Amerykańska wojna domowa 1860-1865

Wojna ta toczyła się w latach 1861-1865 pomiędzy Unią lub „Północą” i Konfederacją lub „Południem”.  Wiosną 1861 roku siedem stanów odłączyło się od Unii, tworząc Konfederację na rzecz niewolnictwa. 12 kwietnia siły Konfederacji zbombardowały Fort Sumter w Charleston Harbor w Południowej Karolinie, ostatecznie zmuszając do poddania się wojsk Unii. Padły pierwsze strzały wojny domowej.

Obie strony były źle dopasowane; Unia dysponowała ogromnymi zasobami gospodarczymi, a jej populacja była znacznie większa i wynosiła 22 miliony. Nawet gdy kolejne cztery stany przystąpiły do ​​Konfederacji po ataku na Fort Sumter, jego populacja liczyła zaledwie 9 milionów, z czego 3,5 miliona to niewolnicy.

Strategia Konfederacji polegała na obronie przed atakiem na tyle długo, aby wymusić uznanie ze strony rządu Unii. Umiejętności niektórych mistrzowskich dowódców konfederackich na polu bitwy pozwoliły stawiać opór znacznie dłużej, niż można było przewidzieć na podstawie ich zasobów wojskowych.

Wysiłek poświęcony wojnie przez każdą ze stron był ogromny. Pobór do wojska został wprowadzony przez Konfederację w 1862 r., a przez Unię w 1863 r. pod koniec konfliktu zmobilizowano około 50% uprawnionej do tego populacji Unii, i około 75% w Konfederacji.

Wczesny przebieg wojny


Wyższe generałostwo Konfederacji doprowadziło do wczesnego sukcesu, z dwoma zwycięstwami Jacksona w Bull Run w Wirginii, które poważnie zagroziły stolicy Unii w Waszyngtonie. Kolejna próba inwazji na Unię przez genialnego generała Konfederacji Roberta E. Lee zakończyła się katastrofą pod Gettysburgiem w trzydniowej bitwie w lipcu 1863 roku. To oznaczało punkt zwrotny wojny.

Na froncie zachodnim generał Unii Ulysses S. Grant odniósł zwycięstwo pod Shiloh w stanie Tennessee w kwietniu 1862 r., a następnie rzucił się w dół rzeki Mississippi, zajmując strategiczną pozycję w Vicksburgu w kwietniu 1863 r., po czym ruszył dalej na południe, aby przeciąć Konfederację na dwie części. — Oddzielenie Arkansas, Luizjany i Teksasu od innych stanów. Jesienią 1864 r. Generał Unii William Sherman rozpoczął swój „Marsz w kierunku morza”, przemieszczając się z Missisipi, by przeciąć pas przez Konfederację aż do Atlanty na wschodnim wybrzeżu.

Kapitulacja konfederatów


W międzyczasie w Wirginii Lee przez miesiące walczył z Grantem, generałem Konfederacji, manewrującym swoimi siłami zarówno w celu uniknięcia schwytania, jak i ochrony stolicy Konfederacji w Richmond. W końcu, pomimo błyskotliwych działań straży jego zasoby zostały po prostu wyczerpane, a jego armia została zredukowana do zaledwie 8000 osób. Po ostatecznym upadku Richmond 3 kwietnia 1865 r. Lee poddał się Grantowi w Appomattox Court House 9 kwietnia. Na początku następnego miesiąca ostatnie siły Konfederacji poddały się w Karolinie i Alabamie, a wojna się skończyła.

Kosztowało to stronę Unii 110 000 zgonów na polu bitwy, 93 000 Konfederacji, a każdą stronę o wiele więcej z powodu chorób lub wycieńczenia.

Głównym rezultatem była emancypacja niewolników z południa. Lincoln wydał w tej sprawie proklamację 1 stycznia 1863 r., a Stany Zjednoczone przyjęły 13 poprawkę, zapisując ją w konstytucji w grudniu 1865 r.

Rekonstrukcja


Po wojnie państwa południowe przeszły proces „odbudowy”, mający na celu przygotowanie ich do ponownego przyjęcia do Unii. Byłym funkcjonariuszom Konfederacji zakazano sprawowania urzędów publicznych, a weterani musieli przysięgać wierność Unii. To był surowy reżim, który zrodził niechęć w południowych stanach. Georgia była ostatnim stanem, który został ponownie przyjęty do Unii w lipcu 1870 r., ale odbudowa trwała do 1877 r., kiedy to zawarto porozumienie (znane jako „Kompromis”) zezwalające na wycofanie ostatnich sił federalnych z południa.

Podziel się z kolegami

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *