Kościół łaciński


Kościół łaciński należy zdefiniować w odniesieniu do Kościoła greckiego. Początkowo Kościół łaciński był po prostu przedłużeniem wysiłków misyjnych Żydów oraz pogan, którzy wierzyli, że Jezus (Chrystus) z Nazaretu był mesjaszem, obiecanym w żydowskich pismach świętych, który wypełni przymierze Izraela. Gdy misjonarze przenieśli się do serca śródziemnomorskiego świata, Rzymu, przekazali swoje przesłanie za pomocą języka i myśli greckiej. Od początku wspólnoty chrześcijańskie zmagały się ze swoim przesłaniem, używając logiki i filozofii, aby wyjaśnić swoje przesłanie, a nie tylko apel i doświadczenia inicjacyjne typowe dla kultu tajemnic. Ponadto wczesne chrześcijaństwo przyniosło do Rzymu i skierowało dalej na zachód grecki zmysł sztuki wizualnej i samodyscypliny, które później przekształciły się w zamiłowanie do ikon i życia monastycznego, bardziej typowe dla Kościoła greckiego.

Początkowo termin „katolik” był używany do opisania wspólnej kultury Kościoła chrześcijańskiego, czy to na Wschodzie, czy na Zachodzie. Ignacy z Antiochii użył terminu ok. 110 n.e. (kata znaczy „według”, a holos znaczy „całość”) jako przyimkowa fraza opisująca lokalny podział Kościoła, ale w ciągu kolejnych 100 lat Klemens Aleksandryjski użył tego terminu, by mówić o „powszechnym” kościele, który nie obcował z grupami heretyckimi. Do czasu Soboru Konstantynopolitańskiego (381 n.e.) termin ten był używany w wyznaniu wiary jako jedna z czterech głównych cech charakterystycznych prawdziwego kościoła: był to „jeden, święty, katolicki i apostolski”.

Kościół łaciński coraz częściej używał języka katolickiego do definiowania swoich tradycji i doktryn, podczas gdy Kościół grecki przyjął inny powszechny termin, ortodoksyjny („właściwa opinia”), aby opisać siebie. Sobór Chalcedoński (451) wyznaczył Rzym i Konstantynopol jako wiodące ośrodki Kościoła chrześcijańskiego, a w następnych stuleciach te dwa miasta reprezentowały rozbieżne Kościoły łacińskie i greckie. Kiedy w V wieku różne niszczące plemiona opanowały Rzym, Konstantynopol stał się coraz bardziej centrum cywilizacji klasycznej, co spowodowało, że wielu łacińskich chrześcijan gorzko narzekało, że Grecy nie przyszli im z pomocą. Do czasów Justyniana I łacina jako oficjalny język cesarstwa wschodniego zanikła, zwiększając w ten sposób dystans kulturowy między dwoma kościołami.

Papież i patroni polityczni, tacy jak Frankowie, zdominowali Kościół łaciński, podczas gdy Kościół grecki nadał znaczenie „patriarsze ekumenicznemu” (który otrzymał mniejszy autorytet niż papież) i jego bardziej dominującemu patronowi politycznemu, cesarzowi bizantyjskiemu. Centralizacja władzy stała się znacznie wyraźniejsza w Kościele łacińskim, a wraz z nią nastąpiła standaryzacja rozwoju doktrynalnego.

Podziel się z kolegami