Brendan Żeglarz (ok. 484-577 n.e.) – odkrywca i przywódca kościoła

Przez stulecia legenda o irlandzkim mnichu Brendanie (zwanym także Brenainn, Brandan lub Borodan) krążyła wśród odkrywców i żeglarzy późnego średniowiecza w Europie. Niektórzy historycy przypuszczają, że Krzysztof Kolumb mógł polegać na mapach z wyspą św. Brendana, położoną gdzieś na Atlantyku na dalekim zachodzie. Inni twierdzą, że hiberno-łaciński romans z X wieku, zwany Podróż Brendana, mógł znajdować się na liście lektur Kolumba przed jego podróżami do Nowego Świata. Życie Brendana opiera się głównie na legendach i raportach z drugiej ręki. Dlatego trudno jest z całą pewnością stwierdzić wiele faktów z jego życia. Był rodowitym Irlandczykiem, urodzonym w czasie, gdy chrześcijaństwo celtyckie zaczynało kwitnąć, gdy Imperium Rzymskie upadło. Jego matką była podobno irlandzka święta Ita z hrabstwa Kerry na zachodnim wybrzeżu. Był kształcony przez irlandzkich świętych i wyświęcony przez irlandzkiego biskupa około 512 roku n.e. Następnie znany jako odkrywca i misjonarz w Irlandii i Szkocji oraz w głębi Europy Zachodniej.

Według legendy założył wiele klasztorów i zajął wysokie miejsce na honorowej liście celtyckiej duchowości, która ceni swoich bohaterów z racji nadprzyrodzonych wyczynów i świętości. Jednym z jego klasztorów był Cluain Fearta w Clonfert (559 n.e.), który miał podobno 3000 członków. Jego własny klasztor domowy znajdował się u podnóża góry Brandon, drugi co do wysokości szczyt Irlandii, na którym znajduje się dziś zrujnowana kaplica.

Zgodnie z celtycką duchowością Brendan opracował własną dyscyplinę i strukturę dla swoich klasztorów. Wezwał swoich mnichów do życia misyjnego, żeglarskiego i odkrywczego ideału, z którego Irlandczycy byli już znani. Jeden ze starożytnych kronikarzy Hiberno-łacińskich, Adamnan (ok. X w.), potwierdza ten duch przygód, kiedy pisze, że Brendan był członkiem załogi Kolumba z Iony, który popłynął na „Wyspy Błogosławionych” – być może duńskie Wyspy Owcze lub Islandia. Wspomina się go również w starożytnej litanii kościelnej św. Aengusa Culdee (VIII w.) jako żeglującego z kilkoma (być może dziesiątkami) innych mnichów.

Wspomniana powyżej relacja, Podróż Brendana, jest przygodową opowieścią podróżniczą, taką jak Sindbad Żeglarz czy Odyssey. Historycy zebrali wiele takich irlandzkich opowieści i sugerują, że Podróż jest celową, chrześcijańską imitacją wielkiej przygody podróżniczej Wergiliusza, Eneidy. Najprawdopodobniej Podróż Brendana została napisana, aby uczyć irlandzkich mnichów dyscypliny i ideałów monastycznych, ale wkrótce została przetłumaczona na europejskie języki narodowe i czytany dla rozrywki.

Naturalna trajektoria jego podróży, podążającego za wiatrami i prądami, mogła sprawić, że Brendan wylądował w Kanadzie.

Rodzaje przygód, które opisuje Podróż Brendana, można łatwo zlokalizować na Północnym Atlantyku i w Nowym Świecie. Podróż została odtworzona w czasach współczesnych za pomocą łodzi zbudowanej na modłę celtycką. Jeszcze niedawno pojawiły się twierdzenia, że ​​symbole celtyckie i znaki alfabetyczne znaleziono w Nowym Świecie dalej na południe w New Hampshire, Vermont, a nawet Zachodniej Wirginii.

Podziel się z kolegami

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *