Bazyli Wielki – przywódca religijny

Bazyli zyskał sławę we wczesnym Kościele dzięki swoim wysiłkom w liturgii, monastycyzmie i doktrynie. Przyznane mu zaszczyty wyróżniają go wśród największych chrześcijańskich nauczycieli w jego wieku: jeden z „Trzech Świętych Hierarchów” (pozostali to Jan Chryzostom i Grzegorz z Nazjanzu), jeden z trzech „Ojców Kapadocji” (pozostali to jego brat Grzegorz z Nyssy i Grzegorz z Nazjanzu) i ogólnie nazywany Bazyli Wielki. Wśród przypisywanych mu osiągnięć wymienić należy Liturgię św. Bazylego (powszechnie używaną w nabożeństwach greckich), Filokalię (duchowe powiedzenia Orygenesa, opracowane przez Bazylego i Grzegorza z Nazjanzu) oraz Regułę Bazylego (zbiór podstawowych przepisów regulujących codzienne życie zakonne wielu prawosławnych klasztory), nie wspominając o jego niestrudzonych wysiłkach na rzecz zjednoczenia kultury greckiej z Kościołem chrześcijańskim.

Urodził się w zamożnej i pobożnej rodzinie chrześcijańskiej w Pontus (współczesne Kayseri, Turcja) około 330 roku n.e. Jego uprzywilejowany status pozwolił mu otrzymać najlepsze klasyczne wykształcenie. Jego rodzina jednak nie trzymała się swojego statusu społecznego, ponieważ stali się liderami ruchu ascetycznego, trendu wśród chrześcijan do odmawiania sobie komfortu i statusu, aby powrócić do duchowych priorytetów. Jego babcia Macrina, jego rodzice Bazyli i Emilia, jego siostra Marcelina i jego młodsi bracia Grzegorz i Piotr są czczeni przez chrześcijan jako święci. Chociaż Bazyli miał wiedzę uczonego, wybrał życie ascetyczne. Wychowanie, wpływ wczesnego nauczyciela i pielgrzymki do Ziemi Świętej skłoniły go do założenia własnej wspólnoty w Kapadocji. Jego wspaniały przyjaciel Grzegorz z Nazjanzu i wielu innych dołączyło do Bazylego, przyciągnięci gorliwością i duchową refleksją młodego Bazylego.

Nowy sposób życia zapoczątkowany przez Bazylego nie był przeznaczony dla duchowej elity czy mistycznej jednostki. Raczej Bazyli chciał tego dla wszystkich chrześcijan, a nie tylko dla mnichów. Ideały obejmowały modlitwę zbiorową i prywatną, posłuszeństwo duchowemu przełożonemu, dobrowolne ubóstwo, pomoc charytatywną i pracę fizyczną. Mimo ascetycznego pochodzenia, życie wspólnotowe było cenione bardziej niż samotność i umiar, bardziej niż ekstremalne ćwiczenia indywidualne. Idee te stały się rdzeniem Reguły Bazylego i wywarły głęboki wpływ na Benedykta i Benedyktynów (odpowiednik greckiego monastycyzmu).

Został biskupem w 370 roku i musiał więc dzielić swój czas między życiem monastycznym i bardziej aktywnym. Stał się wpływowy wśród podopiecznych za swoje programy społeczne i działalność charytatywną. Na przykład zbudował kompleks budynków, aby służyli chorym, biednym, pielgrzymom i nieznajomym. Nawet cesarz Walens, zwolennik arianizmu, a nie ortodoksyjnego chrześcijaństwa, popierał działania Bazylego na rzecz pokrzywdzonych. Pod koniec życia Bazylego coraz bardziej pochłaniały spory kościelne. Ciężko pracował nad budowaniem jedności między Kościołem greckim i łacińskim, a także nadawał kierunek dyskusjom teologicznym na temat natury Trójcy i boskości Jezusa. Zmarł w 379 roku n.e.

Podziel się z kolegami

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *