Imperium Bizantyjskie

Po 395 roku Cesarstwo Rzymskie zostało podzielone na dwie połowy, a jego wschodnia część, która przetrwała upadek Rzymu, znana jest jako Cesarstwo Bizantyjskie. Ze swoją stolicą w Konstantynopolu cesarze bizantyjscy przeżyli stulecia najazdów barbarzyńców, okresy odrodzenia i rekonkwistów oraz najazdów muzułmańsko-arabskich, które odcięły połowę ich terytorium. W końcu, 1000 lat po upadku Rzymu, ulegli Turkom osmańskim w 1453 roku.

Początki Cesarstwa


W V wieku n.e. barbarzyńscy władcy podbili część wschodniego Cesarstwa Rzymskiego, ale Bizantyńczycy przetrwali burzę, utrzymali swoją pozycję, a pod rządami Justyniana (panował w latach 527-565 n.e.) zdołali odbić wiele utraconych prowincji na północy Afryki i Włochy.

Były to jednak kruche zwycięstwa, a wiele zdewastowanych terytoriów przyniosło niewielki dochód z podatków lub miało niewielką lojalność. W 568 r. Bizantyńczycy stracili większość Włoch na rzecz Longobardów, a wyczerpujące wojny z Imperium Perskim, które zakończyły się zwycięstwem Bizancjum w 628 r., poważnie osłabiły oba królestwa. Inwazje armii muzułmańsko-arabskich z lat sześćdziesiątych VI wieku doprowadziły do ​​upadku Jerozolimy w 637 r., Aleksandrii (i Egiptu) w 660 r., a ostatecznie Kartaginy w 698 r., co oznaczało koniec bizantyjskiej Afryki Północnej. Kiedy armie arabskie oblegały Konstantynopol w 717 roku, wydawało się, że imperium zostało zniszczone.

Bizantyjskie przetrwanie i upadek


Cesarz bizantyjski Leon III (717-741) odparł arabską inwazję w 717 roku z pomocą bułgarskiego chana (władcy). W połowie VIII wieku Leon III osłabił imperium, wywołując zamieszanie, gdy zakazał religijnych ikon, twierdząc, że są one równoznaczne z kultem bożków.

Od IX wieku, za panowania dynastii macedońskiej, imperium zaczęło nabierać siły. Nicefor Fokas (963-969) odniósł szereg zwycięstw w Syrii, a Jan Tzimiskes (969-976) pokonał bułgarskiego cara Borysa II, tym samym zabezpieczając pozycję imperium na Bałkanach i odbił duże części Syrii.

Pod rządami Bazylego II, „pogromcy Bułgarii” (963-1025), imperium się odrodził. Bułgarzy zostali rozbici w bitwie pod Kleidion (1014), a większość południowych Włoch została dołączona do imperium.

Bazyli II Bułgarobójca

Największy z cesarzy macedońskich. Bazyli wstąpił na tron ​​jako niemowlę w 963 r., a sam zaczął rządzić dopiero w 976 r. W 995 r. walczył na Bliskim Wschodzie, plądrując szereg arabskich miast i zapewniając kontrolę nad północną Syrią. Od roku 1000 odniósł największe triumfy nad Bułgarami, których kulminacją było zwycięstwo pod Kleidionem w 1014 r., po którym podobno oślepił wszystkich oprócz jednego mężczyzny na 100 więźniów, wysyłając potykającą się masę z powrotem do bułgarskiego cara Samuela , który umarł z szoku i wstydu.

Ale Bazyli zaniedbał wschodnią granicę, a jego następcy zignorowali rozwój armii, pozwalając Turkom seldżuckim na najazdy na imperium, masakrując armię bizantyjską pod Manzikertem w 1071 roku. Znaczna część Azji Mniejszej została utracona do 1080 roku, a tylko energia Aleksego I Komnena (rządził 1081-1118) zapobiegła katastrofie.

Niemniej jednak, fatalny upadek Bizancjum już się rozpoczął. Nowo asertywni wrogowie, tacy jak Normanowie, oderwali się od Bizancjum, a na Bałkanach słowiańskie królestwa rosły w siłę. W obliczu nieustającej presji ze strony Seldżuków i Turków osmańskich, nawet najbardziej energiczni cesarze mogli zrobić niewiele więcej niż spowolnić tempo upadku. Na początku XV wieku Bizancjum kontrolowało zaledwie kilka terytoriów, a Konstantynopol stał się odizolowaną, oblężoną placówką. 29 maja 1453 r. armia osmańskiego sułtana Mehmeta II zaatakowała mury miasta i Cesarstwo Bizantyjskie dobiegło końca.

Podziel się z kolegami

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *