Hannibal (247-183 p.n.e.) generał Kartaginy i wojny Punickie


W latach 264-146 p.n.e. Rzymianie i Kartagińczycy stoczyli trzy wojny znane jako Wojny Punickie, które ostatecznie doprowadziły do ​​zniszczenia Kartaginy. Pierwsza wojna punicka trwała od 264 do 241 roku p.n.e. i spowodowała, że Kartagina straciła kontrolę nad Sycylią na rzecz Rzymian. Hannibal Barka dowodził inwazją Kartaginy na Włochy podczas drugiej wojny punickiej, która trwała od 219 do 202 roku p.n.e. W bitwie pod Zamą w 202 roku p.n.e. Scypion (który za zwycięstwo otrzymał tytuł Africanus) pokonał Hannibala. Kartagińczycy domagali się pokoju, który trwał do III wojny punickiej w latach 149-146 p.n.e. Trzecia wojna zakończyła się całkowitym zniszczeniem Kartaginy i zniewoleniem ludności.

O kontrolę Sycylii toczyła się I wojna punicka. Na początku wojny Kartagińczycy kontrolowali większość Sycylii. Kartagina interesowała się handlem z innymi cywilizacjami, a jej silną stroną była flota. Rzym natomiast nie miał floty, ale miał bardzo potężną armię. Mocarstwa łatwo ze sobą współistniały aż do czasów I wojny punickiej. Do wojny doprowadziła prośba grupy ludzi zwanych Mamertynami, którzy przejęli kontrolę nad miastem Mesyna. Zostali pokonani przez Syrakuzańczyków, a następnie zajęci przez Kartagińczyków, którzy nie chcieli, aby Syrakuzanie zajmowali Mesynę. Mamertyni poprosili następnie Rzymian o pomoc w pozbyciu się Kartagińczyków. Rzymianie postanowili przyjść z pomocą Mamertynom, a w 264 r. p.n.e. przenieśli wojska na Sycylię, które zdołały przejąć kontrolę nad Mesyną, gdy garnizon Kartaginy wycofał się z miasta.

Rzymianie negocjowali z Syrakuzami i innymi miastami na Sycylii i przekonali ich do przyłączenia się do Rzymian w wojnie. Dzięki swojej flocie Kartagińczycy byli w stanie utrzymać kontrolę nad wieloma miastami na wybrzeżu. Aby zakończyć podbój Sycylii, Rzymianie musieli zbudować flotę, a w roku 260 p.n.e. flota rzymska wypłynęła na morza i rozpoczęła kampanię wypędzenia Kartagińczyków z mórz wokół Sycylii. Rzymianie wygrali kilka bitew morskich w okresie od 260 do 256 p.n.e.

Rzymianie postanowili wypróbować inną strategię, inwazje na Afrykę, próbując pokonać Kartagińczyków na ich terytorium i zakończyć wojnę. Rzymianie popłynęli z Mesyny w kierunku Afryki, ale zostali przechwyceni przez flotę kartagińską. Kartagińczycy ostatecznie zostali pokonani przez rzymską taktykę i stracili ponad jedną trzecią swojej floty, po czym uciekli z bitwy. Bitwa opóźniła rzymską inwazję na Afrykę, ale tylko chwilowo.

Flota inwazyjna dotarła do Afryki później w tym samym roku i opuściła armię, by rozpocząć oblężenie Kartaginy. Wzywając do wsparcia w obronie miasta, Kartagina otrzymała od Greków najemników, w tym spartańskiego generała, który w 256 r. p.n.e. poprowadził armię Kartaginy do ataku na armię rzymską. Armia rzymska została rozgromiona, a oblężenie zniesione. Pozostałości armii rzymskiej ewakuowano jeszcze w tym samym roku z powrotem do Rzymu. Ognisko wojny powróciło następnie na Sycylię. Od 254 do 243 p.n.e. Rzymianie i Kartagińczycy walczyli na Sycylii, a żadna ze stron nie była w stanie zdobyć przewagi w walce. Następnie w 243 p.n.e. Rzymianie z nową flotą byli w stanie ponownie pokonać Kartagińczyków na morzu i zatrzymać napływ zaopatrzenia na Sycylię. Wraz z utratą zaopatrzenia i wsparcia wódz Kartaginy Hamilkar Barka (ojciec Hannibala) zmuszony był do ugody z Rzymianami.

Hannibal urodził się w 247 p.n.e. Hamilkar był dowódcą wojsk Kartaginy na Sycylii pod koniec wojny i resztę życia spędził próbując zemścić się na Rzymianach za klęskę. W 237 p.n.e. na festiwalu religijnym Hamilkar kazał swojemu synowi Hannibalowi złożyć przysięgę, by pamiętał, że Rzymianie byli ich zaprzysięgłymi wrogami. W tym samym roku Hannibal towarzyszył ojcu do Hiszpanii, gdzie przebywał aż do powrotu do Kartaginy w 228 r. p.n.e., po śmierci ojca, aby ukończyć szkołę. Powrócił do Hiszpanii w 224 p.n.e. dowodził kawalerią dla swojego szwagra, aż do śmierci szwagra w 220 roku p.n.e. armia wybrała Hannibala na swojego nowego przywódcę. Hannibal okazał się znakomitym strategiem i taktykiem.

Podbój Hiszpanii przez Hannibala ostatecznie doprowadził go do konfliktu z Rzymianami, kiedy zdobył miasto Saguntum. W 218 p.n.e. Hannibal i jego armia opuścili Hiszpanię i udał się do Włoch, gdzie prowadził kampanię przez następne 15 lat. Hannibal zabrał swoją armię, w tym słonie bojowe, przez Alpy do Włoch. Jego armia nie była wystarczająco liczna, aby zdobyć i zająć miasta we Włoszech, więc Hannibal próbował rozbić konfederację rzymską, co zmniejszyłoby potęgę Rzymu i pozwoliło Kartaginie wygrać wojnę. W 218 p.n.e. Hannibal pokonał armię rzymską w pobliżu rzeki Trebia. Dzięki temu zwycięstwu większość Galii Przedalpejskiej zastała po stronie Hannibala. Następnej wiosny ruszył na południe, gdzie jego armia zabiła 15 000 z 21 000 rzymskich żołnierzy.

Hannibal nadal plądrował i palił włoskie tereny wiejskie, ale nie mógł zdobyć Rzymu, Rzymianie nie poddawali się. Zwycięstwo pod Kannami było szczytowym punktem Hannibala. Kontynuował kampanię we Włoszech przez następne 11 lat, ale Rzymianie powoli zdobywali przewagę nad Kartagińczykami. Kartagińczycy próbowali rozszerzyć wojnę, a armia została wysłana na Sardynię, ale z powodu złej pogody została opóźniona i przybyła po Rzymianach, którzy ich pokonali. Hannibal przekonał Filipa Macedońskiego do ataku na Rzymian w Ilirii. Rzymianie zgromadzili w Grecji wielu sojuszników, co pozwoliło im zatrzymać Filipa. W latach 216-205 p.n.e. Hannibal był coraz bardziej związany z ochroną miast prowincji rzymskich, które stanęły po jego stronie. W 204 p.n.e. Rzymianie przenieśli wojnę do Afryki, wysyłając armię pod dowództwem Scypiona Afrykanusa, próbując zakończyć wojnę.

Po rzymskiej inwazji na Afrykę Hannibal został odwołany z Włoch, aby dowodzić armią, która chroniła Kartaginę. Lata wojny w końcu zniszczyły armię Kartaginy i została ona rozgromiona przez Rzymian. Po przegranej bitwie Kartagińczycy nie byli w stanie kontynuować wojny i zawarli pokój z Rzymianami. Hannibal pomógł odbudować Kartaginę po wojnie, co zirytowało Rzymian, którzy zmusili go do wygnania w 196 roku p.n.e. Rzymianie nadal ścigali Hannibala, który w 183 p.n.e. popełnił samobójstwo.

Ostatnia wojna, trzecia wojna punicka, toczyła się w latach 149-146 p.n.e. Rzymianie nalegali, aby Kartagińczycy porzucili swoje miasto, czego ci odmówili. Kiedy oblężenie zostało zakończone i miasto zostało zdobyte w 146 roku p.n.e., 90 procent populacji zginęło. Pozostała część została sprzedana w niewolę, a Kartagina została zniszczona.

Podziel się z kolegami