Mongolski podbój Chin

Mongołowie byli ludem pasterskim z regionu dzisiejszej Mongolii, luźno zorganizowanym w klany. Temudżyn, urodzony w latach 60 XII wieku, stopniowo zjednoczył Mongołów. W 1206 r. został wybrany Czyngis-chanem („silnym władcą”) na masowym spotkaniu gdzieś w Gobi. Od tego czasu poświęcił się podbojom.

Mongołowie podporządkowali znaczną część lądu eurazjatyckiego, tworząc największe imperium lądowe w historii. Aby rządzić nowym imperium mongolskim, Czyngis-chan założył stolicę w Karakorum. Armie mongolskie wędrowały zarówno na zachód, jak i na wschód. Niektórzy sięgali aż do Europy Środkowej.

Po śmierci Czyngis-chana w 1227 roku imperium zaczęło się zmieniać. Zgodnie ze zwyczajem mongolskim, po śmierci panującego chana jego spadkobiercy podzielili terytorium. W ten sposób zjednoczone niegdyś imperium Czyngis-chana zostało podzielone na kilka odrębnych terytoriów zwanych chanatami, z których każde podlegało władzy jednego z jego synów.

Być może tylko śmierć Czyngis-chana powstrzymała Mongołów przed atakiem na Europę Zachodnią. W 1231 roku Mongołowie zaatakowali Persję, a następnie pokonali Abbasydów w Bagdadzie w 1258 roku. Siły mongolskie zaatakowały dynastię Song w Chinach w latach 60-tych XII wieku.

Podczas ataku na Chińczyków Mongołowie zetknęli się z użyciem prochu i lancy ognistej. Pod koniec XIII wieku lanca ognista przekształciła się w znacznie skuteczniejszy pistolet i armatę. Na początku XIV wieku cudzoziemcy zatrudnieni przez mongolskich władców Chin wprowadzili do Europy proch strzelniczy i broń palną.

Dynastia mongolska w Chinach


W 1279 roku jeden z wnuków Czyngis-chana, Kubilaj-chan, zakończył podbój Song i założył nową chińską dynastię, Yuan. Kubilaj-chan, który rządził Chinami aż do śmierci w 1294 roku, założył swoją stolicę w Chanbałyku („miasto Chana”) w północnych Chinach. Później miasto będzie znane pod chińską nazwą Pekin.

Pod przywództwem utalentowanego Kubilaj-chana dynastia Yuan (lub Mongołów) kontynuowała ekspansję imperium. Armie mongolskie wkroczyły do ​​Wietnamu, a floty mongolskie zostały wysłane przeciwko Jawie i Sumatrze oraz dwukrotnie przeciwko wyspom Japonii. Jednak tylko Wietnam został podbity – i to tylko na chwilę. Pozostałe kampanie zakończyły się niepowodzeniem. Taktyki mongolskie, takie jak szarża kawalerii i wojna oblężnicza, nie były zbyt skuteczne w regionach tropikalnych i górzystych.

Mongołowie odnieśli większy sukces w rządzeniu Chinami. Władcy mongolscy dostosowali się do chińskiego systemu politycznego i korzystali z chińskich biurokratów. Jednak pod względem kulturowym Mongołowie bardzo się różnili od Chińczyków i stali się odrębną klasą z własnymi prawami. Najwyższe stanowiska w biurokracji były zwykle obsadzane przez Mongołów.

Z biegiem czasu dynastia mongolska zdobyła poparcie wielu Chińczyków. Niektórzy zaczęli szanować stabilność i dobrobyt gospodarczy, które Mongołowie początkowo przynieśli do Chin. Stolica Chanbałyk odzwierciedlała dobrobyt Mongołów. Było to wspaniałe miasto, a zagraniczni goście byli pod wrażeniem jego świetności.

Jednym z takich gości był Marco Polo, który mieszkał w Chanbałyku za panowania Kubilaj-chana. Według Polo „Ulice są tak proste i szerokie, że można je zobaczyć od końca do końca i od jednej bramy do drugiej. W całym mieście są piękne pałace i wiele wspaniałych i eleganckich schronisk, a także duże ilości pięknych domów”.

Dynastia mongolska w końcu padła ofiarą tych samych problemów, które nękały inne dynastie: zbyt duże wydatki na zagraniczne podboje, korupcja na dworze i rosnąca niestabilność wewnętrzna. W 1368 roku Hongwu (Zhu Yuanzhang), syn chłopa, zebrał armię i położył kres dynastii mongolskiej zakładając nową dynastię Ming.

Podziel się z kolegami

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *