Europa po upadku Cesarstwa Rzymskiego

Około początku V w. na dawnym terytorium Cesarstwa Rzymskiego osiedliły się germańskie plemiona barbarzyńskie. Ale około 600 roku chaos ustąpił, a to, co kiedyś było Cesarstwem Rzymskim, stało się teraz państwami następców. W Europie pojawiła się kultura chrześcijańska, częściowo oparta na formie struktur społecznych i politycznych zwanych feudalizmem, która przetrwała wojny i kryzysy do połowy XV wieku.

Ostrogoci i Longobardowie we Włoszech

WŁOCHY 493-774


W latach 488-493 n.e. Teodoryk I, władca barbarzyńskich Ostrogotów, podbił Włochy. Jego królestwo mocno opierało się na rzymskich formach administracji, ale sprzeciw wobec jego rządów zmusił go do stracenia Boecjusza, przywódcy starego rzymskiego Senatu, w 525 roku.

Po śmierci Teodoryka w 526 roku, jego córka Amalasunta była regentką jego młodego wnuka i wyznaczonego na następcę tronu Atalaryka. Niezadowolenie szlachty Ostrogotów doprowadziło do rozpadu całego państwa. Amalasunta zwróciła się o pomoc do cesarza bizantyjskiego Justyniana, a po jej zamordowaniu w 535 r. Justynian skorzystał z okazji, aby zainterweniować, rozpoczynając wojny gotyckie.

Lombardia we Włoszech


W 568 roku n.e. barbarzyńscy Longobardowie najechali Włochy z północnego wschodu, w 572 roku dotarli do Pawii i założyli królestwo w północnych Włoszech.

Wkrótce ono podzieliło się to na 35 księstw, ale zostało ponownie zjednoczone pod rządami Autarisa (rządził 586-590 n.e.) i od 589 r. powstrzymało bizantyjskie postępy. Pod rządami Agilulfa (panował w latach 590-616 n.e.). Longobardowie stali się katolikami, kontrolując północne Włochy do czasu, gdy frankoński Karol Wielki obalił ich ostatniego króla Dezyderiusza w 776 roku.

Wizygoci w Hiszpanii

HISZPANIA 469-711


Wizygoci, którzy osiedlili się w południowo-zachodniej Galii w 418 roku jako sojusznicy Rzymian, zaczęli podbijać terytorium Hiszpanii od 469 roku. W 507 roku, kiedy Frankowie pokonali ich w wielkiej bitwie pod Vouille, niedaleko Poitiers, Wizygoci wycofali się na hiszpańskie terytoria.

Królestwo Wizygotów

Pod rządami Agili (549-554 p.n.e.) Wizygoci stracili terytorium w południowo-wschodniej Hiszpanii na rzecz odradzającego się Cesarstwa Bizantyjskiego. Jednak ze stolicy w Toledo, wizygockie państwo odrodziło się, osiągając apogeum pod rządami Leowigilda (panującego w latach 568-586 n.e.), wielkiego organizatora i prawodawcy. Następcą Leogiwilda został jego syn Rekkared, który w 589 roku przeszedł na katolicyzm, porzucając wcześniejszą aryjską formę chrześcijaństwa. Królestwo Wizygotów ostatecznie dobiegło końca, kiedy osłabione wojną domową, po przystąpieniu do władzy Roderyka, w 711 r. z łatwością padło ofiarą najazdów wojsk muzułmańskich.

Anglosaska Brytania

ANGLIA 411-1066


Wielka Brytania znajdowała się pod rzymską administracją do 411 r., a w późniejszym, mało znanym okresie, na wyspie zaczęli osiedlać się germańscy ludy – Jutowie, Anglowie i Sasi – wypierając ludność romańsko-celtycką. Do VII wieku połączyły się one w kilka małych państw, zwanych tradycyjnie „Heptarchią”.

Rozbudowa Wessex


Najważniejszym z tych państw był Wessex na południowym zachodzie. Mercia w środku i Northumbria na północy. W długiej walce między nimi zwyciężył Wessex. Duńskie inwazje w IX wieku wyssały resztki potęgi Northumbrii i Mercji, których ostatni wielki król, Offa, zmarł w 796 roku. Alfred Wielki zaczął duński podbój Wessex kilkoma zwycięstwami w latach 70-tych IX wieku, ale Edward Starszy (899-924) zjednoczył Anglie w jednej monarchii anglosaskiej.

Alfred Wielki

Oprócz uratowania Wessex przed inwazją duńską w 878 r., Alfred (871-899) zwiększył obronę Wessexa, budując serię murów obronnych (ufortyfikowanych miast), przeglądając system prawny i nadzorując pierwsze główne tłumaczenia książek na język anglosaski.

Francja Merowingów i Karolingów

FRANCJA 511-987


Po upadku Cesarstwa Rzymskiego Europa podzieliła się na wiele państw, z których największym było Królestwo Franków. Konfederacja plemion pochodzących z terenów wokół współczesnej Belgii i Holandii, Franków, pod ich wodzem Chlodwigiem (ok. 481-511) podbiła większość starej rzymskiej prowincji Galii.

Chlodwig

Merowingowie


Chlodwig pokonał rzymskiego generała Syagriusza (który kontrolował duże części północnej Galii) w 486 roku. Odepchnął rywalizujących królów Franków, którzy w 496 r. przeszli na katolicyzm, i wypędził Wizygotów z Galii w 507 r. Po jego śmierci królestwo zostało podzielone między jego czterech synów, ustanawiających dynastię Merowingów. Ta dynastia nadal się rozwijała, zajmując resztę Galii (z wyjątkiem Bretanii i Septymanii) do 536 roku i dominując w północnych Włoszech w latach 540 i 550.

Jednak w VII wieku, po Dagobertu I (622-639), potęga królów Franków spadła, a rywalizujące ze sobą frakcje arystokratyczne zaczęły walczyć o władzę. Na początku VIII wieku dominująca okazała się jedna z tych frakcji, Karolingowie.

Karolingowie


W 754 r. Pepin III (panował w latach 747-768) uzyskał papieską zgodę na usunięcie ostatniego władcy Merowingów i został pierwszym królem nowej dynastii Karolingów. Za jego syna, Karola Wielkiego, królestwo Franków osiągnęło szczyt swojej potęgi, inicjując szereg agresywnych wypraw przeciwko sąsiadom. Kampanie wojskowe Karola Wielkiego zaowocowały podbojami w Saksonii, aneksją królestwa Lombard we Włoszech w 774 roku i zwycięstwami tak daleko, jak ziemie Imperium Awarów w Panonii nad Dunajem (współczesne Węgry) w latach 90-tych XIX wieku.

Karol Wielki

Karol Wielki przewodził epoce wspaniałych osiągnięć kulturalnych, dzięki czemu zyskał miano „Renesansu Karolingów”. W celu zreformowania kościoła frankońskiego nakazał sprowadzenie z Włoch dzieł liturgii i prawa kościelnego. Administracja i system prawny królestwa zostały gruntownie przebudowane. Te zmiany były nadzorowane przez missi dominici – osobistych wysłanników króla.

Karol Wielki Początkowo rządził z bratem Karlomanem (zm. 771). Karol Wielki (rządzony w latach 768-814) stanął przed kilkoma wewnętrznymi wyzwaniami dla swojej władzy, co umożliwiło mu ponowne oznaczenie programu ekspansji za granicą i reformę w kraju. Zbudował nową stolicę w Akwizgranie. Niemcy i jego dwór były w IX wieku znaczącym ośrodkami nauki w Europie. Karol Wielki wzorował aspekty swojego panowania na Rzymianach, koronując się na cesarza i pojawiając się na monetach ubranych w wojskowym płaszczu i laurową koronę rzymskiego władcy.

Upadek Karolingów


Karol Wielki został koronowany na „cesarza Rzymian” w 800 roku, ale jego następcy walczyli, by dorównać jego waleczności. Kiedy syn Karola Wielkiego, Ludwik Pobożny, zmarł w 840 roku, imperium zostało podzielone między jego trzech synów. Ich kłótnie i dalszy podział imperium między ich spadkobierców osłabiły siłę dynastii. Rosnące zagrożenie ze strony najeźdźców wikingów z północy i najazdów Węgrów ze wschodu dodatkowo pomogło podważyć autorytet Karolingów. Hugo Kapet, frankoński arystokrata, obalił ostatniego króla Karolingów, Ludwika V, w 987 r., tworząc nową dynastię – Kapetyngów.

Podział monarchii karolińskiej w Verdun (843)

Lotar – obszary centralne (z Akwizgranem), od Morza Północnego po Prowansję; Królestwo Włoch
Ludwik Niemiecki – Królestwo Wschodniofrankijskie (od Saksonii po Bawarię ) – tu zaczną kształtować się Niemcy
Karol Łysy – Królestwo Zachodniofrankijskie – tu zacznie kształtować się Francja
Podziel się z kolegami

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *