Pojawienie się broni prochowej

Europa przyjęła proch strzelniczy w XIV wieku, ale to nie była europejska innowacja – Chińczycy używali go od wieków. Jednak to w Europie jego szybkie rozpowszechnienie i udoskonalenie doprowadziło do rewolucji w taktyce wojskowej, a ostatecznie do rozwoju broni ręcznej i artylerii polowej o ogromnej sile, dzięki której armie europejskie miały zdominować pole bitwy.

Wczesny proch strzelniczy


Najwcześniejszą recepturę prochu odnotowano w Chinach około 1040 r., a Chińczycy prawdopodobnie używali go ofensywnie w „lancach ognistych” już w 1182 r. Jednak dopiero za czasów dynastii Ming, w XIV i XV wieku, Chińczycy zaczęli używać broni prochowej na szerszą skalę, wprowadzając innowacje, takie jak konnych strzelców.

Do tego czasu technologia została wyeksportowana do Europy. Anglicy po raz pierwszy użyli armat w 1346 roku, ale ta wczesna broń palna mogła się przegrzać lub wybuchnąć. Bardziej niezawodna mobilna artyleria pojawiła się wraz z wprowadzeniem żelaznych – zamiast kamiennych – kul armatnich, co oznaczało, że działa mogły być mniejsze, oraz opracowano szybkopalny proch strzelniczy około 1420 roku. Francuska klęska Anglików pod Castillon w 1453 roku była pierwszy przykład bitwy wygranej tą artylerią.

Pistolety


W latach pięćdziesiątych XV wieku opracowano pierwsze pistolety. Nazywana arkebuzami broń ładowana przez lufę była wystrzeliwana przez mechanizm zamka zapałowego, który pozwalał na przeładowanie podczas walki. Ta broń palna była w stanie przebić zbroję płytową. Jednak przeładunek był powolny, a arkebuzerzy, jak ich nazywano, musieli więc być chronieni przez grupy pikinierów (w formacji znanej jako szwajcarska falanga).

Szwajcarska falanga

Artyleria


Na początku XVI wieku postęp technologiczny zwiększył możliwości artylerii. Czopy – występy z lufy broni – pozwalały na łatwe podnoszenie lub opuszczanie broni, znacznie poprawiając celność. Miasta, które wcześniej były chronione przez grube mury, stały się podatne na ataki, a działania wojenne powróciły do ​​wzorca działań polowych.

Rozprzestrzenianie się broni palnej


Podczas wojen włoskich (1694-1559) broń prochowa dojrzała. W bitwie pod Rawenną w 1512 roku walkę otworzył dwugodzinny pojedynek artyleryjski. Arkebuzerzy odegrali istotną rolę w decydującym zwycięstwie Imperium (Święte Cesarstwo Rzymskie) w bitwie pod Pawią w 1525 roku. Pojawiła się nowa broń, zwłaszcza muszkiet, który, choć był cięższy od arkebuzów i wymagał statywu, ale strzał z muszkietu, miał większą siłę i zasięg. Chociaż broń palna była wówczas najbardziej zaawansowana w Europie, mocarstwa azjatyckie, takie jak Chiny, również kontynuowały swój rozwój. Na przykład Chińczycy wymyślili w XVI wieku prymitywną formę karabinu maszynowego.

Broń palna rozprzestrzeniła się również na Japonię i Indie, więc pod koniec XVI wieku wszędzie tam, gdzie toczył się konflikt, niemal na pewno, była używana broń prochowa. Kultury bez broni palnej, takie jak Aztekowie i Inkowie w Ameryce oraz większość ludów Afryki Subsaharyjskiej, stały się stosunkowo łatwym łupem, gdy przybyli uzbrojeni Europejczycy.

Podziel się z kolegami

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *