Alkibiades (450-404 p.n.e.). Grecki dowódca wojskowy

Alkibiades był Ateńczykiem, który miał wpływ na wywołanie zamieszania w swoim rodzinnym mieście, które w dużym stopniu przyczyniło się do klęski Sparty w wojnie Peloponeskiej (431-404 p.n.e.). Alkibiades był postacią kontrowersyjną i prowadzącą do dyskusji, a jego spuścizna nadal jest częściowo ubarwiona przez jego wady charakteru, nawet tysiące lat po jego śmierci. Tukidydes, Platon i Plutarch opowiadają o przygodach Alcybiadesa w swoich historiach. Alkibiades urodził się w potężnej rodzinie, a jego ojciec dowodził armią ateńską w bitwie, w której zginął. Alcybiades miał wtedy zaledwie około siedmiu lat i został podopiecznym Peryklesa. Później wkroczył w ateńskie życie publiczne na polu politycznym i wojskowym. Po części dzięki swojemu pochodzeniu szybko osiągnął wysoki urząd i służył z wyróżnieniem. W bitwie pod Delium pomagał Socratesowi, który został ranny, i skorzystał z rady starszego mężczyzny. Alcybiades był jednak osobowością zbyt ekstrawagancką, by przestrzegać moralnych restrykcji, których Sokrates wymagał od swoich uczniów. Rzeczywiście, powiązanie z Alcybiadesem było później częścią oskarżenia postawionego Sokratesowi za korumpowanie młodzieży.

Alkibiades był zajęty zdobywaniem pozycji wiodącej w ateńskim zgromadzeniu, Eklezji, a jednocześnie stał się znany jako początkujący socjalista. Jego rodzina cieszyła się osobistymi stosunkami ze spartańskimi elitami i Alkibiades spodziewał się, że będzie mógł skorzystać z tych kontaktów, aby zawrzeć porozumienie pokojowe kończące wojnę peloponeską.

Jednak przywódcy spartańscy odmówili przyjęcia tego osobistego podejścia i nalegali na formalne ustalenia. Następnie Alkibiades prowadził politykę przeciwko Sparcie, która utrwaliła wojnę, prawdopodobnie z poczucia urazy. Zorganizował sojusz z peloponeskimi miastami-państwami Argos, Elis i Mantineia. Sojusz został pokonany w bitwie pod Mantyną w 418 r., co doprowadziło do dominacji Spartan na ziemi i zmusiło Ligę Peloponeską do poszukiwania nowych frontów w wojnie.

To konieczność otwarcia nowego frontu doprowadziła do kampanii syrakuzańskiej na Sycylii. Alcybiades pozycjonował się jako jeden z przywódców tej kampanii, ale na skraju wyprawy znaleziono posągi boga Hermesa, które zostały uszkodzone i, na podstawie raczej poszlakowych dowodów, Alkibiades został oskarżony o naruszenie Tajemnic Eleuzyjskich. Popłynął z wyprawą, ale śledztwo trwało podczas jego nieobecności. Kiedy zdecydowano, że powinien wrócić do Aten, aby odpowiedzieć na postawione mu zarzuty, Alkibiades uciekł do Sparty i zapewnił sobie bezpieczeństwo, udzielając Spartanom cennych porad wojskowych. Stał się mniej popularny, podobno uwodząc żonę króla Sparty.

W końcu Spartanie zrezygnowali z jego usług, i Alcybiades próbował zrobić dla siebie nową karierę, pomagając Persom, którzy widzieli zamieszanie na kontynencie greckim jako możliwą okazję do rozszerzenia swoich wpływów. Po kilku latach Alkibiades wrócił z Persji do Aten, zajmował pozycję w zależności od politycznych wiatrów. Błyskotliwość ekspresji łączyła się z całkowitym brakiem skrupułów, gdy szukał dla siebie jak największej korzyści. W końcu spartańskie zwycięstwa morskie zapewniły decydującą przewagę i spartanie skorzystali z okazji, aby skłonić gubernatora Frygii, gdzie schronił się Alcybiades, aby go zabił. W ten sposób zakończyło się życie jednej z najbardziej żywych osobistości starożytnych Aten.

Podziel się z kolegami

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *