Po śmierci Gautamy Buddy (483 p.n.e.) mnisi i uczeni zajmujący się praktykowaniem jego lekcji spotykali się kilkakrotnie na formalnych naradach, na których ustalano kanon myśli buddyjskiej, ustalano zasady życia monastycznego oraz kwestie dogmatyczne, została omówiona i potwierdzona ideologia. Kwestionowano dokładną liczbę, lokalizację i znaczenie rad, ale powszechnie uważa się, że istniały trzy wczesne rady, które miały szczególne znaczenie.

Pierwsza Rada


Pierwsza Rada Buddyjska zebrała się krótko po śmierci Buddy. W radzie uczestniczyło 500 arahantów, którzy już osiągnęli nirwanę, ścieżkę do oświecenia. Rada chciała wyszczególnić i usystematyzować nauki Buddy i odbyła się w Radżagha, w indyjskim państwie Bihar. Wśród obecnych jednym z najwybitniejszych był Ananda, który towarzyszył Buddzie jako towarzysz i pomocnik przez trzy dekady. Uważa się, że ponieważ ci mnisi konsekwentnie praktykowali dyscypliny jogiczne, ich pamięć została wzmocniona, mieli zdolność do przypominania z pewną dokładnością długich przemówień i lekcji.

Na przykład mówi się, że Ananda wyrecytował nie tylko każde słowo, które usłyszał od Buddy, ale także miejsce i okoliczności, w których każde z nich zostało wypowiedziane. Inni, którzy również byli obecni, potwierdzali odpowiedzi Anandy, jeśli było to możliwe. Głównymi osiągnięciami pierwszej rady było zgromadzenie aforystycznych sutr pod nadzorem Anandy oraz zebranie winaj, zasad, których powinna przestrzegać sangha, czyli stan mnichów, pod kierownictwem starszego Upali. Na pierwszej radzie powstała tripitaka (lub tipitaka), która jest używana do dziś. „Trzy Pitaki”, czyli kosze, były oddzielnymi zbiornikami, w których nauki Buddy zostały podzielone na dyskursy, dyscyplinę i przejawy wyższej wiedzy.

Druga rada


Druga Rada Buddyjska odbyła się około 100 lat po śmierci Buddy. Odbyła się w Vaisali, także w indyjskim państwie Bihar. Została zwołana, aby rozstrzygnąć konflikt, który powstał z powodu ideologicznej różnicy między sangha (mnichów). Ta różnica nie została rozwiązana i spowodowała powstanie dwóch głównych szkół myśli buddyjskiej: mahajany i therawady.

Uważa się, że pojawiły się kontrowersje w związku z 10 zasadami (winajami), których musieli przestrzegać mnisi. Obejmowały one, czy dopuszczalne jest picie kwaśnego mleka po południowym posiłku, używanie dywanika o nieodpowiednim rozmiarze, przyjmowanie złota i srebra jako jałmużny oraz przechowywanie soli. Debata koncentrowała się na dwóch interpretacjach winaj (zasad), z których jedna była znacznie surowsza od drugiej.

Mówi się, że mnisi Vaisali praktykowali bardziej zrelaksowany reżim winajów niż pozostała część sanghi, a po debacie uznano, że ich styl życia jest niezgodny z prawem. W zamian frakcja Vaisali stworzyła własną szkołę. To wyjaśnienie pomija kwestie dogmatów, które musiały leżeć u podstaw tego konfliktu, a podział między formami buddyzmu therawady i mahajany ma niewiele wspólnego z reżimem, którego powinni przestrzegać ich praktykujący. Chińska wersja oryginalnego raportu stworzonego przez szkołę Mahasanghika, która później stała się tradycją buddyjską mahajany, odnotowuje, że debata dotyczyła natury arantu i związku z fizycznym wszechświatem.

Nie ma zgody co do dokładnego charakteru debat, które miały miejsce. Jest jednak jasne, że po drugim soborze buddyści podzielili się na kilka różnych sekt i jedność między nimi nie była już możliwa, ponieważ nie było zgody co do nauk Buddy ani kolejności, w jakiej miały być recytowane.

Rada trzecia


Trzeci Sobór Buddyjski odbył się pod auspicjami wielkiego patrona buddyjskiego króla Aśoki w Pataliputra, czyli dzisiejszej Patnie w Indiach, około 247 roku p.n.e. Celem rady zwołanej pod kierownictwem Aśoki było rozwiązanie różnic między licznymi sektami buddyjskimi, które rozkwitły od czasu drugiej rady.

Rada zaowocowała stworzeniem Kathavatthu, które stało się piątą księgą Abhidhamma Pitaki. Wersja nauk Buddy, zatwierdzona po królewsku jako Vibhajjavada, została uznana za odpowiednią dla mnichów do nauki i recytowania, gdy już znajdą nawróconych. Ta doktryna podążała za szkołą myślenia Theravadyna. Wysłanie ewangelistów-mnichów pod przewodnictwem Aśoki miało duże znaczenie w rozpowszechnianiu religii.

Rady reprezentowały próbę rozwiązania różnych interpretacji dogmatów poprzez dyskusję, a nie przemoc, i w tym zakresie odniosły duży sukces. Zmuszając zgromadzonych mnichów do jednogłośnego recytowania wspólnego kanonu, skupili się na tym, co łączyło sangę, a nie na tym, co ich wyróżniało.

Podziel się z kolegami

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *