Realizm w filozofii


Realizm to teoria filozoficzna, która twierdzi, że uniwersalia istnieją w świecie niezależnie od umysłu i języka.

Definicje filozoficzne:

Uniwersalia: po raz pierwszy wprowadzone przez Platona, uniwersalia są powtarzalnymi i wspólnymi cechami, które istnieją w świecie i często dzielą się na dwie kategorie — właściwości (na przykład prostopadłość) i cechy (takie jak podobieństwo). Chociaż niewiele, jeśli w ogóle, właściwości i cech jest wspólnych dla wszystkiego, realiści twierdzą, że uniwersalia ujawniają autentyczną wspólność w naturze i zapewniają usystematyzowany porządek świata.

Tak więc, zgodnie z realizmem, czerwone jabłko i czerwona wiśnia mają uniwersalną esencję „zaczerwienienia”. Realiści twierdzą, że właściwość „zaczerwienienia” w rzeczywistości istnieje, nawet jeśli nie ma umysłów, które mogłyby ją dostrzec. W tym przykładzie jabłko i wiśnia są konkretami. Innymi słowy, nie są one same w sobie uniwersaliami, ale mówi się, że je reprezentują.

Rodzaje realizmu


Istnieje wiele różnych rodzajów realizmu, które dotykają moralności, polityki, religii, nauki i metafizyki. Dwie najbardziej znane formy

1. Ekstremalny realizm: to najstarsza forma realizmu, początkowo stworzona przez Platona. Dla Platona uniwersalia (które nazywa Formami) są niematerialne i istnieją poza przestrzenią i czasem.

2. Silny realizm: ta forma realizmu odrzuca ideę form Platona, a zamiast tego twierdzi, że uniwersalia istnieją nie tylko w przestrzeni i czasie; mogą również istnieć w wielu podmiotach jednocześnie. Zaczerwienienie jabłka i wiśni jest w rzeczywistości tą samą uniwersalną czerwienią i nie różni się od istoty do istoty.

Realizm próbuje odpowiedzieć na „problem uniwersaliów”, czyli pytanie, czy w ogóle istnieją uniwersalia.

Zarzuty wobec realizmu


Realizm jest przedmiotem wielu dyskusji w filozofii. Chociaż istnieje wiele zastrzeżeń do realizmu, argumenty te niewiele robią, aby całkowicie obalić realizm i nie można ich użyć do zaprzeczenia istnieniu uniwersaliów.

Filozof Bertrand Russell stwierdza:

• Przesłanka 1: Uniwersalia są niezwykle dziwnymi bytami (w końcu ich natura i istnienie są dziwne i trudne do zidentyfikowania).

• Przesłanka 2: Jeśli uniwersalia są wyjątkowo dziwnymi bytami, to nie istnieją.

• Przesłanka 3: Jeśli uniwersalia nie istnieją, realizm jest fałszywy.

• Dlatego realizm jest fałszywy.

W „Problemach filozofii” Russell opisuje relację między dwoma miejscami: „Edynburg leży na północ od Londynu”. Ta relacja wydaje się istnieć niezależnie od ludzkiej percepcji. Russell twierdzi jednak, że istnieją zastrzeżenia wobec tego wniosku; Antyrealiści (ci, którzy wyznają przekonanie, że poza umysłem nic nie istnieje, a nawet gdyby było, nie bylibyśmy w stanie uzyskać do niego dostępu) twierdzą, że uniwersalia nie istnieją w tym samym sensie, co fizyczne obiekty czy konkrety.

O ile łatwo jest powiedzieć, gdzie i kiedy istnieje Londyn (w określonej części ziemi, od czasu powstania do czasu jego zniszczenia), o tyle nie można powiedzieć tego samego o relacji „na północ od”, ponieważ istota nie istnieje w czasie ani przestrzeni. Dlatego, jak stwierdza pierwsza przesłanka argumentu, racjonalne jest sądzić, że uniwersalia są bardzo dziwnymi bytami. Argument ten mówi dalej, że ponieważ uniwersalia są dziwne, ponieważ nie istnieją w żadnym sensie czasoprzestrzennym, wynika z tego, że uniwersalia w ogóle nie istnieją (Przesłanka 2). Ponieważ nie można wiedzieć, kiedy i gdzie jest powszechnik, logiczne jest zaprzeczanie jego istnieniu. Jeśli uniwersalia nie istnieją, to teoria, która twierdzi, że istnieją, realizm, jest fałszywa (Przesłanka 3). Przesłanka 3 to negacja realizmu.

Ponieważ teoria Russela jest słusznym argumentem, na pierwszy rzut oka wydaje się, że jest to solidny sprzeciw wobec realizmu. Dalsza analiza jego definicji istnienia pokazuje jednak, że argument ten jest znacznie mniej słuszny. Główny problem z argumentacją polega na przeskoku z pierwszej przesłanki do drugiej. Chociaż uniwersalia mogą być rzeczywiście dziwne, ponieważ nie istnieją w sferze czasoprzestrzennej, nie oznacza to, że w ogóle nie istnieją. Postrzeganie istnienia czasoprzestrzennego jako jedynego rodzaju istnienia może wydawać się racjonalne, ale tak nie jest. Rzeczywiście, podczas gdy istnieją obiekty fizyczne, myśli, emocje itp., można powiedzieć, że istnieją uniwersalia. Uniwersalia raczej istnieją, niż nie istnieją (co oznacza, że ​​istnieją bez przestrzeni i czasu), mówi Russell, ponieważ są ponadczasowe i niezmienne. Ostatecznie, chociaż uniwersalia istnieją w dziwny sposób, rzeczywiście istnieją.

Problem indywidualizacji


Drugi zarzut wobec realizmu to „problem indywiduacji”:

• Przesłanka 1: Jeśli realizm jest prawdziwy, to istnieją uniwersalia.

• Przesłanka 2: Jeśli istnieją uniwersalia, to istnieje możliwość indywidualizacji uniwersaliów.

• Przesłanka 3: Nie da się wyodrębnić uniwersaliów.

• Dlatego realizm nie jest prawdziwy.

Indywidualizacja uniwersalnego oznacza poznanie „kryterium tożsamości” dla tego uniwersalnego. Innymi słowy, indywidualizacja uniwersalnego oznacza poznanie z konieczności prawdziwego, niekołowego stwierdzenia formy.

Pierwsza przesłanka po prostu określa teorię realizmu. Przesłanka 2 głosi, że jeśli uniwersalia istnieją, to musi być możliwe poznanie ich formy (w ten sam sposób można powiedzieć na przykład, że X jest tym samym zdarzeniem co Y wtedy i tylko wtedy, gdy X i Y mają tę samą przyczynę i skutek) . Przy próbie zindywidualizowania powszechnika wynik staje się argumentem okrężnym, dowodząc tym samym prawdziwości przesłanki 3.

Argumenty są słuszne, ale nierozsądne. Równie dobrze może być tak, że uniwersalia rzeczywiście mogą być zindywidualizowane, ale nie ustaliliśmy jeszcze sposobu wyrażenia ich formy. O ile „problem indywidualizacji” nie może udowodnić, że uniwersalia absolutnie nie mogą być zindywidualizowane w żadnym momencie w przyszłości, zamiast po prostu stwierdzać, że nie były zindywidualizowane w przeszłości, argument ten nie ma logicznej wartości.

Podziel się z kolegami