Zmiany w produkcji żywności w Średniowieczu

W przeciwieństwie do znaczących postępów w produkcji żywności w poprzedniej epoce, w Średniowiecznej Europie, Azji i Afryce od 600 do 1450 roku nie nastąpił żaden rewolucyjny postęp w technologii rolniczej.

Podobnie jak we wcześniejszych epokach, nadal wycinano lasy, osuszano bagna i przekształcano w pastwiska i tereny rolnicze. Opracowano bardziej wydajne metody sadzenia i zbioru żywności przy użyciu żelaznych narzędzi. Handel i ludy migrujące wprowadziły uprawy żywności do nowych regionów. Herbata zrobiona z liści krzewu uprawianego w południowych Chinach stała się popularnym napojem w całym kraju po VII wieku ze względu na polityczną jedność i lepszy transport. Z Chin picie i uprawa herbaty rozprzestrzeniło się na Japonię, do jej koczowniczych sąsiadów, a później do Europy. Winogrona i wino zostały sprowadzone do Chin z zachodniej Azji przez Jedwabny Szlak. Kawa, z rośliny rodzimej na Półwyspie Arabskim, stała się wszechobecnym napojem z zachodniej Azji i Imperium Osmańskiego po Europę.

Europa


Europa od wieków cierpiała z powodu najazdów i niepokojów. Po upadku Cesarstwa Zachodniorzymskiego poziom życia znaczącą spadł, poprawiając się dopiero około 1000 roku wraz z końcem inwazji barbarzyńców. W ciągu następnych stuleci wycinka lasów i ponowne zaludnienie terenów wcześniej opuszczonych z powodu inwazji potroiła dostępne tereny uprawne, gwałtownie zwiększając podaż żywności i populację. Średniowieczni rolnicy poprawili również produktywność poprzez przyjęcie systemu trzypolowego i płodozmianu, tym samym produkując plony z dwóch trzecich ziemi uprawnej zamiast połowy w poprzednim systemie dwupolowym. Uprawiali także bardziej wydajnie, wprowadzając ulepszenia, takie jak cięższy pług, jarzmo i metalowe podkowy dla koni pociągowych oraz młyny wodne i wiatraki. W rezultacie populacja Europy wzrosła z 25 milionów w 500 roku n.e. do ponad 70 milionów w 1300 roku n.e.

Większość europejskich rolników była niewolnikami, osobiście wolnymi, ale przywiązanymi do ziemi. Mieszkali we wsiach liczących od 10 do kilkuset rodzin wokół dworu należącego do świeckiego pana lub kościoła. Każdej rodzinie rolniczej przydzielono pasy ziemi rozrzucone po całej wiosce, tak aby wszyscy mieli zarówno dobrą, jak i biedną ziemię. Rodziny dzieliły pastwiska i lasy i zatrzymywały mniej więcej połowę tego, co wytworzyły dla siebie, a pozostałą część oddawały panu lub kościołowi. Byli rolnikami produkującymi na własne potrzeby, chociaż prowadzono handel wymienny na produkty, których chłopi pańszczyźniani nie wytwarzali lokalnie. W XIII wieku rosnący dobrobyt doprowadził do poprawy warunków dla chłopów pańszczyźnianych, a niektórzy byli w stanie zbierać plony, spłacać zobowiązania wobec panów i przenosić się do miast. Jednak gospodarki europejskie doznały gwałtownych zwrotów w XIV wieku z powodu zmian klimatycznych; chłodniejsza i bardziej deszczowa pogoda spowodowała niższe zbiory, wyższe ceny i spadek liczby ludności. Wojny spustoszyły pola uprawne i przyczyniły się do głodu. W latach 1348-1354 wybuchła dżuma (czarna śmierć), zmniejszając populację o około jedną trzecią. Dopiero około 1600 roku Europa powróciła do poziomu sprzed zarazy; gwałtownie zmniejszona podaż siły roboczej zaowocowała lepszymi warunkami pracy dla ocalałych poddanych.

Azja


Podobnie jak Europa, północne Chiny doznały wielokrotnych inwazji koczowniczych i wojen między ok. 200 i 600. Spowodowało to zakłócenia gospodarcze w północnych Chinach i rozwój na południu, który uniknął inwazji, nastąpił napływ imigrantów z północy oraz szybki rozwój. Ukończenie Wielkiego Kanału około 600 roku n.e., który łączył ziemie od południa rzeki Jangcy do doliny Żółtej Rzeki, miało kluczowe znaczenie dla integracji gospodarczej Cesarstwa Chińskiego po zjednoczeniu i zapewniło wydajną dystrybucję żywności i innych zasobów . Pszenica i proso były głównymi uprawami zbóż w północnych Chinach, a ryż z nawadnianych pól był głównyą uprawą na południu.

Wprowadzenie ryżu wczesnego dojrzewania z Królestwa Champa (współczesny Wietnam) około 1000 umożliwiło podwójne zbiory; to, wraz z dużymi projektami budowy kanałów irygacyjnych i oczyszczenia terenu, umożliwiło znaczny wzrost populacji w następnych stuleciach. Podczas gdy za panowania dynastii Han (202 p.n.e.-220 n.e.) i dynastii Tang (618-907) populacja Chin utrzymywała się na stosunkowo stałym poziomie około 60 milionów, na początku XIII wieku wzrosła do około 150 milionów. Pod koniec XIV wieku spadła poniżej 100 milionów, czyli o 40 procent, z powodu zakłóceń spowodowanych przez najazdy mongolskie i późniejsze złe rządy mongolskie, w tym zamianę pól uprawnych na pastwiska i tereny łowieckie, zaniedbanie systemów irygacyjnych i dżumę.

Ludność Chin osiągnęła 150 milionów dopiero na początku XVII wieku. Zdolność do wykarmienia rosnącej populacji była spowodowana skutecznymi środkami rządowymi, które poprawiły technologię rolniczą poprzez inwestycje w hydrotechnikę, która osuszała bagna i rozszerzyła nawadnianie. Wzdłuż południowego wybrzeża zbudowano mury morskie, aby chronić ziemie delty przed przypływami sztormowymi, a dobrze rozwiniętą sieć spichlerzy, dróg i kanałów służyła transportu żywności. Według ekspertów ds. żywienia, szeroki wachlarz upraw, ryb i mięsa ze zwierząt domowych sprawił, że Chińczycy byli jednymi z najlepiej karmionych ludzi w Azji, a może i na świecie w tej epoce, przy średnim dziennym spożyciu ponad 2000 kalorii. Z wyjątkiem panowania mongolskiego, chińscy rolnicy w ciągu tych stuleci byli właścicielami ziemi lub pracowali jako dzierżawcy. Chiński postęp technologiczny w rolnictwie został przeniesiony do Wietnamu, Korei i Japonii. Tak więc wzorce rolnicze i nawyki żywieniowe były podobne w całej Azji Wschodniej.

Niewiele jest informacji na temat produkcji żywności z podobnych okresów w Indiach. Rządy indyjskie, od czasów dynastii Maurjów (od 324 do 185 roku p.n.e.), rościły sobie prawa do ziemi rolnej i oddawały ją rolnikowi za roczny czynsz i podatek, w wysokości do około połowy produktu. Ryż uprawiano wzdłuż dolin rzecznych i na terenach delty, w warunkach deszczów monsunowych i nawadniania. Tam, gdzie była dostępna woda, na niektórych ziemiach można było zebrać do trzech plonów. Rolnicy uprawiali także pszenicę i proso, wiele rodzajów warzyw oraz owoce. Indie słynęły z uprawy szerokiej gamy przypraw używanych do gotowania. Hiszpańskie i portugalskie wyprawy eksploracyjne w XV wieku były częściowo motywowane chęcią pozyskania przypraw i innych bogactw z Indii. Rosnący nacisk na wegetarianizm przez Hindusów oznaczał, że hodowla zwierząt na mięso w Indiach była mniejsza niż w wielu innych krajach. Jednak indyjscy rolnicy używali wołów jako zwierząt pociągowych, a krowy hodowane na mleko, które zapewniało większość białka w diecie. We wschodniej części imperium śródziemnomorskiego i osmańskiego produkcja zbóż i owoców była główną działalnością rolniczą. Od Chin, Azji Środkowej, Persji, Bliskiego Wschodu po Afrykę Północną, osiadający rolnicy i koczownicze pasterze polegali na sobie nawzajem w dostarczaniu tego, czego nie byli w stanie wyprodukować. Pasterstwo ogólnie występowało na obszarach mniej sprzyjających opadom deszczu. W rezultacie pasterze byli bardziej zależni od osób z zewnątrz w zakresie podstawowych produktów spożywczych, takich jak zboża i sól, niż społeczeństwa rolnicze. Dlatego ciężkie czasy lub niemożność handlu potrzebnymi przedmiotami często prowadziły do ​​nalotów koczowniczych, wojen i migracji.

Afryka


W Afryce Subsaharyjskiej rolnictwo obejmowało różne metody – od metod zaawansowanych po cięcie i spalanie. W wielu regionach ważnym źródłem pożywienia były również pasterstwo, łowiectwo i rybołówstwo. W większości społeczeństw europejskich i azjatyckich mężczyźni wykonywali ciężką pracę w rolnictwie, a kobiety przędły i tkały sukna, ale w wielu społeczeństwach afrykańskich mężczyźni polowali i wypasali zwierzęta, podczas gdy kobiety zajmowały się rolnictwem i produkcją większości żywności. Główne uprawy to proso, sorgo i orzeszki ziemne, a także niektóre warzywa.

Amerykanie


Sposób produkcji żywności i rodzaje żywności produkowanej w obu Amerykach nie zmieniły się od początku neolitu do tego okresu. Kukurydza, fasola i dynia pozostały podstawowymi uprawami. Gama zwierząt dostępnych do udomowienia również pozostała taka sama – psy, indyki, lamy, alpaki i świnki morskie. Cała praca na farmie była wykonywana (przez ludzi) przy użyciu narzędzi kamiennych, kościanych, drewnianych, a czasem miedzianych, ponieważ nie było tam dużych zwierząt pociągowych. W dorzeczu Amazonki ludność łączyła uprawę lasów tropikalnych z polowaniem na zwierzynę łowną, łowieniem ryb oraz zbieraniem orzechów i roślin jadalnych. W Ameryce Północnej ludy łączyły rolnictwo z polowaniem oraz zbieraniem jadalnych orzechów i owoców.

Narody na całym świecie stosowały wiele metod produkcji żywności. Stopniowa poprawa produkcji żywności była najbardziej zauważalna w tym okresie w Europie i Azji Wschodniej, gdzie nastąpił wzrost populacji i poprawa poziomu życia.

Podziel się z kolegami

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *