Arianizm otrzymuje swoją nazwę od Ariusza, chrześcijańskiego kapłana z Aleksandrii, który nauczał, że Syn Boży, druga osoba Trójcy, nie jest Bogiem w tym samym sensie, co Ojciec. Wierzył, że Syn Boży istniał wcześniej, ale Ojciec go stworzył i dlatego Syn Boży nie jest wieczny jak Ojciec. Ariusz mówił o Synu Bożym: „Był czas, kiedy go nie było”.

Kiedy biskup Aleksander sprzeciwił się Ariuszowi, skierował sprawę do Euzebiusza, biskupa Nikomedii, który miał wpływ na cesarza Konstantyna Wielkiego. Aby zakończyć spory, które powstały z powodu nauczania Ariusza, Konstantyn zwołał sobór generalny, który zebrał się w Nicei w 325 roku n.e. Ariusz i jego zwolennicy zostali potępieni przez 318 biskupów, którzy również sporządzili wyznanie wiary, ortodoksyjny pogląd na Trójcę. Znany jako Credo Nicejskie, stwierdza, że ​​Syn Boży jest „Bogiem z Boga, Światłem ze Światłości, Prawdziwym Bogiem z Prawdziwego Boga, nie zrodzonym, współistotnym z Ojcem…” Termin użyty do wyrażenia idei, że Syn Boży jest współistotny, czyli ma „tę samą substancję”, jak Ojciec, homoousios, stał się wezwaniem wyrażającym jedność natury między Ojcem i Synem Bożym.

Lata następujące po soborze w Nicei były burzliwe, wiele grup sprzeciwiało się nauczaniu Rady. Powód, dla którego arianizm nadal wywierał wpływ po jego potępieniu, był w dużej mierze spowodowany cesarzami tego okresu. Niektórzy otwarcie sympatyzowali z tą herezją, podczas gdy inni – pragnąc politycznego pokoju i jedności w imperium – próbowali wymusić kompromisy, które były nie do przyjęcia dla walczących o równość Syna Bożego z Ojcem. Niektórzy biskupi byli ortodoksyjni w swoim rozumieniu Syna Bożego jako prawdziwego Boga, ale byli przeciwni słowu homoousios, ponieważ nie mogli go znaleźć w Piśmie Świętym. Inni obawiali się, że słowo to trąciło sabellianizm – wcześniejszą herezję, która nie czyniła ostatecznego rozróżnienia między Ojcem a Synem Bożym, utrzymując, że osoby Boskie były jedynie różnymi sposobami bycia Bogiem.

Obrońcą pozycji ortodoksyjnej był Atanazy, następca Aleksandra w diecezji aleksandryjskiej. Atanazy stanowczo przeciwstawiał się wszelkim formom arianizmu, nauczając, że Syn musi być Bogiem w pełnym tego słowa znaczeniu, skoro przez swoją śmierć na krzyżu ponownie zjednoczył nas z Bogiem. Atanazy pięciokrotnie udawał się na wygnanie za swoją niestrudzoną obronę Nicei. Synod, który odbył się pod jego przewodnictwem w Aleksandrii w 362 r., szczególnie pracował nad wyjaśnieniem nieporozumień związanych z terminologią. Synod ten, wraz z wysiłkami Kapadocjan, teologów, którzy przyjęli sztandar ortodoksji po śmierci Atanazego, utorował drogę Soborowi w Konstantynopolu w 381 roku, który potwierdził Credo Nicejskie i potępienie arianizmu.

Podziel się z kolegami

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *