Sztuka i działania wojenne w starożytności

W 3500 roku p.n.e. główne elementy prowadzenia wojny były w zasadzie takie same jak w 600 roku n.e., chociaż liczebność armii i zasięg wojen znacznie się z czasem zwiększyły. Techniki i technologie mogły ulec poprawie, ale we wszystkich wojnach walczący walczyli wręcz, zwykle z mieczami i włóczniami, oraz walczyli na odległość z użyciem łuków i strzał. Poniżej podany krótki opis niektórych technik i technologii wojennych, które wykazały postęp w tym okresie.

Kawaleria


Gdy Indoeuropejczycy opuszczali ojczyznę, na skrzyżowaniu Europy i Azji Środkowej, na polu bitwy w Europie pojawiły się rydwany. To była niezwykła innowacja. Sumer był znany z używania rydwanów napędzanych przez osły nieco wcześniej (3000 p.n.e.), ale indoeuropejscy Hetyci (1400 p.n.e.) na rydwanach konnych wjechali bez większego oporu do serca Sumeru.

Następnym krokiem naprzód po tym, jak kawaleria stała się ważnym elementem działań wojennych, było wynalezienie strzemienia przez azjatyckich nomadów około 300 roku p.n.e. Mniej więcej w tym samym czasie koczowniczy Hunowie przybijali metalową podkowę do kopyt swoich zwierząt. Dzięki tym wynalazkom konie mogły jechać dalej i szybciej, a jeźdźcy uzyskali pełniejszą kontrolę nad swoimi wierzchowcami.

Indie były pierwszym krajem, w którym walczyły słonie. Aleksander Wielki po raz pierwszy spotkał słonia bojowego w Indiach. Później Rzymianie wysoko ich cenili. Ale słonie nie przystosowały się dobrze do zimna. Kiedy Hannibal najechał Włochy, marsz przez Alpy przeżył tylko jeden słoń.

Piechota i broń żelazna


Ulepszenia w zapewnianiu ochrony piechurom nastąpiły wraz z użyciem tarczy przez Sumerów (2500 p.n.e.). W czasach Aleksandra Wielkiego cała grupa wojowników maszerowała do bitwy połączone tarczami, tworząc ruchomą ścianę. Formacja ta nazywana jest „falangą”. Zwykli żołnierze-obywatele mogli nauczyć się koordynacji i dyscypliny związanej z falangą, a „esprit de corps” kontynuowało życie obywatelskie i interakcje społeczne. W starożytnej Grecji dynamika rządu partycypacyjnego zrodziła się z oczekiwania odpowiedzialności na polu bitwy. W połączeniu z nowo odkrytymi możliwościami Aten na morzu, arystokracja oparta na kawalerii ustąpiła miejsca demokracji opartej na piechocie i marynarce wojennej. Indywidualna kamizelka ochronna, używana z tarczą, chroniła żołnierzy w walce. Do 250 roku p.n.e. Chińczycy opracowali kamizelki ykonane z metalowych płyt. Pomysł, że „rycerze w lśniącej zbroi” prowadzili bitwę to fantazja czasów średniowiecza, ponieważ żelazo było po prostu zbyt ciężkie i cenne do użycia na dużą skalę. Chociaż Partowie (ok. 250 r. n.e.) twierdzili, że ich konie zjadały irańską lucernę górską i dla tego były wystarczająco silne, by nosić swoich wojowników w pełnej (choć w większości nieżelaznej) zbroi.

Grasujący Hetyci zainaugurowali epokę żelaza bronią żelazną, która zastąpiła broń z brązu. Do 1000 roku p.n.e. żelazo było powszechne w broni w całym świecie śródziemnomorskim i rozprzestrzeniło się w Chinach po 500 roku p.n.e. Nawet Celtowie stali się ekspertami w wytapianiu i używaniu kutego żelaza na polu bitwy przed 750 rokiem p.n.e.

Oblężenia i łucznicy


Asyryjczycy, najbardziej przerażający wojownicy Bliskiego Wschodu, byli pierwszymi w technologiach i organizacjach wojennych (rozbudowana tajna policja, propaganda), tworząc zjednoczone i długotrwałe imperium z mezopotamskich państw-miast. Kiedy zbliżali się do murów i bram miast, Asyryjczycy używali taranów i machin oblężniczych, które siały postrach w sercach mieszkańców. Przez 500 lat techniki oblegania miast niewiele się zmieniły, aż w 500 roku p.n.e. Rzymianie wynaleźli katapultę, która rzucała głazami i ognistymi kulami w obronę wrogów.

Łuk i strzały należały do ​​najwcześniejszych prymitywnych rodzaj broni używanej na całym świecie. Dla Greków z Iliady łuk i strzały były pogardzane i uważane za zniewieściały w porównaniu z walką wręcz, prawdziwą próbą bohaterów. Persowie Kserksesa (490 p.n.e.) i Rzymianie Marka Aureliusza (170 n.e.) korzystali z łuczników, ponieważ ich strzały „zaciemniły niebo” przed szarżą piechoty i kawalerii. Chińczycy znaleźli sposoby na doskonalenie celowania i większą moc – kuszę; później wśród koczowniczych plemion stepów azjatyckich pojawił się łuk kompozytowy. Oba rodzaje broni były dokładniejsze i potężniejsze niż prosty łuk.

Marynarki Wojenne


Trirema

Do 1200 roku p.n.e. stoczono pierwszą znaną bitwę morską: ludy Morza Śródziemnego przeciwko Egipcjanom. Asyria i Indie miały statki morskie na początku 700 roku p.n.e. Oprócz Fenicjan i prawdopodobnie Etrusków, Ateńczycy byli jednym z pierwszych państw, które uczyniły żeglugę swoją ostoją. Użycie przez nich triremy (statku z trzema rzędami wioseł) nabrało decydującego znaczenia w działaniach wojennych. Ateny przetrwały, kontrolując morza. Marynarki wojenne stawały się coraz ważniejsze, gdy cywilizacje rozwijały się w handlu i kontaktach kulturalnych. Jednak w większości statki były używane do transportu ładunków, nalotów i eksploracji. W działaniach wojennych mieli ograniczoną rolę. W ten sposób rdzenni mieszkańcy Oceanii wykorzystali swoją żeglugę morską do kolonizacji takich miejsc, jak Hawaje i Wyspy Wielkanocne, a Fenicjanie zbadali Wielką Brytanię i okrążyli Róg Afryki.

Podziel się z kolegami

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *