Politycznym i kultowym symbolem Izraela przed zniszczeniem Świątyni była Arka Przymierza. Ten kultowy obiekt był ceniony od czasów Mojżesza do czasu inwazji Babilończyków. Była to prostokątna skrzynia wykonana z drewna akacjowego, o wymiarach 1.4 m długości, 0.8 m szerokości i 0.8 m wysokości. Arka została udekorowana i zabezpieczona złoceniem i noszona na słupach umieszczonych w pierścieniach w czterech dolnych rogach. Na szczycie pomnika znajdowały się dwa złote anioły lub cherubiny na obu końcach, a ich skrzydła zakrywały przestrzeń nad Arką .

Pierwsze interpretacje dotyczące Arki były proste: było to po prostu miejsce przechowywania kamiennych tablic, które Mojżesz otrzymał na Górze Synaj. Został umieszczony w namiocie i noszony „dziećmi Izraela” po pustyni (z Egiptu do Ziemi Obiecanej).

Wkrótce jednak Arka została obciążona głębszymi ukrytymi mocami i celami. Po pierwsze, było to miejsce, w którym Bóg dokonywał jakiegoś objawienia i porozumiewał się z Izraelem. Mojżesz chodził tam na spotkania z Bogiem. Tak więc Arka stała się czymś więcej niż tylko pojemnikiem na przechowywanie świętych rzeczy; obecność Boga wypełniła Arkę. Paralelą do tego pojęcia jest kubba, świątynia, którą arabscy ​​koczownicy noszą ze sobą w celu wróżenia gdy szukają miejsc dla pobytu i wody. W podobny sposób Arka była nadprzyrodzoną ochroną – zwaną palladem – która zapewniała, że ​​Izrael nigdy nie przegra w bitwie. W tym sensie wiele miast i narodów na Bliskim Wschodzie często miało jakieś znaki boskiej ochrony. Podobnie Grecy często symbolizowali swoją wojskową niezwyciężoność za pomocą boskich symboli, takich jak napierśnik Ateny w Atenach i kamień Artemidy w Efezie.

Kiedy świątynia jerozolimska została zbudowana pod rządami Salomona, Arka nabrała bardziej złożonego znaczenia. Tak więc Arka stała się tronem lub boskim punktem kontaktowym dla panowania Boga nad światem. Świątynia nie była już umieszczona w namiocie; miała własną wewnętrzną salę. Złote anioły które znajdowały się nad Arką stały się „boskim siedziskiem” lub przynajmniej „podnóżkiem”. Starożytne artystyczne reprezentacje tej koncepcji zostały odkryte w innych kulturach Żyznego Półksiężyca: ludzcy lub boscy królowie są często przedstawiani jako siedzący na tronie podtrzymywanym przez skrzydlate stworzenia (podobne do anioły na szczycie Arki).

Arka zniknęła z Jerozolimy po najeździe Babilończyków w VI wieku p.n.e., ale nie zniknęła z późniejszej powszechnej wyobraźni. Niektórzy wierzyli, że prorok Jeremiasz, lub król Jozjasz, ukrył to, inni, że aniołowie przyszli i zabrali Arkę do nieba; i do dziś chrześcijanie w Etiopii wierzą, że mają ją w swoim kraju. To, że Arka mogła wpaść w bezbożne ręce, uważano za bardziej katastrofalne niż zniszczenie Świątyni.

Podziel się z kolegami

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *