy podjęli z nim bandytyzm na wzgórzach judejskich. W rzeczywistości Biblia przedstawia go jako rodzaj Robin Hooda, który chroni swoich krewnych i ich bydło, podczas gdy nęka te obce armie, które wkraczają na ziemie Izraela.

Następny ruch zaprowadził go do ziemi wrogów Izraela, Filistynów. Tutaj spotkał się z lokalnym królem, który zapewnił mu bezpieczną przystań do grabieży w okolicy. W zamian Dawid wysłał swoją bandę banitów do pomocy Filistynom. Kiedy jego usługi skłoniły go do walki z własnym królem i rodakami, inni lokalni królowie filistyńscy odmówili przyjęcia go. W ten sposób oszczędzono mu dylematu zabicia własnego narodu lub zabicia obcych gospodarzy. W wyniku bitwy Saul odebrał sobie życie, gdy jego armia przegrała.

Dawid został królem Judy, swojej ojczyzny, ale minęło jeszcze kilka lat walk, zanim mógł zostać królem północnego królestwa Izraela. Jego pierwszą bazą był Hebron, symboliczne miejsce, w którym znajdują się grobowce Patriarchów. Wojna między zwolennikami Saula a Dawidem trwała jeszcze dwa do trzech lat. Wraz ze śmiercią syna i generała Saula region północny w końcu uległ. W genialnie mądrym posunięciu Dawid opuścił swoją stolicę i podbił miasto w sąsiednim regionie, zmieniając nazwę tej nowej lokalizacji na Jeruzalem lub Miasto Dawida (nie miasto preferowane przez Judę czy Izrael).

Z Jerozolimy rozpoczęła się ekspansja królestwa. Pod koniec życia Dawida imperium rozciągało się od starożytnego Egiptu po Eufrat (dzisiejszy Irak). Odnosił systematyczne zwycięstwa nad każdą armią, która mu się sprzeciwiała. Jeśli ten opis jest dokładny, oznacza to, że po raz pierwszy w historii Izrael był naprawdę światową potęgą, z którą należy się liczyć. W tym samym czasie Dawid wykazał gorliwość religijną, sprowadzając do swojej stolicy Arkę przymierza. Świątynia została zbudowana dopiero za panowania jego syna Salomona. Jednak Arka powiązała Dawida z Mojżeszem, a przymierze rozwinęło się na Górze Synaj i jako najbardziej prymitywny symbol kultu połączyło Dawida z kultem (świątynią, ofiarą i kapłanem).

W tych beztroskich latach, katastrofalny błąd w osądzie Dawida miał miejsce, gdy popełnił cudzołóstwo z Batszebą, a następnie próbował to zatuszować, zaaranżując śmierć jej męża, Uriasza. Gdy królestwo się rozszerzyło, dom Dawida się zawalił. W ciągu kilku lat zepsucie domu Dawida doprowadziło do rozpadu królestwa: jego córka Tamar została zgwałcona, jego syn Absalom zbuntował się i zginął w bitwie, północna część jego królestwa (Izrael) usiłowała dokonać secesji pod rządami Saby, a w końcu jego dwaj synowie, Adoniasz i Salomon, knuli intrygi i manipulowali Dawidem, aby przejąć kontrolę nad jego królestwem. Zmarł ok. 970 p.n.e.

Podziel się z kolegami

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *