Meroe – starożytne miasto w Nubii


Dowody cywilizacji w Meroe, obecnie części Sudanu, zwanej wówczas Nubią, istnieją od około ósmego tysiąclecia p.n.e. Kultura była skazana na życie w cieniu Egiptu faraonów na północy nad Nilem. Przez wieki faraonowie najeżdżali Nubię w poszukiwaniu złota, niewolników i innych łupów. Jednak upadek dynastii egipskich około XI wieku p.n.e. dał szansę rozkwitu królestwom nubijskim.

Władcy Kusz faktycznie zdołali podporządkować sobie Egipt, gdzie rządzili przez ponad sześćdziesiąt lat — okres egipskiej historii znany jako dwudziesta piąta dynastia etiopska. Jednak ostateczny rozbłysk egipskiej potęgi zmusił władców Nubijskiego Kusz do wycofania się w górę Nilu w bezpieczne miejsce w Meroe w 590 r. p.n.e. Meroe było idealnie przystosowane do pozycji obronnej, ponieważ pas ziemi o szerokości 250 kilometrów, leżący między punktami, w których Atbara i Nil Błękitny łączą się z głównym nurtem Białego Nilu, jest znany jako „wyspa Meroe”. Już sama odległość na południe dawała Meroe pewną ochronę przed inwazją z Egiptu na północy. Po tym, jak Kambyzes II, syn Cyrusa II z Persji, najechał Egipt w 525 r. p.n.e., armia, którą wysłał na pustynię, po prostu zniknęła — jedna z największych tajemnic historii. Mając miasto Napata jako stolicę, władcy w Meroe zachowali żywe wspomnienia faraońskiego Egiptu i na początku wzorowali się tym.

Po samobójstwie Kleopatry w 30 r. p.n.e. Egiptem rządził Rzym Oktawiana, który był na tyle silny, by odzyskać władzę w Górnym Egipcie, który stał się terenem najazdów armii meroickich. Rzymska ekspedycja karna w 23 p.n.e. zrównała z ziemią Napatę. Meroe nigdy nie otrząsnął się z rzymskiego najazdu, a do II wieku n.e. władcy Nobatii z zachodu podbili Meroe. Jednak Imperium Rzymskie, w obliczu inwazji germańskiej i ciągłej walki z Partią na wschodzie, z radością dotowało Nobatów jako sojuszników i wykorzystywało ich do obrony południowej granicy rzymskiego Egiptu.

Jednak do tego czasu Etiopia stała się potęgą regionalną w postaci królestwa Aksum. Aksum pojawiło się po raz pierwszy około 500 roku p.n.e. i rozwijało się na szlakach handlowych z Bliskiego Wschodu, przez Arabię ​​z Jemenu na południe i z Egiptem. Aksum było jednym z najbardziej zróżnicowanych wczesnych królestw, stając się centrum handlowym i administracyjnym. W tym czasie Rzym stanął w obliczu silnej presji w całym swoim imperium i mógł poświęcić mniej energii Nobatii, Meroe lub granicom Egiptu. Konstantyn Wielki zmarł w 337 r. i wywiązała się walka o sukcesję. Wykorzystując ten moment, Aksum najechał Meroe w około 350 roku i podbił je, niszcząc Meroe jako niezależne państwo. Jednak Aksum również miało wielkie problemy, głównie z powodu degradacji środowiska i gwałtownego spadku demograficznego. Około 800 roku Aksum praktycznie przestało istnieć.

Podziel się z kolegami