Począwszy od VIII wieku p.n.e. Greckie państwa-miasta zakładały kolonie na Morzu Egejskim, Śródziemnym i Czarnym w celu handlu, pozyskiwania surowców i pomocy w przypadku wzrostu populacji, głodu i suszy. W 700 roku p.n.e. Grecy założyli kolonie na Sycylii, południowych Włoszech, Egipcie i na Bliskim Wschodzie. Kolonie w Egipcie i na Bliskim Wschodzie przedłużyły szlaki handlowe do głównych cywilizacji na tych obszarach. W latach 700-600 p.n.e. Grecja nadal zakładała kolonie na Sycylii i we Włoszech, ale rozszerzyła się również na Trację, Hellespont i Bosfor wzdłuż Morza Czarnego i Afrykę Północną. W latach 600 p.n.e. Grecy przenieśli się dalej w zachodnią część Morza Śródziemnego.

Jedną z głównych przyczyn kolonizacji Grecji była żywność. Gdy populacja Polis (miasta) rosła, pojawiały się problemy z uprawą wystarczającej ilości żywności dla ludności z powodu braku ziemi. Brak żywności powodował, że ludzie chętnie opuszczali miasto w poszukiwaniu nowych terenów do zamieszkania. W czasach głodu czy suszy ludzie chętnie opuszczali polis. Polis zakładało również kolonie na obszarach, z których koloniści mogliby dostarczać przedmioty potrzebne metropolii. Macierzysta polis dostarczała potrzebne miejscowym przedmioty, takie jak garnki, olej, narzędzia lub broń, podczas gdy miejscowi dostarczali w zamian drewno, metale i żywność. Koloniści byli także czasami wygnańcami ze swoich polis. Większość kolonistów stanowili mężczyźni.

Początkowo kolonia grecka składała się z ludzi z jednego polis. Ich lojalność i związki z polis, z których pochodzili, były bardzo silne. Z czasem koloniści stawali bardziej lojalni wobec człowieka, który doprowadził ich na miejsce nowej kolonii. Przywódcę nazywano Oikistesem . Oikistes  był odpowiedzialny za sprowadzenie ognia z paleniska pierwotnego polis do kolonii, aby pokazać ich związek. Po założeniu kolonii Oikistes  miał być przywódcą miasta aż do śmierci. Zanim ekspedycja mogła wyruszyć w wybrane miejsce, Oikistes  odwiedzał wyrocznię w Delfach, aby sprawdzić, czy bóg Apollo aprobuje nową kolonię, czy nie.

W celu określenia, jakie miejsce będzie dobre dla kolonii, zastosowano kilka kryteriów. Miejsce potrzebowało żyznej ziemi, którą kolonista mógłby wykorzystać do uprawy żywności. Kolonia potrzebowała również dobrego miejsca by bronić się. Obszar wybrany na kolonię miał być niezamieszkany.

Jeśli jednak istniała miejscowa ludność, kolonia mogła zdecydować się na współżycie z miejscową ludnością lub podbić ją siłą. Gdy koloniści przybyli na miejsce, składali ofiary bogom i odmawiali modlitwy nad tym miejscem. Powstał wówczas plan podziału ziemi dla kolonistów i ustalenia układu miasta. Plan przewidywał także przyszły rozwój nowej polis. Nowa kolonia przejmowała tradycje, religię i prawa swojej założycielskiej polis, a oba miasta zwykle faworyzowały się w handlu.

Najwcześniejsza kolonia datuje się na około 775 r. p.n.e. i została założona na wyspie Pithecusae, która znajduje się około 10 km od Zatoki Neapolitańskiej. Została założona w celu ułatwienia handlu z Etruskami. W latach 730 p.n.e. Grecy rozpoczęli kolonizację Sycylii, w tym założyli miasto Syrakuzy w 734 r. p.n.e. W tym czasie Grecy byli również zajęci kolonizacją wybrzeży południowych Włoch. Ten obszar, Sycylia i południowe Włochy zostałyby nazwane Magna Graecia (Wielka Grecja). Wśród kolonii na tym obszarze była jedyna założona przez Spartę, Taras (później znany jako Tarentum) w 706 r. p.n.e.

Pod koniec lat 700- 600 p.n.e . Grecy skolonizowali północne wybrzeże Morza Egejskiego w Tracji. Obszar ten oferował drewno, złoto, srebro, zboże i niewolników. W latach 600 p.n.e. Grecy skolonizowali obszar Hellespontu i Bosforu, w tym kolonię Bizancjum (później znanego jako Konstantynopol i Stambuł), założonej ok. 15 tys. 667 p.n.e. Stąd Grecy rozpoczęli kolonizację Morza Czarnego od połowy siódmego do szóstego wieku p.n.e. kolonie greckie znajdowały się zwykle na zachodnim i północnym wybrzeżu Morza Czarnego. Wśród założonych tu kolonii był Odess (dzisiejsza Odessa na Ukrainie).

W Afryce grecka kolonia Cyrene została założona w c. 630 p.n.e. Kolonia eksportowała skóry wołowe, zboże, wełnę i olej roślinny. Grecy założyli kolonie w zachodniej części Morza Śródziemnego, z których pierwszą była Massalia (dzisiejsza Marsylia w południowej Francji) w 600 r. p.n.e. Cyna była głównym towarem eksportowym, podobnie jak żelazo, przyprawy, niewolnicy i pszenica. Po tym założono kilka innych miast w południowej Francji i wschodniej Hiszpanii w latach 500 p.n.e. Grecy zbudowali w Syrii punkt handlowy o nazwie Mina, w którym pozyskiwali miedź i żelazo. W VII wieku p.n.e. założyli też placówkę handlową w Egipcie i Naucratis. Towarem, który ich najbardziej interesował, były zboża, ale interesowali się także papirusem, płótnem i kością słoniową. Persowie zdobyli Naucratis w 525 p.n.e.

Podziel się z kolegami