Chiny to kraj starożytnej cywilizacji. Jednak pierwsze scentralizowane Imperium Qin powstało dopiero w III wieku p.n.e. Później królewski tron ​​w Qin trafił do młodego księcia Ying Zheng, który podbił pozostałe chińskie królestwa w krwawych wojnach i ogłosił się „pierwszym cesarzem Qin” (Qin Shi Huang). To imperium istniało od 221 do 206 p.n.e.

Cesarz podzielił swoje ziemie na dzielnice, hrabstwa i parafie. Jednostkami administracyjno-terytorialnymi zarządzali specjalni urzędnicy posiadający szerokie uprawnienia, a samorząd dzielnicy był mocno ograniczony. Ujednolicono walutę państwową, system miar i wag, pismo itp. Rolnictwo uznano za główne zajęcie, a dziesiątki tysięcy ludzi przesiedlono do wolnych terenów przygranicznych. Własność prywatna została zalegalizowana.

Cesarz został najwyższym właścicielem, rozprowadzał wodę, zmonopolizował produkcję i wydobycie żelaza i soli, kontrolował ceny zbóż.

Armia cesarska przeprowadziła udaną kampanię przeciwko północnym nomadom. Aby chronić granice północno-zachodnie zbudowano Wielki Mur (6450 km długości i 6,5-10 m wysokości), do którego prowadzi droga ze stolicy.

Jednak rozszerzenie granic imperium nie zmniejszyło poziomu przesiedleń rolniczych. Ponadto podatki zwiększono od 20 do 30 razy. Dziesiątki tysięcy chłopów, uciekających przed samowolą urzędników popadło w niewolę.

W obawie o swoje życie cesarz zbudował 270 pałaców połączonych oddzielnymi przejściami, aby jego miejsce pobytu było tajemnicą.

Po śmierci Qin Shi Huang cesarzem został jego najmłodszy syn Hua Hai, który był jeszcze większym tyranem niż jego ojciec. Ludzie zbuntowali się przeciwko niemu. Przerażony cesarz popełnił samobójstwo. W kraju rozpoczęła się straszna krwawa walka o władzę. Zwycięstwo odniósł przywódca powstańców, chłop Liu Ban, ogłaszając się cesarzem zachodniego imperium (nazwa pochodzi od terytorium, na którym znajdowała się baza rebeliantów). Świadomość katastrofalnej sytuacji w kraju zmusiła cesarza do zmiany kursu politycznego. Ogłosił amnestię, przywrócił wolność tym, którzy sprzedali się w niewolę, obniżył podatek gruntowy i zniósł okrutne przepisy dotyczące cen. Po śmierci Liu Bana władzę państwa chińskiego podniósł energiczny Wu Di, który ogłosił konfucjanizm religią państwową, otworzył pierwszy chiński „uniwersytet” i ogłosił konkursy na wybór urzędników.

Nowy cesarz musiał walczyć z północnymi nomadami, przed którymi Chiny nie uratował nawet Wielki Mur. Oddziały Wu Di przedarły się przez koczownicze terytoria aż do Fergany. Korytarz ten został później nazwany Wielkim Jedwabnym Szlakiem, który łączył Chiny z Azją Środkową oraz wschodnimi prowincjami Cesarstwa Rzymskiego. Stał się ważnym szlakiem handlowym Chin i miał wielkie znaczenie w rozwijaniu więzi kulturowych ze światem.

W Chinach przywrócono brutalny reżim polityczny, zintensyfikowano karne funkcje organów państwowych, utworzono klany biurokratyczne, rozprzestrzeniło się niewolnictwo i handel niewolnikami, a społeczeństwo uległo dalszej polaryzacji. Spowodowało to niepokoje społeczne i spontaniczne zamieszki.

Nowy cesarz dążył do reform, aby ożywić „szczęśliwy porządek starożytności”. Jednak jego intencje się nie urzeczywistniły. Wzrosła skala spekulacji i ceny towarów, bezczelni urzędnicy nadużywali władzy, a ludność zubożała.

Nowe powstania były nieuniknione. Potężne ruchy chłopskie niszczyli potęgę Imperium.

Kolejna walka o tron odbyła się razem z proklamacją we wschodnich Chinach kolejnego cesarza z rodu Han, który utopił we krwi powstanie ludu. Od tego czasu rozpoczęło się panowanie nowej dynastii (Wschodni Han – 25-220 n.e).

Podobnie jak jego poprzednicy, cesarz Guang Wu Di ogłosił amnestię generalną, obniżone podatki, ograniczone duże posiadłości ziemskie i tak dalej. Ale jego polityka nie miała solidnej podstawy społecznej. Stratyfikacja społeczeństwa była bardzo duża. Większość chłopów była na skraju śmierci od głodu, przestała być właścicielami ziemskimi, popadła w feudalną zależność.

Gospodarka kraju została zniszczona, skarb państwa został zdewastowany, a armia zredukowana. W aparacie państwowym kwitła korupcja. W drugiej połowie II wieku w kraju odbyło się około stu ludowych powstań. Największym z nich było powstanie „Żółtych Turbanów”. 300-tysięczna armia rebeliantów dowodzona przez Zhang Jiu zdobyła miasta, zniszczyła posiadłości szlachty, uwolniła niewolników i dokonała redystrybucji ziemi. Przeciw nim rząd rzucił armię najemnych nomadów, która przez dziesięć miesięcy niszczyła główne siły powstańców. Jednak zwycięstwo nad buntownikami nie wzmocniło imperium.

Później walka o tron ​​doprowadziła do upadku imperium Han. Na północy koczownicy utworzyli kilka własnych państw. W III wieku imperium zostało podzielone na trzy niezależne państwa. W ten sposób Chiny wkroczyły w średniowiecze.

Podziel się z kolegami

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *