Hedonizm

Termin hedonizm w rzeczywistości odnosi się do kilku teorii, które choć różnią się od siebie, wszystkie mają to samo podstawowe pojęcie: przyjemność i ból są jedynymi ważnymi elementami konkretnych zjawisk opisywanych przez te teorie. W filozofii hedonizm jest często omawiany jako teoria wartości. Oznacza to że przyjemność jest jedyną z natury rzeczy wartościową dla człowieka, a ból jest jedyną rzeczą, która z natury nie jest wroga. Dla hedonistów znaczenie przyjemności i bólu jest tak szerokie że może odnosić się zarówno do zjawisk psychicznych, jak i fizycznych.

Pochodzenie i historia hedonizmu


Pierwszy duży ruch hedonistyczny sięga IV wieku p.n.e. z Cyrenajkami, szkołą myśli założoną przez Arystypusa z Cyreny. Cyrenajczycy podkreślali przekonanie Sokratesa że ​​szczęście jest jednym z rezultatów moralnego postępowania, ale wierzyli także że cnota nie ma wewnętrznej wartości. Wierzyli że przyjemność, zwłaszcza przyjemność fizyczna jest ponad przyjemnością umysłową, jest ostatecznym dobrem i że natychmiastowa satysfakcja jest bardziej pożądana niż długie czekanie na przyjemność.

Po Cyrenajkach był epikureizm, który był formą hedonizmu całkiem odmienną od formy Arystipposa. Chociaż zgadzał się że przyjemność jest ostatecznym dobrem, Epikur wierzył że przyjemność osiąga się dzięki wyciszeniu i zmniejszeniu pragnienia, zamiast natychmiastowej satysfakcji. Według Epikura, prowadzenie prostego życia pełnego przyjaciół i filozoficznych dyskusji było największą przyjemnością jaką można było osiągnąć.

W średniowieczu hedonizm został odrzucony przez filozofów chrześcijańskich, ponieważ nie łączył się z chrześcijańskimi cnotami i ideałami, takimi jak wiara, nadzieja, unikanie grzechu i pomaganie innym. Mimo to niektórzy filozofowie argumentowali że hedonizm ma swoje zalety, ponieważ pragnieniem Boga było, aby ludzie byli szczęśliwi.

Hedonizm był najbardziej popularny w XVIII i XIX wieku dzięki pracy Jeremy’ego Benthama i Johna Stuarta Milla, którzy obaj opowiadali się za odmianami hedonizmu ostrożnościowego, hedonistycznego utylitaryzmu i hedonizmu motywacyjnego.

Hedonizm wartości i ostrożności


W filozofii hedonizm zwykle odnosi się do wartości i dobrobytu. Hedonizm wartości stwierdza że ​​przyjemność jest jedyną rzeczą, która jest z natury rzeczy wartościowa, podczas gdy ból jest jedyną rzeczą, która jest z natury bezwartościowa.

WARTOŚC: Słowo to jest często używane podczas omawiania hedonizmu i jest to bardzo ważne słowo, które należy zrozumieć. W przeciwieństwie do słowa instrumentalny, użycie tego słowa z natury rzeczy implikuje że coś samo w sobie jest wartościowe. Pieniądze są cenne instrumentalnie. Posiadanie pieniędzy ma realną wartość tylko wtedy, gdy coś za nie kupujesz. Dlatego nie są z natury wartościowe. Z drugiej strony przyjemność jest z natury rzeczy cenna. Kiedy osoba doświadcza przyjemności, nawet jeśli nie prowadzi to do czegoś innego, sama początkowa przyjemność jest przyjemna.

Zgodnie z hedonizmem cenne wszystko co sprowadza się do przyjemności. Opierając się na tych informacjach, ostrożnościowy hedonizm idzie o krok dalej i twierdzi że wszelka przyjemność i tylko przyjemność może uczynić życie osoby lepszym, a każdy ból i tylko ból może pogorszyć życie.

Hedonizm psychologiczny


Hedonizm psychologiczny, zwany również hedonizmem motywacyjnym, to przekonanie że za wszelkie ludzkie zachowania odpowiada chęć doświadczania przyjemności i unikania bólu, zarówno świadomie, jak i nieświadomie. Odmiany psychologicznego hedonizmu były argumentowane przez Zygmunta Freuda, Epikura, Karola Darwina i Johna Stuarta Milla.

Silny hedonizm psychologiczny (to znaczy że absolutnie każde zachowanie opiera się na unikaniu bólu i czerpaniu przyjemności) jest generalnie odrzucany przez dzisiejszych filozofów. Istnieje niezliczona ilość dowodów na to że tak się po prostu nie dzieje (np. gdy pozornie bolesny czyn jest wykonywany z poczucia obowiązku) i ogólnie przyjmuje się, że decyzje można podejmować na podstawie motywów, które nie obejmują poszukiwania przyjemności, lub trzymanie się z dala od bólu.

Hedonizm normatywny


Hedonizm normatywny, znany również jako hedonizm etyczny, to teoria, która głosi że należy szukać szczęścia. Tutaj definicja szczęścia to „przyjemność minus ból”. Normatywny hedonizm służy do argumentowania teorii, które zajmują się wyjaśnianiem w jaki sposób i dlaczego działanie może być moralnie dopuszczalne lub niedopuszczalne.

Normatywny hedonizm można podzielić na dwa typy, które wykorzystują szczęście do decydowania, czy działanie jest moralnie dobre, czy złe:

1. Egoizm hedonistyczny: Teoria ta głosi że ludzie powinni postępować w sposób, który najlepiej odpowiada ich własnym interesom, co w efekcie uczyniłoby ich szczęśliwymi. Konsekwencje nie muszą być brane pod uwagę (i nie mają wartości) dla nikogo innego niż osoba wykonująca działanie. Jednak w hedonistycznym egoizmie musi nastąpić odczulenie. Jeśli ktoś kradnie dla własnego interesu, nie powinien odczuwać różnicy między kradzieżą od osoby bogatej a biednej.

2. Hedonistyczny utylitaryzm: teoria ta stwierdza że ​​działanie jest słuszne (moralnie dopuszczalne), gdy przynosi lub najprawdopodobniej wytwarza największe szczęście dla każdego którego dotyczy. Utylitaryzm odnosi się zatem do szczęścia każdego, kogo może to dotyczyć, a nie tylko osoby (każdemu przypisuje się jednakową wagę). Zgodnie z hedonistycznym utylitaryzmem okradanie biednych byłoby moralnie niedopuszczalne, ponieważ pozostawiałoby biedaka nieszczęśliwego, a złodziej byłby tylko odrobinę szczęśliwszy (a jeśli czuje się winny, jego szczęście jest jeszcze mniejsze).

Chociaż hedonistyczny utylitaryzm wydaje się atrakcyjną teorią, ponieważ traktuje wszystkich jednakowo, spotkał się z krytyką za nie przywiązywanie żadnej wewnętrznej wartości moralnej do rzeczy takich jak przyjaźń, sprawiedliwość, prawda itp.

Rozważmy następujący przykład: dziecko zostaje zamordowane w małym mieście. Miasto uważa że ​​mordercą jest twój najlepszy przyjaciel, ale ty wiesz że jest niewinny. Jeśli zgodnie z hedonistycznym utylitaryzmem jedynym sposobem na osiągnięcie największego szczęścia dla wszystkich jest zabicie swojego najlepszego przyjaciela, to powinieneś to zrobić.

Podziel się z kolegami

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *