Józef Flawiusz najlepiej opisuje pierwszą walkę militarną Żydów przeciwko Rzymowi w swojej historii wojny żydowskiej, ale tło historii można ustalić na podstawie Nowego Testamentu i Pseudepigrafów. Oba źródła mówią o podzielonym społeczeństwie politycznym i religijnym, początkowo rządzonym przez lokalnego władcę (Herod), a następnie rządzonym przez agentów cesarskich o różnych cechach (na przykład Poncjusz Piłat był obraźliwy wobec Żydów). Podatki były wysokie, a Rzymianie mieli tendencję do dyskryminowania niehellenizowanych Żydów. Rękopisy z Qumran i Zwoje znad Morza Martwego świadczą o wielu sekciarskich podziałach w wierze żydowskiej. Józef Flawiusz mówi o niezadowoleniu publicznym przybierającym formę zamieszek, bandytyzmu i fanatyzmu.

Kiedy w 66 roku n.e. wybuchła wojna pod panowaniem Nerona, Żydzi początkowo byli zjednoczeni i mieli przewagę. Polityczna intryga w kraju przez dwa lata nie pozwalała Rzymianom odzyskać sił. Sytuacja szybko odwróciła się wraz z Wespazjanem, a później jego synem Tytusem, dowodzącym rzymskimi legionami. Tradycyjna data zniszczenia świątyni to uroczysty dzień postu dla pobożnych Żydów, a także ta sama data, w której Rzymianie spalili miasto i zbezcześcili Wzgórze Świątynne 60 lat później. Zachowała się tylko zachodnia „zawodząca” ściana świątyni. Kiedy w 70 r. n.e. Żydzi zostali wypędzeni z Jerozolimy, schronili się w Masadzie, fortecy na klifie na pustkowiu. Tam, po długim oblężeniu, wszystkie 1100 obrońców uznało swój los i popełniło samobójstwo.

Po klęsce tego buntu Żydzi znaleźli się bez świątyni, bez wyraźnego przywództwa religijnego, bez infrastruktury politycznej i gospodarczej. Ich rada, Sanhedryn, została rozwiązana; ofiary i pielgrzymki w Jerozolimie zostały wyeliminowane lub drastycznie ograniczone; a legioniści rzymscy otrzymali najcenniejszą i najświętszą z ziem żydowskich.

Jednak wrogość wobec Rzymian musiała się rosnąć, ponieważ późniejsze zapisy historyczne mówią o drugim powstaniu Żydów przeciwko Rzymowi, rozpoczynającym się poza Palestyną. Walki rozpoczęły się najpierw w Mezopotamii i Judei, ale potem wybuchła otwarta wojna w Egipcie, Cyprze i Libii. Cesarz rzymski Trajan odpowiedział, wysyłając swoich zaufanych i bezwzględnych generałów Martiusa Turbo i Lucjusza Quietusa. Rzymianie zemścili się, mordując setki tysięcy Żydów na niespokojnych terenach. Wielka Synagoga Aleksandryjska, jeden z cudów świata, została zburzona. Na Cyprze mówi się, że żaden Żyd nie pozostał przy życiu. Znienawidzony generał Quietus został gubernatorem Judei.

Następnym okresem przewodniczył cesarz Hadrian. Główna historia Rzymu pochodzi od Dio Krassusa, około 100 lat później i jest niekompletna, oraz z bardzo późnych źródeł żydowskich i chrześcijańskich. Hadrian przyjął inną taktykę niż jego poprzednik Trajan. Zdymisjonował Quietusa jako gubernatora i dokonał na nim egzekucji. Na swoich łączników wyznaczył dwóch Żydów i otwarcie zachęcał do przebudowy Jerozolimy. Według rabinów Rzymianie wyrazili zgodę na odbudowę świątyni.

Potem zmienił się ugodowy stosunek Hadriana do Żydów. Po pierwsze, zaproponował, aby żydowska świątynia została zbudowana gdzie indziej niż na Wzgórzu Świątynnym. Potem, gdy jego córka została zamordowana, winę ponieśli jego żydowscy łączniki. Hadrian podjął zdecydowane kroki przeciwko Żydom w szybkiej kolejności: zabronił Żydom spoza Palestyny ​​powracać do Palestyny, zabronił żydowskich praktyk religijnych i postanowił wznieść pogańską świątynię w miejscu Świątyni Żydowskiej. Intensywna negatywna reakcja stworzyła warunki do trzeciego buntu.

Tylko Żydzi i chrześcijanie wymieniają nazwisko inicjatora tej wojny. Jego pseudonim był Bar Kochba (Shimon bar Kosiba). Bar Kochba odniósł początkowo niezwykły sukces: pokonał dziesiąty legion w Jerozolimie, a następnie wypędził Rzymian z ważnych obszarów Judei. Przyciągnął około 400 000 żydowskich rekrutów, którzy następnie pokonali rzymskie posiłki sprowadzane z Syrii, Egiptu i Arabii. W ciągu roku odbił 985 wsi i zbudował 50 twierdz. Bar Kochba udowodnił, że jest zdolnym biurokratą we wczesnych dniach swojego rządu, ustanawiając systemy administracyjne i podział gruntów. On również przerobił monety rzymskie pod hasłem „Wolność Jerozolimy” i „Wolność Izraela”.

W obliczu rodzącego się państwa Hadrian musiał wysłać swojego najlepszego generała Sekstusa Juliusza Sewera, odwołując go z Wielkiej Brytanii. Ponieważ Bar Kokhba nauczył się technik walki partyzanckiej, Sewer musiał walczyć cierpliwie i powoli. Sewer stłumił rebelię głównie głodem, oblężeniami i propagandą, ponieważ Żydzi schronili się na odizolowanych terenach i w naturalnych twierdzach, takich jak jaskinie i klify. Kiedy w 135 roku n.e. Jerozolima została zdobyta, powstańcy po raz ostatni stanęli w Bet-Ter, dobrze chronionym mieście na południowy zachód od Jerozolimy. Choć przez długi czas opierali się Rzymianom, ostatecznie mieszczanie zwrócili się przeciwko Bar Kochbie i zabili go.

Po oblężeniu Hadrian zrównał z ziemią Jerozolimę i dotrzymał obietnicy postawienia rzymskiej świątyni na Wzgórzu Świątynnym. I zarządził, że żaden Żyd nie może już nigdy wejść do miasta ani nawet spojrzeć na nie z daleka. Po wojnie Bar Kochby stosunki żydowsko-rzymskie weszły w długi okres wzajemnej wrogości.

Na początku trzeciego buntu Bar Kochba był tak imponujący w bitwie, że krążyły wokół niego mesjanistyczne spekulacje. Wielu rabinów najwyraźniej otwarcie przyjęło go jako mesjasza. Rabin Akiba ben Josef, który aprobował rewoltę, nadał jego imieniu mesjański tytuł: Bar Kochba, „syn gwiazdy”. Prawdopodobnie większość palestyńskich mędrców miała początkowo podobne poglądy. Jeden ze znanych rabinów sprzeciwił się, mówiąc: „Akiba, trawa prędzej wyrośnie ci na brodzie, zanim przyjdzie Mesjasz. ” Akiba zginął wraz z około 500 000 innymi w Palestynie, kiedy Bar Kokhba został pokonany. Niezliczeni inni, w tym wielu rabinów, sprzedano w niewolę. Rzadko występuje nazwa Bar Kochba w źródłach żydowskich, podczas gdy jest to zwykła nazwa podana w źródłach chrześcijańskich. Teksty rabiniczne gorzko nazywają go Bar Koziba (syn kłamstwa), co jest kalamburem od jego imienia.

Podziel się z kolegami