Bhagawadgita jest uważana za jeden z najpiękniejszych i najbardziej wpływowych wierszy hinduskich. Tłumaczenie z Sanskrytu to „Pieśń Boża”. Stanowi część 6 rozdziału Mahabharata (eposu dynastii Bharata). Został prawdopodobnie napisany w I-II wieku n.e., czyli później niż w pozostałej części Mahabharaty i ma nieznanego autora lub autorów. Składa się z 18 rozdziałów wersetów z łącznie 700 wersetami w sanskrycie, z których każdy składa się z 32 sylab. Bhagawadgita zainspirowała wiele adaptacji, zarówno w formie ustnej, jak i pisemnej. Jej bohaterowie są głęboko kochani przez miliony Indian, z których wielu uważa ich za wzorce codziennych działań.

Tematem Bhagawadgity jest długa rozmowa między księciem Ardżuną, ważną postacią Mahabharaty, a Kryszną, który jest jego woźnicą, a także inkarnacją boga Wisznu na Ziemi. Kryszna korzysta z okazji, aby objaśnić wiele ważnych tematów teologicznych dla edukacji zarówno Ardżuny, jak i słuchaczy. Ekspozycja koncentruje się, ale nie ogranicza się do koncepcji obowiązku i roli, jaką ludzkość ma odegrać w świecie. Ardżuna, w momencie rozpoczęcia dialogu, stoi w szeregach żołnierzy przygotowujących się do odgrywania kluczowej bitwy między Pandawami a Kaurawami. Nie jest pewien, czy zbliżająca się rzeź ma jakiś sens i czy powinien rzucić broń i poddać się losowi. Kryszna radzi mu, że właściwe jest, aby człowiek wziął udział w cnotliwym przedsięwzięciu, pamiętając o Bogu i bez szukania ziemskich nagród lub mocy jako ceny za udział.

Lekcja obejmuje sposoby, dzięki którym ludzkość może poznać i zrozumieć Boga. Hinduska koncepcja mistycznego zjednoczenia z Bogiem jest przedstawiana jako trojakie podejście do transcendencji, poprzez połączenie się z immanentnym duchem wszechświata, poprzez zrozumienie Boga jako ostatecznego stanu natury oraz poprzez transcendencję ducha ludzkiego.

Świat fizyczny, w którym Kryszna zwraca się do Ardżuny, oraz interakcja Ardżuny z wszechświatem jest odzwierciedleniem sfery duchowej, w której powinien wypełniać swoje obowiązki. Kryszna mówi o różnorodności Jog, które są formami jedności między sobą a wszechświatem, które są prawdziwym celem człowieka. Rolą człowieka jest zbliżenie się do wszechświata poprzez praktyki jogi i medytację.

Wiele przekonywujących komentarzy do tej pracy zwiększyło znaczenie Bhagawadgity. Jednym z najbardziej znanych jest ten, który wygłosił Mohandas Gandhi, który przez kilka miesięcy w 1926 roku wygłaszał serię przemówień do naśladowców. Użył tego wiersza, aby zachwycić publiczność radością i spełnieniem, jakie można znaleźć w prawdziwym przedstawieniu obowiązku. Bhagawadgita nadal wywiera ważny, inspirujący wpływ na wyznawców wiary jogicznej i na tych, którzy chcą kontynuować indyjską tradycję dyskursu argumentacyjnego w poszukiwaniu prawdy.

Podziel się z kolegami

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *