Francuskie wojny o niepodległość (1792-1802) miały na celu ochronę granic Francji przed innymi mocarstwami europejskimi, pragnącymi powstrzymać rozprzestrzenianie się rewolucji. Stopniowo przekształciły się w bardziej agresywną politykę zagraniczną, gdy armie Francji odniosły szereg sukcesów, które podsyciły jej głód eksportu rewolucji i zdobywania ziemi.

Pokój w Amiens, który Napoleon zawarł z Wielką Brytanią w 1802 roku, zapowiadał koniec wojen, ale trwał tylko rok. Do 1805 roku Wielkiej Brytanii udało się zbudować sojusz krajów bojących się ekspansjonizmu Napoleona – Pierwszą Koalicję. Było to pierwsze z siedmiu takich ugrupowań, których zmieniające się członkostwo dążyło do przeciwstawienia się cesarzowi francuskiemu i wielokrotnie było pokonane przez jego armie.

Pierwsze wielkie zwycięstwa


Wielkie zwycięstwa Napoleona w 1805 roku nad Austrią pod Ulm i armią austro-pruską pod Austerlitz postawiły go na szczycie potęgi. Udało mu się jedynie ponieść porażkę morską pod Trafalgarem (u południowo-zachodniego wybrzeża Hiszpanii) przeciwko brytyjskiemu admirałowi Nelsonowi w październiku, co zniweczyło jego plany inwazji na Anglię.

Jednak jego naleganie na blokadę ekonomiczną, przez wszystkie narody będące pod jego kontrolą, jako alternatywny sposób okaleczenia Anglii wywołało wielką niechęć wśród innych krajów europejskich. Napoleon przystąpił do ataku na Prusy w październiku 1806 r. i w ciągu trzech tygodni pokonał jego armie pod Jeną i Austerstadt.

Następnie wymusił cara Rosji Aleksandra I do pokojowego aktu podpisanego w Tylży w lipcu 1807 r.

WELLINGTON

W 1808 roku Arthur Wellesley, pierwszy książę Wellington (1769-1852), został dowódcą sił brytyjskich wysłanych w celu pomocy Portugalii przeciwko Francji. Przez następne sześć lat przedzierał się przez Półwysep Iberyjski, zanim pod koniec 1813 r. najechał Francję. Pomimo wyznawanej pogardy dla zwykłego żołnierza Wellington miał wyraźną zdolność do wygrywania bitew, co wzbudzało wielką lojalność jego żołnierzy. Po klęsce Napoleona pod Waterloo w 1815 r. zajął się polityką, w tym jako brytyjski premier w latach 1828–1830 i 1836.

Upadek Napoleona


Decyzja Napoleona o inwazji na Hiszpanię i Portugalię w 1808 r., rozpoczynając wojnę na Półwyspie, doprowadziła do przekierowania bardzo potrzebnych zasobów na trudną walkę z lokalnymi partyzantami, którym pomagały brytyjskie siły ekspedycyjne.

Od 1809 roku siły brytyjskie pod wodzą księcia Wellingtona stopniowo walczyły naprzód w zaciętej walce, ostatecznie najeżdżając południowo-zachodnią Francję w latach 1813-1814.

Tymczasem w 1812 roku decyzja Napoleona o inwazji na Rosję została podobnie źle oceniona. Armia rosyjska po prostu wycofała się dalej na wschód i chociaż Grande Armee Napoleona zdobyła Moskwę we wrześniu, zwycięstwo było marne. Francuzi zostali zmuszeni do wycofania się, podczas którego gonieni przez Rosjan stracili ponad pół miliona ludzi.

Obie te kampanie sprawiły, że Napoleon był narażony na nową koalicję przeciwko niemu i podczas ogromnej bitwy pod Lipskiem w 1813 roku poniósł pierwszą poważną porażkę na polu bitwy. Chociaż Napoleon prowadził błyskotliwą krótką kampanię mającą na celu zablokowanie marszu Koalicji w kierunku Paryża, niewiele było woli politycznej do wspierania ciągłego oporu i zdradzony przez dezercję starszych oficerów został zmuszony do abdykacji. Napoleon został zesłany na wyspę Elbę, ale powrócił w następnym roku i wielu z nich powróciło do jego sztandaru. Przywrócenie jego reżimu zależało od wczesnych, zdecydowanych zwycięstw, więc porażka Prusów i Brytyjczyków pod Waterloo w czerwcu 1815 r. doprowadziła do jego ostatecznej abdykacji i zakończenia wojen napoleońskich.

Podziel się z kolegami

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *