Geb jest bogiem ziemi w mitologii starożytnego Egiptu, mężem i bratem bogini nieba Nut. Grecy porównywali Geba ze swoim tytanem Kronosem, ojcem Zeusa. W tłumaczeniu imię Geb oznacza „słaby” lub „kulawy”.

Ziemia-Geb i żeńska bogini nieba Nut urodziły Szu i jego żonę Tefnut, bogów przestrzeni położonej między ziemią a firmamentem. Początkowo Geb i Nut byli całością, ale Szu ich rozdzielił. Zostawił Hebe w pozycji poziomej na dole i podniósł Nut do góry. Wygięta leżała na uniesionych ramionach Szu, opierając dłonie i stopy na Gebie. Powodem rozstania była kłótnia między Gebem i Nutem, ponieważ Nut zjadała swoje dzieci, gwiazdy, każdego ranka. Wieczorami ponownie je rodziła.

Czterema głównymi dziećmi Geba i Nut były dwa małżeństwa bogów: Ozyrys z Izydą i Set z Neftydą. Szu, Tefnut, Geb, Nut, Ozyrys, Izyda, Set, Neftyda i bóg słońca Ra (w archaicznej starożytności Atum), który stworzył ich wszystkich, utworzyli Enneadę – Dziewięciu głównych bogów miasta Heliopolis, jednej z najważniejszych teologii w Egipcie.

Geb był uważany za pierwszego legendarnego króla Egiptu, który następnie przekazał władzę Ozyrysowi, a jeszcze później synowi tego ostatniego, Horusowi, który pokonał i obalił uzurpatora Seta.

Zwierzęta Geba to wąż i gęś. Ten bóg był często przedstawiany z gęsią na głowie. Starożytni Egipcjanie wierzyli, że trzęsienia ziemi były śmiechem Geba. Uważano również, że umożliwia roślinom wydostawanie się z ziaren.

Świątynie ku czci Geba i Nut nie były wznoszone poza Heliopolis, ale były często wspominane w tekstach religijnych.

Bóg Geb
Podziel się z kolegami