Historia Izraelitów między Exodusem a koronacją pierwszego króla Saula to okres Sędziów. Ściśle mówiąc, przywódcy Izraela w tym czasie są lepiej opisani we współczesnym języku jako „mistrzowie” lub „bohaterowie” i nie różnią się całkowicie od bohaterów i bohaterek wychwalanych w wierszach i mitach starożytnej Grecji. Ci „sędziowie” to charyzmatyczni generałowie i prorocy, którzy toczyli bitwy i zdobywali terytoria dla określonych plemion Izraela około XII i XIII wieku p.n.e. Każda z ich kadencji była ograniczona terytorialnie i krótkotrwała.

Księga Sędziów w pismach żydowskich to zbiór opowieści o 12 konkretnych sędziach. Fakt, że jest ich 12, sugeruje, że projekt redakcyjny być może zgodny z naciskiem książki na 12 plemion Izraela. Data sporządzenia tych opowieści była z pewnością kilka pokoleń po wydarzeniach, gdyż słowa „bo nie było królów w tej ziemi” często powtarzają się w księdze. Jednak część poezji księgi prawdopodobnie jest starożytna i sięga czasów wydarzenia.

Większość opowieści jest zgodna z szorstkim schematem opowiadania; to znaczy sugerują, że ilekroć plemiona odstępują od przymierza z bóstwem, są karane podziałami i inwazją. Stanowisko redakcyjne jest takie, że kiedy Mojżesz i Jozue po raz pierwszy sprowadzili plemiona do Kanaanu, byli stosunkowo bezpieczni, zjednoczeni i odnoszący sukcesy.

Jednak plemiona wkrótce ugrzęzły w dążeniu do podboju ziemi, a Izraelici wsiedli do rdzennych Kananejczyków. W rezultacie napadano na domy i farmy, a niektóre plemiona były eksmitowane ze swojej ziemi. Kiedy kara była zakończona, generał lub prorok przywracał plemionom bezpieczeństwo, jedność i sukces.

Przykład sędziny Debory pokazuje, że władza nie ograniczała się do mężczyzn, chociaż reszta z 11 sędziów była mężczyznami. Chociaż nie jest dowódcą polowym kampanii przeciwko rdzennym Kananejczykom, jest muzą stojącą za generałem swojego plemienia Barakiem. Co ciekawe, kolejna kobieta zadaje śmiertelny cios wrogiemu generałowi. Debora następnie prowadzi swoich krewnych w pieśni zwycięstwa, której korzenie mogą sięgać czasów bitwy. Historycznie jej opowieści mówią o trudnościach, jakie mieli górale, chcąc zagarnąć ojczyznę żyznych dolin. W związku z tym archeologia wykazuje warstwę zniszczeń w XII wieku p.n.e. Megiddo, czas i miejsce, które prawdopodobnie odpowiadają czasam Debory.

Sędzia Gedeon (Jerubbaal) pokazuje, jak trudno jest Izraelitom żyć w dolinach. Za czasów Gideona koczownicze Aramejczycy wciąż najeżdżają osady plemion. To starcie rolników z pasterzami. Gedeon zostaje namówiony do poprowadzenia elitarnej armii i odnosi cudowne zwycięstwo nad Midianitami.

Sędzia Samson nie pasuje do wizerunku stereotypowego bohatera: bardziej przypomina dzikiego człowieka, który ratuje plemiona realizując swoje namiętności. W tym sensie żyje i umiera jak grecki bohater Herakles. Posiada nadludzką siłę i samodzielnie wyzwala plemiona z rąk Filistynów. Jednak jego kobieciarstwo skutkuje jego upadkiem – jak Herakles – i w końcu umiera jak tragiczny bohater, zabijając się i pociągając wszystkich wrogów ze sobą.

Podziel się z kolegami