Piktowie i Druidzi należeli do cywilizacji przedrzymskich na Wyspach Brytyjskich. Niewiele jest konkretnych informacji o obu grupach, szczególnie przed kontaktem z Rzymianami. Druidzi byli kapłanami wielu starożytnych społeczności celtyckich, w tym tych w północno-zachodniej Europie, a także na Wyspach Brytyjskich. Druidzi zachowali i egzekwowali tradycję wśród tych plemion, przekazując ustną literaturę, która nie przetrwała przybycia Rzymu i upadku języków i kultur celtyckich. Byli prawdopodobnie najbardziej uczoną klasą wśród swojego ludu i mogli przekazać świeckim znaczną część praktycznej wiedzy, oprócz religijnych nauk ich politeistycznej wiary.

Nasze źródła pisane o druidach są wyłącznie rzymskie. Wojny galijskie Gajusza Juliusza Cezara przypisywały Druidom wśród Galów władzę wydawania wyroków w sporach zarówno cywilnych, jak i kryminalnych oraz stosowanie wygnania jako kary. Inni pisarze pisali o druidach przepowiadających przyszłość, otrzymujących potajemne nauki i nadzorujących składanie ofiar, w tym ofiary z ludzi. Byli prawie na pewno opiekunami i projektantami kalendarza, za którym podążały plemiona celtyckie. Choć w popularnej wyobraźni od dawna są kojarzeni ze Stonehenge, Stonehenge znacznie wyprzedza Druidów i nie mogli mieć nic wspólnego z jego budową. Wynika to przede wszystkim z historycznych mitów w XVIII i XIX wieku, dlatego tak wiele błędnych wyobrażeń na temat druidów zostało umieszczonych w powszechnej myśli, wiele z nich jest produktem kiepskiej wiedzy lub jawnej fabrykacji. To z tego okresu wywodzi się wiele „nowoczesnych ruchów druidycznych”, niektóre z nich twierdzą, że mają nieprzerwany związek z Druidami z epoki żelaza.

Niewiele też wiadomo o Piktach, którzy zamieszkiwali Pictland (północna Szkocja) od starożytności do średniowiecza. Luźno powiązana, podobna etnicznie grupa plemion, skonfederowała się w kilka królestw (czasami rządzonych przez wysokiego króla, któremu inni byli winni wierność) jakiś czas po przybyciu Rzymian na Wyspy Brytyjskie. Przypuszczalnie religia piktyjska, a być może jej język, bardzo przypominały inne grupy celtyckie sprzed czasu nawrócenia się na chrześcijaństwo  w piątym i szóstym wieku. Kiedy chrześcijaństwo zostało zakorzenione, kult świętych był szczególnie widoczny w Pictland, a święci patroni kojarzyli się nie tylko z miastami i królami, jak w większości chrześcijaństwa, ale także z rodzinami szlacheckimi. Królestwo zazwyczaj przechodziło z brata na brata, zanim zostało przekazane synowi, faworyzując doświadczonych przywódców ponad bezpośrednią linię sukcesji.

Piktowie słyną z używania farb wojennych i tatuaży, a ich nazwa wywodzi się od łacińskiego słowa pingere, oznaczającego farbę. To mógł być mit i jest mało prawdopodobne, że używali urzetu (który słabo wchłania skórę) do farbowania się na niebiesko, jak kiedyś sądzono. Mit mógł urosnąć z powodu zaciekłości piratów i najeźdźców wśród wczesnych Piktów; tacy wojownicy mają tendencję do gromadzenia wokół siebie pogłosek.

Podziel się z kolegami

Dodaj komentarz