Alkuin (ok. 735-804) uczony


Alkuin z Yorku był poetą, teologiem, reformatorem liturgii oraz ważnym doradcą i przyjacielem Karola Wielkiego (ok. 742-814 n.e.). Był głównym czynnikiem przyczyniającym się do renesansu karolińskiego, odrodzenia intelektualnego w IX wieku n.e. w domenach Karola Wielkiego, które ukształtowało późniejszą historię edukacji, religii i polityki w średniowieczu.

Alkuin urodził się w Northumbrii w Anglii około 735 roku n.e. i kształcił się w katedralnej szkole w Yorku pod kierunkiem jej mistrza Aelberta. W 778 r. Alkuin został bibliotekarzem i mistrzem w katedrze w Tuluzie.

Trzy lata później, będąc w Parmie (Włochy), Alkuin spotkał Karola Wielkiego, który zaprosił go do swojego dworu. Z wyjątkiem dwóch podróży do rodzinnej Anglii (w 786 i 790-793 n.e.), Alkuin mieszkał i pracował na dworze frankońskim od 782 roku n.e., aż do przejścia na emeryturę w 796 roku n.e. Chociaż Alkuin cały czas był zwykłym diakonem, pod koniec lat 80-tych XX wieku jego zdolności nauczycielskie i wpływ na królewskie teksty administracyjne wyróżniały go wśród duchownych i uczonych na dworze karolińskim.

Jeden z najbardziej znaczących (i oryginalnych) wkładów Alkuina w średniowieczną edukację polega na jego opanowaniu siedmiu sztuk wyzwolonych i kompozycji podręczników gramatycznych, retoryki i dialektyki. Twórczość Alkuina obejmuje także komentarze do ksiąg biblijnych i ważnego dzieła o Trójcy Świętej. Zwalczał adopcjanizm i obrazoburstwo (Adopcjonizm był heretyckim przekonaniem, że Chrystus nie był wiecznym Synem Bożym z natury, ale raczej przez adopcję). Alkuin skomponował także szereg wierszy i „żywotów” świętych.

Alkuin najbardziej bezpośrednio przyczynił się do renesansu karolińskiego jako reformator liturgii i redaktor tekstów sakralnych. Różne reformy, które Alkuin wprowadził do ksiąg liturgicznych (książek używanych w formalnych nabożeństwach) w Imperium Franków, osiągnęły punkt kulminacyjny w jego wydaniu lekcjonarza (księgi zawierającej fragmenty Pisma przeznaczonego do czytania przez cały rok), a zwłaszcza w jego rewizji tzw. sakramentarza gregoriańskiego (księga, tradycyjnie przypisywana papieżowi Grzegorzowi I, używana przez celebransa podczas Mszy św. w Kościele Zachodnim do XIII wieku, która zawierała standardowe modlitwy do użytku przez cały rok). Oprócz rewizji tekstów liturgicznych Alkuin zredagował Wulgatę Hieronima w odpowiedzi na prośbę Karola Wielkiego o ujednolicenie łacińskiego tekstu Biblii. Jego wydanie Wulgaty zostało przekazane Karolowi Wielkiemu w Boże Narodzenie 800 roku n.e., tego samego dnia, w którym król Franków został cesarzem. Jako opat kościoła św. Marcina Alkuin nadzorował wydanie kilku pandektów lub całych wydań Biblii. Preferencja Alkuina dla Wulgaty prawdopodobnie przyczyniła się do jej ostatecznej akceptacji jako autorytatywnego tekstu Pisma Świętego na średniowiecznym Zachodzie. Alkuin zmarł w Tours 19 maja 804 roku n.e..

Podziel się z kolegami

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *