Józef Flawiusz – historyk (ok. 37-ok. 100 n.e.)


Nikt nie pozostawił tak dokładnych historycznych relacji z okresu, w którym chrześcijaństwo i judaizm wyłoniły się z ziemi Palestyny, tak jak Józef Flawiusz. Po pierwsze, żaden historyk grecko-rzymski nie zajmował się bezpośrednio walką między Imperium Rzymskim a wspólnotą żydowską. Po drugie, nie ma nikogo innego, kto mógłby potwierdzić i zbadać kwestie i osobowości Nowego Testamentu, z wyjątkiem źródeł żydowskich, które pisały pokolenia później.

Józef Flawiusz urodził się jako syn kapłana około 37 roku n.e., ale jego ciekawość skłoniła go we wczesnym okresie życia do eksperymentowania z różnymi, a nawet kontrkulturowymi ruchami żydowskimi. Najpierw spróbował filozofii esseńczyków. Chociaż był pod wielkim wrażeniem, zostawił je. Następnie przyłączył się do ascetycznej grupy puszczy kierowanej przez charyzmatycznego przywódcę o imieniu Banus.. Wszystkie te doświadczenia miały miejsce przed ukończeniem 19 roku życia. Potem zainteresował się faryzeuszami, inną sektą żydowską, chociaż jego późniejsze komentarze pokazują, że jego zaangażowanie z nimi było napięte.

Podróż do Rzymu w 63 roku zaowocowała szacunkiem dla Cesarstwa Rzymskiego, co uwidoczniło się w jego późniejszych działaniach. Kiedy wrócił, wybuchła wojna między jego rodakami a Rzymem, a Józef Flawiusz niechętnie i bezskutecznie poprowadził oddział Galilejczyków przeciwko armii rzymskiej. Jego wojska zostały stłumione, a kohorty, które przeżyły, zawarły pakt, by umrzeć, a nie poddać się. Nie chcąc popełniać samobójstwa Józef uciekł. Przedstawił się Wespazjanowi, rzymskiemu generałowi, jako sprzymierzeniec, tłumacz i przewodnik. Przedstawił się jako kolejny Jeremiasz, prorok, który prowadził swój lud w czasie inwazji babilońskiej, głosząc kazania w Jerozolimie przeciwko powstaniu oraz proroctwa o losie Wespazjana i Rzymian. Decyzja Józefa Flawiusza, by stanąć po stronie Rzymu, była motywowana zarówno religią, jak i instynktem przetrwania. Jednak przez większość jego żydowskich kolegów był uważany za zdrajcę.

Pod koniec kampanii Józef został uhonorowany w Rzymie willą wiejską, specjalnymi przywilejami i przyjaźnią z cesarzem rzymskim. Nigdy nie wrócił do swojego kraju, a tym bardziej do żony i rodziny. Resztę życia spędził jako historyk, pisząc co najmniej cztery książki. Pierwszą z nich była Wojna żydowska, opis wydarzeń, które doprowadziły do ​​wydarzeń roku 70 n.e. Flawiusz obwinia za wojnę niewielką grupę żydowskich fanatyków. Drugi to Przeciw Apionowi, obrona kultury żydowskiej i historycznego rodowodu. Trzecia to najdłuższa Historia Żydów od stworzenia do jego czasów (ok. 90 r. n.e.), nazywana Starożytnościami żydowskimi. Praca ta wzorowana jest na innych historiach grecko-rzymskich i umiejętnie łączy cnoty świeckie i religijne w opowiadaniu historii żydowskiej. Wreszcie pisze własną Autobiografię, w dużej mierze jako obronę swojego postępowania w czasie wojny. Do ostatniego zdania jest jednak apologetą swojego narodu żydowskiego i jego sprawy.

Jego historie oceniane są jako rzeczowe i uczciwe. Przebywając w Rzymie miał dostęp do oficjalnych zapisów i polegał na innych źródłach, takich jak Mikołaj z Damaszku, historyk dworu Heroda. Miał wiedzę z pierwszej ręki o ziemi, osobowościach, problemach i bitwach. Wiele jego własnych opisów może służyć jako tło dla takich osób z Nowego Testamentu, jak Herodów, kapłanów, faryzeuszy i saduceuszy, Jana Chrzciciela, Jakuba („brata” Jezusa) i być może Jezusa. Hieronim zachwalał Józefa Flawiusza jako „greckiego Liwiusza” za mistrzowskie opowiadanie historii. To prawda, że ​​potężny głos Józefa Flawiusza od wieków przekonywał chrześcijan o historycznej prawdziwości ich Pisma Świętego. Z tego powodu Józef został zachowany w kręgach chrześcijańskich, a nie żydowskich; w rzeczywistości do niektórych starożytnych rękopisów Biblii dołączono również pisma Józefa Flawiusza. Ale inni kwestionują jego neutralność i bezstronność. W opisach jego przywództwa w czasie wojny są niespójności i pytania, czy od początku popierał bunt.

Podziel się z kolegami