Imperia kolonialne i rewolucja amerykańska

W XVI wieku Portugalia zdominowała Brazylię. W tym samym czasie Hiszpania ustanowiła ogromne imperium kolonialne na półkuli zachodniej, które obejmowało części Ameryki Północnej, Ameryki Środkowej i większość Ameryki Południowej. Na ziemiach Ameryki Środkowej i Ameryki Południowej powstała nowa cywilizacja, którą nazywamy Ameryką Łacińską.

Ameryka Łacińska była społeczeństwem wielorasowym. Już w 1501 roku hiszpańscy władcy zezwolili na małżeństwa mieszane między Europejczykami i rdzennymi Amerykanami, których potomstwo stało się znane jako metysi. Ponadto w ciągu trzech stuleci prawdopodobnie aż 8 milionów afrykańskich niewolników zostało przywiezionych do hiszpańskiej i portugalskiej Ameryki do pracy na plantacjach. Mulatowie – potomkowie Afrykanów i Europejczyków – dołączyli do metysów i innych potomków Europejczyków, Afrykanów i rdzennych Amerykanów, tworząc wyjątkowe społeczeństwo w Ameryce Łacińskiej.

Podstawy ekonomiczne


Zarówno Portugalczycy, jak i Hiszpanie szukali sposobów na czerpanie zysków ze swoich kolonii w Ameryce Łacińskiej. Jednym ze źródeł bogactwa były obfite dostawy złota i srebra, które wysyłano do Europy. Jednak rolnictwo okazało się bardziej długotrwałym i satysfakcjonującym źródłem dobrobytu dla Ameryki Łacińskiej.

Zauważalną cechą rolnictwa Ameryki Łacińskiej była dominująca rola dużego właściciela ziemskiego. Właściciele ziemscy z Hiszpanii i Portugalii stworzyli ogromne majątki. Rdzenni Amerykanie albo pracowali w posiadłościach, albo pracowali jako biedni rolnicy na ziemiach marginalnych. Ten system wielkich właścicieli ziemskich i zależnych chłopów pozostał trwałą cechą społeczeństwa Ameryki Łacińskiej.

Handel zapewnił kolejną drogę do zysku. Oprócz złota i srebra do Europy wysłano wiele innych produktów naturalnych, w tym cukier, tytoń, diamenty i skóry zwierzęce. Z kolei kraje macierzyste dostarczały swoim kolonistom wyroby gotowe.

Zarówno Hiszpania, jak i Portugalia ściśle regulowały handel w swoich amerykańskich koloniach, aby powstrzymać innych. Jednak na początku XVIII wieku zarówno Brytyjczycy, jak i Francuzi stali się zbyt potężni, by trzymać ich z dala od lukratywnych rynków Ameryki Łacińskiej.

Państwo i Kościół


Portugalska Brazylia i hiszpańska Ameryka Łacińska były imperiami kolonialnymi, które przetrwały ponad trzysta lat. Trudności w komunikacji i podróżowaniu między Amerykami a Europą sprawiły, że próby monarchów hiszpańskiego i portugalskiego, aby zapewnić ścisłą regulację swoich imperiów, były praktycznie niemożliwe. W rezultacie urzędnicy kolonialni w Ameryce Łacińskiej mieli dużą swobodę w prowadzeniu imperialnej polityki.

Od początku podboju Nowego Świata władcy Hiszpanii i Portugalii byli zdeterminowani, by schrystianizować ludy tubylcze. Polityka ta dała Kościołowi katolickiemu ważną rolę do odegrania w obu Amerykach – rolę, która znacznie wzmocniła władzę Kościoła.

Misjonarze katoliccy – zwłaszcza dominikanie, franciszkanie i jezuici – rozeszli się po różnych częściach hiszpańskiego imperium. Misjonarze zgromadzili rdzennych Amerykanów w wioskach lub na misjach, gdzie rdzenni mieszkańcy mogli się nawracać, uczyć zawodów i zachęcali się do uprawy roślin. Misje umożliwiły misjonarzom kontrolowanie życia rdzennych Amerykanów i utrzymywanie ich jako uległych członków imperium.

Kościół katolicki budował w koloniach katedry, szpitale, sierocińce i szkoły. Szkoły uczyły rdzennych Amerykanów podstaw czytania, pisania i arytmetyki. Kościół katolicki zapewnił także kobietom inne wyjście niż małżeństwo. Mogły wstąpić do klasztorów i zostać zakonnicami.

Podobnie jak w Europie, kobiety w kolonialnych zakonach, z których wiele pochodziło z arystokracji, często żyły dobrze. Wiele zakonnic pracowało poza zakonami, prowadząc szkoły i szpitale.

Wielka Brytania i Brytyjska Ameryka Północna


Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii powstało w 1707 roku, kiedy rządy Anglii i Szkocji zostały zjednoczone. Termin Brytyjczycy zaczął odnosić się zarówno do Anglików, jak i do Szkotów.

W osiemnastowiecznej Wielkiej Brytanii monarcha i parlament dzielili władzę, a parlament stopniowo zyskiwał przewagę. Król wyznaczał ministrów odpowiedzialnych przed Koroną, którzy ustalali politykę i kierowali parlamentem. Parlament miał uprawnienia do stanowienia prawa, nakładania podatków, uchwalania budżetu i pośredniego wpływania na ministrów monarchy.

W 1714 r. nowa dynastia – hanowerska – została ustanowiona, gdy ostatnia królowa Stuartów, królowa Anna, zmarła bez dziedzica. Korona została ofiarowana jej najbliższym krewnym, protestanckim władcom niemieckiego państwa Hanower. Pierwszy król hanowerski, Jerzy I, nie mówił po angielsku, a ani pierwszy, ani drugi Jerzy nie znali dobrze brytyjskiego systemu politycznego. Dlatego ich głównym ministrom pozwolono zajmować się parlamentem.

Robert Walpole był szefem gabinetu (później nazywanym premierem) od 1721 do 1742 roku i prowadził pokojową politykę zagraniczną. Jednak rozwój handlu i przemysłu doprowadził do stale rosnącej klasy średniej. Klasa średnia sprzyjała ekspansji handlu i światowego imperium Wielkiej Brytanii. Pod ich naciskiem przeznaczono rzecznika w osobie Williama Pitta Starszego, który został szefem gabinetu w 1757 roku. Rozszerzył Imperium Brytyjskie poprzez przejęcie Kanady i Indii w wojnie siedmioletniej.

W Ameryce Północnej Wielka Brytania kontrolowała Kanadę, a także 13 kolonii na wschodnim wybrzeżu obecnych Stanów Zjednoczonych. Kolonie brytyjskie były gęsto zaludnione, w 1750 r. zamieszkiwało ponad milion ludzi. Były również zamożne.

Kolonie były rzekomo kierowane przez Brytyjską Radę Handlu, Radę Królewską i Parlament, ale w rzeczywistości kolonie miały organy ustawodawcze, które działały niezależnie. Kupcy w miastach portowych, takich jak Boston, Filadelfia, Nowy Jork i Charleston, nie chcieli, aby ich sprawami zajmował się rząd brytyjski.

Rewolucja amerykańska


Po wojnie siedmioletniej brytyjscy przywódcy chcieli uzyskać nowe dochody z kolonii. Dochody te zostałyby wykorzystane na pokrycie kosztów wojny, a także na pokrycie kosztów utrzymania armii do obrony kolonii.

W 1765 r. parlament nałożył na kolonie ustawę stemplową. Ustawa wymagała, aby niektóre materiały drukowane, takie jak dokumenty prawne i gazety, mieli pieczęć wskazującą, że podatek został zapłacony Wielkiej Brytanii. Opozycja była powszechna i często gwałtowna, a ustawa została uchylona w 1766 r. Kryzys się skończył, ale przyczyna sporu nie została rozwiązana.

Początek wojny


Aby przeciwdziałać działaniom brytyjskim, kolonie zorganizowały Pierwszy Kongres Kontynentalny, który zebrał się w Filadelfii we wrześniu 1774 roku. Zdecydowani członkowie wzywali kolonistów do „chwycenia za broń i zorganizowania milicji”.

Ostatecznie walki między kolonistami a armią brytyjską wybuchły w kwietniu 1775 roku w Lexington i Concord w stanie Massachusetts. Drugi Kongres Kontynentalny zebrał się wkrótce potem i utworzył armię zwaną Armią Kontynentalną z George’em Washingtonem jako głównodowodzącym. Mimo to koloniści nie rzucili się na wojnę na oślep. Po walkach w Lexington i Concord minął ponad rok, zanim zapadła decyzja o ogłoszeniu niepodległości od Imperium Brytyjskiego.

4 lipca 1876 roku Drugi Kongres Kontynentalny zatwierdził deklarację niepodległości napisaną przez Thomasa Jeffersona. Poruszający dokument polityczny Deklaracja Niepodległości ogłosiła, że ​​kolonie są „wolnymi i niezależnymi państwami zwolnionymi z wszelkiej przynależności do Korony Brytyjskiej”. Rewolucja amerykańska formalnie się rozpoczęła.

Wojna z Wielką Brytanią była wielkim ryzykiem. Wielka Brytania była silną potęgą militarną z ogromnymi zasobami finansowymi. Armia Kontynentalna Amerykanów składała się z niezdyscyplinowanych amatorów, którzy zgodzili się służyć tylko przez krótki czas.

Wsparcie zagraniczne i brytyjska porażka


Wielkie znaczenie dla kolonii w wojnie miało wsparcie ze strony obcych krajów. Narody te były chętne do zemsty za wcześniejsze porażki z rąk Brytyjczyków.

Francuzi dostarczali buntownikom broń i pieniądze od początku wojny. Francuscy oficerowie i żołnierze służyli także w armii Washingtona. W lutym 1778 r., po klęsce Brytyjczyków, Francuzi przyznali państwu amerykańskiemu dyplomatyczne uznanie.

Hiszpania i Republika Holenderska również przystąpiły do ​​wojny z Wielką Brytanią. Teraz Brytyjczycy stanęli w obliczu wojny z większą częścią Europy, a także z Amerykanami.

Kiedy armia generała Cornwallisa została zmuszona do poddania się połączonym siłom amerykańskim i francuskim pod Yorktown w 1781 roku, Brytyjczycy zdecydowali się zakończyć wojnę. Podpisany w 1783 r. Traktat paryski uznał niepodległość kolonii amerykańskich i przyznał Amerykanom kontrolę nad zachodnim terytorium od Appalachów po rzekę Missisipi.

Narodziny nowego narodu


13 kolonii amerykańskich uzyskało niepodległość. Dawne kolonie były teraz państwami. Państwa te bały się jednak skoncentrowanej władzy, a każde z nich interesowało się przede wszystkim własnymi interesami. Z tych powodów nie mieli entuzjazmu do tworzenia zjednoczonego narodu z silnym rządem centralnym.

Artykuły Konfederacji, pierwsza konstytucja narodu amerykańskiego, w niewielkim stopniu przyczyniły się zatem do stworzenia silnego rządu centralnego. Wkrótce stało się jasne, że zgodnie z artykułami rządowi brakowało uprawnień do rozwiązywania problemów nowego narodu. Powstał ruch na rzecz innej formy rządów narodowych.

Artykuły Konfederacji zostały zatwierdzone w 1781 r. Latem 1787 r. 55 delegatów zebrało się w Filadelfii w celu zmiany artykułów. Spotkanie to stało się znane jako Konwencja Konstytucyjna. Delegaci konwencji postanowili napisać plan stworzenia całkowicie nowego rządu krajowego.

Konstytucja


Proponowana Konstytucja stworzyła system federalny, w którym władza była podzielona między rząd krajowy i rządy stanowe. Rząd krajowy lub federalny otrzymał uprawnienia do nakładania podatków, tworzenia armii, regulowania handlu i tworzenia waluty krajowej.

Rząd federalny został podzielony na trzy gałęzie, z których każda miała uprawnienia do kontrolowania działania innych. Pierwsza gałąź była władzą wykonawczą. Prezydent pełnił funkcję dyrektora naczelnego. Prezydent miał uprawnienia do wykonywania ustaw, wetowania ustaw ustawodawczych, nadzorowania spraw zagranicznych i kierowania siłami zbrojnymi.

Drugą gałęzią rządu była władza ustawodawcza. Składała się z dwóch izb – Senatu, z członkami wybieranymi przez legislatury stanowe, oraz Izby Reprezentantów. Reprezentanci byli wybierani bezpośrednio przez ludność.

Sąd Najwyższy i inne sądy „uznane za konieczne” przez Kongres zapewniły trzecią gałąź rządu, gałąź sądowniczą. Sądy egzekwowałyby konstytucję jako „najwyższe prawo kraju”.

Zgodnie z Konwencją Konstytucyjną, zanim konstytucja wejdzie w życie, musiałaby zostać ratyfikowana lub zatwierdzona przez dziewięć stanów. Ostatecznie zatwierdzono konstytucję, ale w kilku stanach margines był niewielki.

Karta Praw


Ważna dla ostatecznego przyjęcia Konstytucji była obietnica dodania karty praw. W 1789 roku nowy Kongres zaproponował 12 poprawek, a 10, które zostały zatwierdzone przez stany, stało się znane jako Karta Praw.

Te 10 poprawek gwarantowało wolność religii, słowa, prasy, petycji i zgromadzeń. Dali Amerykanom prawo do noszenia broni i ochrony przed nierozsądnymi rewizjami i aresztowaniami. Zapewnili proces przed ławą przysięgłych, rzetelny proces prawny i ochronę praw własności.

Wiele praw zawartych w Karcie Praw wywodzi się z praw naturalnych zaproponowanych przez filozofów XVIII wieku. Wielu europejskich intelektualistów postrzegało rewolucję amerykańską jako ucieleśnienie politycznych marzeń Oświecenia. Przesłanki Oświecenia wydawały się potwierdzone. Można osiągnąć nową erę i lepszy świat.

Podziel się z kolegami

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *